Кога немоста... - Манастирски води - Слепченски Манастир
![](/images/stories/vesti23/PPVideoPreview_KogaNemosta.jpg)
Сите монаси на Света Гора Атонска ги опфати радосно восхитување, гледајќи како Ти го спаси богобојажливото момче кога безумните златољупци го фрлија во морето со камен на вратот. Поради тоа, обителта која го прими, красејќи се со твоето име, благодарно повика кон ГосподаАлилуја!
Нашиот Бог е насекаде присутен и Е Светлина во помрачената вселена. Се што е добро е од Него, зашто Он е љубов и не повикува да заедничиме со Неговата љубов. Неговата светлина не осветлува дури и кога бираме да живееме во темнина, зашто Он е насекаде и исполнува се. Нашето неверие во никој случај не го поништува Неговото присуство, ниту пак го негира фактот дека Он Е Бог.
Архистратизи на небесните воинства,
ние недостојните постојано ве молиме:
со вашите молитви заштитете нѐ,
под покровот на крилјата на вашата слава
невешествена, пазејќи нѐ нас кои усрдно пред вас
На првиот степен од нашиот духовен развој, чистење на срцето од развратните страсти, ние сме во постојана борба да го сопреме истекувањето и губење на благодатта од нас. Додека ги преобразуваме страстите, нашиот духовен живот е непостојан и често се случува духовно да паѓаме и
Сила Ти даде на телото човеково, о, Господи,
но верата во човека планина преместува,
секое безумие го победува и кон Тебе ита.
Мелитински маченици од Јерон предвовени,
Ми се чини дека потребата да се ‘‘живее виртуелно’’ на социјалните мрежи во голема мера се должи на можноста да се говори од ‘‘говорница’’, не сносувајќи одговорност за своите зборови. Човекот на интернет станува невидлив. Тој може да настапи од никаде. Психолошки тоа е многу удобно. На социјалните мрежи соговорникот не ги гледа твоите очи, изрази на лицето, твоите вистински емоции.
Младенецот Христос седи во рацете на Богородица, со десната рака благословува, а во левата држи свиток, книга што одговара на иконографскиот тип на Христос Пантократор (Седржител, Семоќен). Како вообичаено, Богородица е претставена на иконата до појасот, но познати се и скратените верзии каде е претставена до рамо (Казанската) или целосно.
Со исповедувањето на Божествената вера,
Црквата те покажа како втор Павле,
ревнител меѓу свештениците:
со тебе повикува и Авел кон Господа,
Има и општо восогласување. На пример: „христијаните“ кои сѐ уште не ја отфрлиле темнината на поистоветувањето со државата, народот и партијата, наместо пастирскиот пристап кон истите, треба да знаат дека се наоѓаат во религиозно растројство на личноста и дека се главни носители на растројството на државата и народот, и на партијата со кои се поистоветиле; иако тие за себе
Ѓаволот влегол во рајот и ја измамил Ева. Но и Христос Господ, како што велат Отците, влегол во светот и го измамил, го поразил ѓаволот. Токму тоа го гледаме во испитанието. Во тоа што Бог допушта човекот да биде испитан, ги гледаме сите овие елементи, но се разбира ја гледаме и слободата на човекот. Бог не се допира до неа, бидејќи таа е најголемиот и највозвишен дар што Неговата љубов му го дала на човекот.
Вера имајќи повредна од животот земен,
дарувана ви беше о Галактионе и Епистимо,
времето дадено за преумување мудро
го употребивте поучени одозгора.
Таквата благодарност е лажна и богопротивна. Тоа значи да се благодари со јазикот, а на дело да се покаже најголема неблагодарност и злоба. А колку многу се оние што се така благодарни, или подобро кажано, неблагодарни!
На 14.11.2023 година, Неговото Блаженство, Архиепископот Охридски и Македонски г. г. Стефан,
ги освети темелите за возoбновување на стариот манастирски храм
посветен на св. пророк Илија во Мирковци.
Да ја согледаме небесната височина и длабочината на земјата: да ја разбереме и нашата природа, да сознаеме што сме како луѓе: дека умираме и дека преминуваме зад границите на овој свет. Тогаш без какво и да е прикривање ќе излеземе пред лицето на праведниот Судија, за
Јоаникие оче наш преподобен, Тебе на кого надеж ти е Отецот,
прибежиште Синот, а покров Духот Свети,
моли се о ти кој велик си пред Господа,
И покрај тоа што ние, го бркаме како и Гадаринците и го молиме да си отиде од нашиот крај ( зашто нема да можеме да си ги вршиме нашите гревови, нашите престапи и сл. ) Тој никогаш не се откажува од нас. И секогаш ќе најде начин да нè оправда и да не подигне повисоко од тоа што ние всушност заслужуваме. Истото се случува и со причеста. Тој ни се дава нам целиот, во