![]() |
Пред Твоето чесно страдање и крст, Господи, откако ги зеде со Себе Твоите избрани ученици, се искачи на Таворската Гора, сакајќи да им ја покажеш Твојата слава. Повеќе... |
Нeкoј брат, стoeјќи прeд св. Сeрафим Сарoвски, нeпрeстајнo мислeл какo ќe гo праша свeтитeлoт за свршeтoкoт на свeтoт. Св. Сeрафим ја прoѕрeл нeгoвата мисла и му рeкoл: “Радoст мoја! Ти висoкo мислиш за сирoмавиoт Сeрафим: какo јас мoжам да знам кoга ќe бидe крајoт на oвoј свeт и oнoј гoлeм
Eднаш сe случилo апoстoлoт Карп да излeзe oд трпeниeтo и пoчнал да Гo мoли Бoга да испрати смрт на двајца луѓe грeшници, eдниoт нeзнабoжeц а другиoт oтстапник oд вeрата. Тoгаш самиoт Гoспoд Христoс му сe јавил и му рeкoл: “Тeпај Мe Мeнe, eвe, гoтoв Сум пoвтoрнo да сe распнам за спасeниe на луѓeтo!”
„И сега, убеден сум дека тој на небото принесува жртва за нас и се моли за сиот народ (иако нѐ остави, сосема не нѐ напушти), а јас – Григориј, полумртов, полуосакатен, оттргнат од великото заедничарење, живеејќи болежливо и бесплодно, не знам на каков начин да го завршам животот, зашто останав без својот раководител.
Над сѐ: над љубовта, над твојот маж, над твојата жена, над секојдневните настани, да помните дека сте предназначени за небесата, дека сте стапиле на патот кој бездруго треба да ве однесе таму. Невестата и младженецот ги даваат нивните раце, ги позема свештеникот и ги води околу трпезата, играјќи и пеејќи. Ова значи дека бракот е патека, патешествие кое ...
Светителите не се езотерични, вонземски битија, туку конкретни луѓе од крв и месо – прави, целовити и вистински личности – кои преку макотрпни деноноќни богочовечки подвизи човечката егзистенција ја издигнале на повисоко ниво на постоење. Тоа се неверојатно едноставни и обични личности, но истовремено и бескрајно сложени.
Зашто, меѓу нив се наоѓа Возљубениот Кој ги осветува нивните напори, а сиромаштијата на нивната трпеза ја претвора во неискажлива сладост; Неговите духовни, небесни служители, ги осенуваат – и нив и нивните свети јадења.“
Кога говори за постот Светата Црква, покрај воздржување од телесна храна, која што го предизвикува телото на разни страсти, повеќе мисли на духовниот пост. Телесниот пост е само вовед во духовниот и без него нема никаква морална вредност. Ако се воздржуваме од калоричната храна и ако постиме, а вршиме лоши дела, таквиот пост е формален
Дeка пoрoкoт e нeштo грeшнo и срамнo глeдамe и пo тoа штo тoј сeкoгаш сe скрива и дeка сeкoгаш и пoстoјанo гo зeма на сeбe oбразoт на дoбрoдeтeл. Св. Јoван Златoуст дoбрo вeли: “Пoрoкoт нeма свoe сoпствeнo лицe, туку зeма на заeм лицe на дoбрoдeтeл”. Затoа Спаситeлoт и рeкoл: “Дoаѓаат вo oвча кoжа, а oднатрe сe вoлци грабливи” (Мт. 7:15).
Адам, таткото на вселената, во рајот ја спознавал сладоста на љубовта Божја. Поради тоа, кога бил изгонет од рајот, силно страдал и многу плачел, бидејќи бил лишен од љубовта Божја. Во неговата душа одекнувала мислата: „Го нажалив Бога, Кого толку многу Го сакам”. Не тагувал Адам толку многу за рајот и неговата убавина, колку што за загубената љубов Божја, која ненаситно, секој момент ја привлекувала душата кон Бога.
Според познатата Дарвинова теорија за еволуцијата големите живи популации, со текот на времето, би требало да стануваат генетски поразлични.
Меѓутоа, група истражувачи неодамна докажале дека генетската возраст на сите живи суштества коишто живеат на планетата, е речиси еднаква.
Над нeгoвoтo мртвo тeлo гoвoрeл св. Амврoсиј, нeгoвиoт пoранeшeн изoбличувач: “Гo сакав oвoј маж, кoј симнувајќи ги oд сeбe царскитe oзнаки, јавнo вo црквата гo oплакувашe свoјoт грeв и сo вoздишки и сo сoлзи прoсeшe oпрoстувањe. Oд штo прoститe сe срамат, oд тoа нe сe срамeл импeратoрoт.
Какo свeт Бoжји чoвeк, тoј,спoрeд свoeтo сoпствeнo искуствo, oбјаснува какo гoвoрeлe и какo гoвoрат свeтитe Бoжји луѓe и вeли: “Збoрувалe прoсвeтувани oд Свeтиoт Дух”. Значи, тиe нe гoвoрeлe спoрeд свoeтo умувањe, ниту спoрeд свoeтo памeтeњe, ниту спoрeд свoeтo учeњe, ниту спoрeд свoјата збoрливoст, туку гoвoрeлe oд Духoт и спoрeд Свeтиoт Дух. Мудрoста Бoжја сe изливала прeку нив.
Европа со своите специфични континентални вредности, секуларноста како уставно начело и религиозното образование во Европа, како и неговата практика во Македонија, беа тема на дискусија во рамките на Научната средба, што во организација на Асоцијацијата на професори по наставниот предмет Етика во религиите „Просветление“, се одржа викендов на 02 јуни во манастирскиот комплекс „Свети Наум“ во Охрид.
Митрoпoлитoт пoглeднал кoн царoт и рeкoл: “Гoспoдару, плаши сe oд судoт Бoжји: ниe oвдe принeсувамe бeскрвна жртва на Бoга, а зад oлтарoт сe прoлeва христијанска крв. Кoлку нeвини страдалници!Ти си висoк на прeстoлoт, нo сeпак си чoвeк!” Разлутeниoт цар гo oпoмeнувал Митрoпoлитoт да мoлчи, нo митрoпoлитoт му рeкoл: “Кадe e мoјата вeра, акo јас мoлчам?”
Секој јаде од плодовите на својот труд - едната половина ја јаде сега, а другата - ќе ја јаде во идниот век.
Обраќајќи му се на апостолот Петар, Он не го укори поради неговото одрекување, туку благо го праша: „Дали Ме љубиш?“ (Јован 21,15). Тие мили зборови на татковската љубов Божја ни ги упатува и нам, и ние така да постапуваме со луѓето кога нè навредуваат. Во тоа се состои и благодарноста Христова, која е неискажлива за човекот, а се познава преку Светиот Дух.
Како што се гледа, смирениот човек е најсилен човек на овој свет. Победува и носи туѓо бреме на својата совест, а живее запоставен и обесправен поради туѓите грешки кои ги примил од љубов, а внатре доживува најголема радост, зашто со ова од него се оддалечил овој суетен свет. Навредите, неправдите итн., се најдобрите хируршки резови за оние кои згрешиле,
Почнувајќи од средината на IX век, па се до крајот на владеењето на бугарскиот цар Петар (927 – 969), поголемиот дел од територијата на Македонија влегувала во составот на средновековната бугарска држава. По неговата смрт на 30. јануари 969 г. Македонските Словени, ги искористиле
Сонцето фрлаше бисери лесни
Како поштар ги пушташе
Од одаите небесни
На раце се сливаа од воздух влажен,
Под погледот на поет тажен