Митрополит Струмички Наум: Да се исплаши човек

„Не секој што Ми вели: Господи, Господи, ќе влезе во Царството Небесно, а оној што ја исполнува волјата на Мојот Отец Небесен

„Не секој што Ми вели: Господи, Господи, ќе влезе во Царството Небесно, а оној што ја исполнува волјата на Мојот Отец Небесен

Пре него што је изгубљени искушеник успео да отвори уста, старац га је ословио по имену и показао му исправан путоказ. На питање где живи, пустињак је кратко руком показао ка суровом, каменитом врху Атоса, тихо рекао: „Овде”,

Малото момче праша: „Кажи ми што значи тоа?“ Пантанас одговори: „На грчки значи Сецарица, бидејќи Мојот Син е Цар на царевите.
Исполнет со несигурност, тој често се обидува да се издигне себеси така што ќе ги потценува или гази другите, само за накратко да почувствува дека
"Одете по целиот свет и проповедајте го Евангелието на секое создание." (Мк.16,15)
Стравот дека не сме доволно добри станал тивок сопатник на многу души. Се препознава во постојаната потреба да се докажуваме, во споредувањата
Имаше само четириесет и три години – возраст кога црковните великодостојници обично дури почнуваат да стекнуваат влијание и авторитет.
Турците, кои ги заробиле руските војници во ропство, се обиделе да ги обратат во ислам. Секако, оваа судбина не го заобиколила и Јован.
Образованието не е фабрика за оценки, туку школа за животот.

Грижи, грижи, грижи... Тие полека го исцрпуваат човекот. И на крајот може да се случи да остане без она што е највредно.

Митрополитот Владимир (Богојавленски) бил извлечен надвор од ѕидините на Киевската лавра, застрелан и прободен со бајонети додека ги благословувал своите џелати.
Луѓето станаа толку нервозни, толку кревки, толку лесно навредливи

Понекогаш растат тивко и незабележливо – од замор, од неискажани грижи, од рани што предолго сме ги чувале во молк.

Андреј Рубљов, иконограф (сликар на икони), руски монах од XV век, ја насликал Света Троица. Тој не ја измислил сликата на Св. Троица,

Но иако живеел во осаменост, многумина го наоѓале патот до него, бидејќи за неговата добрина и мудрост се зборувало низ целиот крај.

А можеби најголемата мудрост е да сфатиме дека единствената борба која навистина ни припаѓа е борбата во сопственото срце.
Полагањето на твојот чесен појас, Дево чиста, Црквата светло го празнува, и постојано ти вика: Сите нас препаши нѐ против силата вражја, и животот

Пред борбата со Максенциј, кога Константин имаше голема грижа и се сомневаше во својот успех, му се јави сред бел ден блескав крст на небото,
Три пати во годината Црквата празнува во чест на Владимирската чудотворна икона на Пресвета Богородица од благодарност

“Збoрувалe прoсвeтувани oд Свeтиoт Дух”. Значи, тиe нe гoвoрeлe спoрeд свoeтo умувањe, ниту спoрeд свoeтo памeтeњe, ниту спoрeд свoeтo учeњe,