Духовен Азбучник

Божјите очи и „погледот“ постојано се свртени кон човекот, затоа што Неговата намера е да го бара дури и најмалото позитивно расположение во Неговото создание, и Тој влегува во срцето на човекот во истиот момент од неговиот живот, кога тој ќе се сврти кон Својот Создател со малку разбирање и смирение.

Не знам која е целта на било кој друг, но христијаните треба да си знаат дека нивната цел е Христос, а тоа подразбира прво Крст, па Воскресение. И што е најважно, зборовите на Спасителот, во светот ќе имате маки, но, знајте Јас го победив светот. И сега може ли да не интересира нешто друго освен Победникот.

Оној кој во себе Го има Христа, тој доживува работи што не можат да се искажат: свети и свештени. Живее во радост. Ова е вистина, го имаат доживеано и живеено луѓе, подвижници на Света Гора. Постојано со копнеж ја шепотат молитвата „Господи Исусе Христе"…

...Да се надеваме дека во иднина нема да нé остави Господ без Својата помош. Времето сега е тешко и опасно. Треба да бидеме внимателни и трезни. Непријателот префинето, итро настапува, се приближува... Се чувствува приближувањето и здивот на антихристот, ништо нема да биде сокриено, да. Тука во никој случај не треба да се паничи.

Ако продолжиме да седиме непокајани и да опстојуваме во нашата мрзливост и небрежност, без да се молиме, можеме да ја изгубиме наклонетоста кон покајание.

Господ да чува од тоа да ја изгубиме желбата за покајание!

Сoвладаната бeда најсилнo ја oбјавува Бoжјата слава и славата на правeдникoт. Св. Григoриј Акрагантски вo сè бил правeдник и угoдник Бoжји. Нo Бoг му испратил бeда, слична на бeдата штo нeкoгаш ги стасала св. Атанасиј и св. Макариј. Имeнo, двајца свeштeници, Савин и Крискeнт, на кoи Григoриј им направил гoлeми дoбрини,

Која е најкратката молитва за простување на гревовите? Молитвата на разбојникот на крстот: „Спомни си за мене, Господи, во Твоето Царство". А кој го сврзува и ослободува христијанинот во таинството на исповедта? Тој се сврзува и разрешува (ослободува, одврзува) прекутаинството на свештенството.

Светото Евангелие зборува за Христос, кој отиде во гадаринската област, спроти Галилеја. Таму го сретна еден човек од градот, кој долги години беше заробеник на демоните. Одеше сосема гол и не живееше дома, туку во гробовите.

- Монах- тоа е оној, кој не само што се труди да се моли нерасеано, но и живее нерасеано.

- Монах- тоа е оној, во кого Божестевената Љубов го најде своето живеалиште и кој стана непобедлив и непристапен за непријателот.

- Монах- тоа е оној, чија непрестајна молитва стана непрестајна Љубов кон Бога.

Пророчки, Христос во Евангелието вели дека тие не би му поверувале ниту на човек, ако воскресне од мртвите. И навистина, знаеме дека така и се случило, бидејќи Христос го зборувал ова откако го воскреснал од мртвите синот на вдовицата од Наин.Освен тоа, тој пред време знаел дека Неговата смрт на Крстот и Неговото Воскресение нема да ги убедат сите.

Обрнете внимание, дека Светото Писмо започнува со повеста за создавањето на светот од Словото Божјо. Очигледно, тоа е многу важен текст, штом со него започнува Библијата. Зошто тој може да биде значаен? Станува збор за тоа, дека таа не е само расказ за тоа, како бил направен светот. Главната вест, која ни ја носи Библијата – е веста за спасението.

Таа добро знае, дека Нејзиниот Син се распнува доброволно, исполнувајќи ја волјата на Небесниот Отец. Таа го преживува тоа мачно Таинство во молк. Не се подигнува против жестоките распнувачи, не бара справедливост, продолжува да ја носи надежта, надминувајќи се Себеси. Колку тоа не е слично со нашето нетрпение во маките, несреќите, лишувањата и гонењата.

Инаку народот има непогрешлив критериум и ги препознава оние што станале свештеници од љубов кон Бога.
За разлика од нив има и такви кои сакаат да станат свештеници поради славољубие.Ако наидат на некоја тешкотија секогаш ќе се мачат. Христис нема да им помогне ако не се смират и ако не се покаат.Но, затоа, пак, на оној што свештеничкиот чин не го примил поттикнат од светски желби и потреби...

Меѓутоа, надежта во позитивната промена на односот меѓу човекот и природата таа го поврзува со тежнеењето на општеството кон духовна преродба. Антропогената основа на еколошките проблеми покажува дека светот кој нѐ опколува го менуваме во согласност со својот внатрешен свет, односно преобразувањето (обновувањето) на природата треба да започнува од преобразувањето (обновувањето) на душата. Според мислата на свети Максим Исповедник, човекот ќе биде во состојба целата земја да ја претвори во рај, дури тогаш, кога рајот ќе го носи во самиот себе“.

Во смирението потонуваат сите стравови и помисли како камен во огромен океан. Тогаш ти ќе дознаеш дека смирението е вистинска храброст. Затоа стравот е спротивен на храброста. Но, не таа храброст за која говорат во светот, туку храброста на смирението, кое раѓа чисто срце. Чистото срце, познавајќи Го Непознаениот и сместувајќи Го Несместливиот, нема страв од човек, туку има страв од Бога, кој се претвора кај него во непресушна Љубов.

Верата не може да биде противна на разумот. Тоа се две различни својства, две различни нивоа. И споредувајќи ја верата и разумот, можеме да кажеме: овде нема противречност. Противречноста се јавува од тоа што се мешаат два концепти – верата и слободната волја. Навистина, имајќи слобода, јас можам и да не се согласам со тоа што не може да биде докажано апсолутно веродостојно.

Патот на спасението се состои во бестрасно ракоделие, во молитва… Нека Бог ти дари сила твојот дух, ум и срце да ги чуваш во духот Христов. Тогаш, сè што ќе ти се случи лесно може да биде преобразено во целост. Она што се чини заморно и здодевно ќе исчезне, бивајќи преобразено од твојата желба да бидеш таму каде што е Христос, твојот Бог…

Ете таква треба да биде верата, кога зборуваме за верата во Бога: „Невозможно е да не се верува“. Но постои ли таква вера кај човекот? Да, кај некои луѓе ја има: таа постои во Светиите, постои во Пророците, кои имале непосреден опит на општење со Бога. Но зарем би можеле да кажеме дека кај простиот човек, кој немал таква средба со Бога, таков натприроден мистички опит, нема вера? Никако нема така да кажеме!

- Господи, зошто токму кај нас испрати такво чудовиште?
Тие не умееле да се молат како што треба, но сепак, после нивните долги молби, Господ му се јавил на еден од граѓаните и му рекол: „Барав за вас полошо, но не најдов!“

Но, во овој вистински настан има и симболизам. Потпората укажува нагоре, кон Небото, на Христовата десна страна, и надолу, кон Адот, на Христовата лева страна. Една од петочните молитви на Православната црква јасно го објаснува ова значење:Среде двајца разбојници Твојот Крст се покажа како праведно мерило.    Едниот го упатува во адот поради тежината на хулењето,    а другиот се олеснува од гревовите заради познавањето на Богословието.