Мау21.2022
СЛИКАТА НА СВЕТИ ЈОВАН БОГОСЛОВ Е ОРЕЛ КОЈ СЕ ВОЗДИГНУВА ДО НЕБОТО
Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Ви го честитам денот на споменот на Апостол Јован Богослов - Апостол на љубовта, многу таинствен Апостол.
Денешниот ден на неговото сеќавање не е поврзан со неговата смрт, не со некаква мисионерска работа, туку со настаните што се случија до самиот почеток на 20 век на гробот на Јован Богослов во Ефес. Ова е чудо што се случи токму на овој ден. На осми мај (стар стил) секоја година на празниот гроб на Јован Богослов се појавуваше розова прашина која исцелуваше многу болни. Може да се каже дека ова беше обично чудо, како чудото на Светиот оган. Црквата во чест на овој настан дури востанови и празник.
Ако погледнеме во мистериозната слика на Свети Јован, ќе видиме загатка. Апостолското доба завршува, крајот на 1 - почетокот на 2 век. Повеќето од Апостолите - единаесет од дванаесет - веќе се погубени за името на Господ. Повеќето од седумдесетте апостоли исто така беа погубени. Во тоа време, единствениот жив сведок на Воскреснатиот Христос бил Апостол Јован. Од една страна, се чини дека зората на утринското сонце - Христос Спасителот - веќе завршува и доаѓа времето на жештините - времето на најголемата ера на прогонство на Црквата, која се повтори дури во 20 век.. Но, од друга страна, овој пат фрла мост до самиот крај на времето. Затоа што Апостол Јован е последниот што ја испил чашата што му ја ветил Исус.
На двајца браќа, апостолите Јован и Јаков, кои навистина сакале да ги разделат десното и левото седиште во близина на Исус, Господ им рекол: „Ќе ја пиете Мојата чаша и ќе се крстите со крштевањето со кое се крстив јас, но да се седи на Мојата десна или лева страна - не е од Мое да дадам, туку на кого му е подготвено од мојот Отец" (Матеј 20:23).
И Јаков Заведеев навистина прв ја пие Чашата, прв е погубен за Христа, а Јован поминува низ времето и останува недопрен. Но, самата негова смрт е многу мистериозна, тој исчезнува без трага во градот Ефес. И ова исчезнување за време на почетокот на прогонството на Црквата навестува дека Црквата ќе продолжи да го чека враќањето на Христос. Чудото што секогаш се случувало на овој ден е доказ дека нашиот Господ доаѓа, нашиот Господ доаѓа. И тоа се случува за Црквата да не се измори од чекање. На крајот на краиштата, „заморот" на првите христијани, кои од ден на ден го чекаа Христос, е сосема разбирлив. Но Божјата намера не била да се ограничи само на Грците или на жителите на Мала Азија, туку сакал да ги преобрати и Русите. Господ има далечни планови за Чеченците, Кинезите, Индијците и другите народи, кој исто така мора да дојде кај Христа. Во тоа време, апостолите немаа поим дека постојат такви народи, но Бог знаеше дека за да се соберат светци и од овие народи, Неговото доаѓање ќе биде одложено. И за да не мислат христијаните дека Второто доаѓање никогаш нема да дојде, Господ покажува на крајот на апостолската ера такви чуда на исчезнување од овој свет на некои од најголемите светци.
Смртта не го допре апостол Јован, тој исчезна од овој универзум во тело за да се врати повторно, како што му вели Бог во откровението на Јован Богослов: „Треба повторно да пророкуваш за народи и племиња и јазици и многу цареви“ (Отк. 10.11).
Како што вели Откровението, Јован мора повторно да дојде на самиот крај и да ја објави истата Добра вест што апостолите им ја предале на црквите на самиот почеток. Ова ни дава да разбереме дека празникот Воскресение не се однесува само на Христос, туку на секој христијанин, бидејќи Христовото Воскресение е почеток на општото воскресение. А исчезнувањето на апостолот значи дека Христос целосно не зема од овде (душа плус тело), и целосно ќе влеземе во Царството на Отецот Небесен. Исчезнувањето на апостолот, чудата на обновувањето на телата што се случуваат на неговиот гроб, чудата што се случуваат на празниот свет гроб и тие безброј знаци и чуда што продолжуваат денес во црквите, означуваат дека нашата татковина е не тука! Нашата татковина е таму каде што е Бог! Нашата татковина е таму каде што е нашиот Татко!
Бог знае дека е многу лесно човек да се приврзе за видливото и многу е лесно да заборави дека видливото е привремено, а невидливото е вечно. Може да се даде пример. Некој во 9 век рекол дека Царството Божјо веќе дошло, затоа што римските императори станале православни христијани, ги скршиле варварите, противниците трчале пред нив, сите народи веќе го слушнале Светото Евангелие и крајот на светот, всушност веќе дојде. Овој човек пет години подоцна завршил во затвор, каде што бил фрлен од најпобожниот римски император, кој ја прифатил ерес на иконоборство. Овој човек се викаше Теодор Студит. Тој мислеше дека земното римско царство може да стане Царство Божјо, а Господ „народно му објасни“ дека тоа не е така.
Слична, но многу пострашна приказна се случила и со императорот Ираклиј, кој ги победил најголемите непријатели - Персијците. Иран лежеше пред нозете на Византија. Крстот е вратен на Голгота. Во тоа време низ народот се рашири мислењето дека крајот на светот брзо се приближува. Иран е поразен, Евангелието се рашири низ светот. Тие рекоа дека големиот византиски император ќе го победи Антихристот, а потоа ќе му ја даде својата круна на Христос. Но Господ малку ги исправи сите што мислеа така. Поминаа десет години, а Ерусалим беше заземен од муслиманите, кои, како диви варвари, зазедоа половина свет. Господ вака рекол: ниту едно царство на земјата нема да стане мое.
Во Русија, исто така, имаше многу силен патриотски подем во 1914 година, се чинеше дека ова е најмоќната православна земја, остана да се врати светиот крст на Софија од Константинопол и ќе има огромен православен свет. Ентони Краповицки рече дека ќе дојде време кога Ерусалим ќе биде руска провинција. Се чинеше дека сето тоа ќе се оствари, но поминаа само три години, и дојде 1917 година, кога се пропадна, бидејќи царството на земјата не е способно да стане Царство Небесно.
Празниот гроб на Јован Богослов сеуште е нем сеедок на фактот дека нема потреба да се бара прибрзаност кон земјата. Јован исчезна од светот, света Ирина исчезна од светот, Енох и Илија исчезнаа, што значи дека оваа земја мора да ја оставиме во тело. Ние сме скитници и вонземјани овде, но нашата татковина е на рајот, каде што мораме да ги насочиме нашите срца, умови и волја. Таму мораме да се вивнеме на крилјата на љубовта и да се надеваме дека ќе го најдеме нашиот вистински Татко и вистинскиот Цар на кралевите што не чека таму. За тоа сведочи денешното чествување на свети Јован Богослов.
Сликата на Јоеан Богослов е орел кој се издигнува до небото. Често ни се чини дека главната работа е овде на земјата, но треба да се потсетиме на големата мистерија на Јован Богослов - празната гробница од која исчезна. Овој гроб не потсетуеа на небесната Татковина, каде треба да ги насочиме нашите срца, каде треба да го пренесеме својот капитал, каде треба: да си изградиме куќа и каде треба да се трудиме дење и ноќе.
Господ нека ни помогне да не се држиме за земјата, туку да се стремиме кон небесниот Град, кој Јован го виде во своето Откровение.
Господ да ве благослови!
Свештеномаченик Даниил Сисоев
Извор:
