о. Горан Стојчевски: ЛИТУРГИСКИ МИГ ВО СЕКОЈДНЕВНИОТ ПОДВИГ

о. Горан Стојчевски

ЛИТУРГИСКИ МИГ ВО СЕКОЈДНЕВНИОТ ПОДВИГ

„...А кога се молите, не употребувајте напразни повторувања како народите; зашто мислат дека

ќе бидат послушани, заради многуте зборови.
И така, не бидете како нив, зашто вашиот Отец знае што ви е потребно, уште пред да Го

помолите.„ (Мт.6,7-8)

Така и вие, ако со јазикот свој не из¬говарате разбирливи зборови, како ќе се разбере она што

го зборувате?„ (1Кор.14,9)

Доколку некој сака подобро да се запознае со животот во Православната Црква секако ќе треба освен преку покајанието и исповедта што е прв чекор за пристапување или поточно враќање во состојба на стоење пред лицето Божјо, да биде вклучен и во богослужбите на Светата Црква. Нераскинлива е таа врска за еден верник кој се декларира како таков, да ја живее и својата вера за која тврди дека ја исповеда. Многу е погрешно и воедно тешко да се занемари овој факт. Од верникот во однос на денешните секојдневни обврски не може да се очекува да биде активен во секојдневниот богослужбен циклус на празнување во Црквата, на начин на кој тоа е клирот и богословите, иако и тука треба да си го поставиме големото прашање колку како клирици „професионално„ сме вклучени во богослуженијата. Сепак, важната нитка во овој процес е воспоставувањето на духовната врска на духовен отец и духовно чедо, односно личносен однос на парохјаните со својот парохиски свештеник при најблискиот православен храм каде што самите живеат. Споменавме дека е стопроцентно неочекувано е парохјаните да присуствуваат на сите богослужби, но сепак доколку сме стапиле на прагот од литургискиот живот во Црквата, полезно и очекувано е учествотото во Светата Литургија, активно, што подразбира причестување со Светите Христови Тајни, бидејќи учеството во Литургијата не подразбира пасивност, туку активност на Трпезата Господова, јадење и пиење на Трпезата Господова што значи видливо единство со Христос и соборно со сите конкретни личности во Црквата независно дали се живи или упокоени, присутни или отсутни (според благословени причини).

Надвор од богослуженијата во храмот, оној кој што стапил во аскетски подвиг преку исповедта од парохискиот свештеник т.е. духовниот отец добива молитвено правило, според силите што се изнесени на исповедта да пости, среда и петок, поголемите пости во текот на годината и Великиот Пост, да има молитвено правило исто така според силите и познавањето на православната вера, утрински и вечерни молитви, и секако она што најмногу може да му користи во личносниот однос со Бога, кратки молитви кои независно од ситуацијата и обврските можат почесто да се произнесуваат во текот денот, а тоа Исусовата молитва: Господи Исусе Христе, Сине Божји помилуј ме мене грешниот/грешната и пофалната песна за Пресвета Богородица: Богородице Дево..., или пак, Пресвета Богородице, спаси нѐ. Покрај ова, верникот се вклучува и почесто во читањето на Светото Писмо, особено на Новиот Завет за да се запознае со основите на својата вера и запознавање во што се состои неговиот аскестски подвиг со цел секоја постапка да ја споредува со Христовите мисли, зборови и дело. Добар поттик е и читањето на житијата на светителите како примери како подвигот се актуелизира во живот, и спознавајќи дека не се очекува од нас големи дела и имитаторско однесување, туку подражавање на светителите согласно животот во нашиот век, подвиг на љубов во малите дела кон ближните кои се според образот Христов и кон светот кој нѐ опкружува. Иако, вака идеалистички ја насликавме сликата во која верникот го гради својот личен однос со Бога преку духовниот отец според своите сили, сепак истакнуваме дека е непопходен мал труд на нашата воља кој треба да биде надополнет од благодатта Божја во полнота.

Еден, свет отец своевремено забележал дека од нас не се очекува да бидеме свештеници, монаси и чудотворци туку од нас се очекува постојано покајание и покрај сите наши паѓања при многубројните искушенија кои се наши педагози во односот кон Бога и ближните. Значи, нема да одговараме за она што не сме биле туку дали сме покајувале. Нема сезонски верници, туку оние кои живеат, растат и напредуваат во верата, паѓаат и пак и пак, се враќаат на подвигот на осветување на својот живот преку светите тајни на Црквата, исповедта и причеста.

Од друга страна, треба како свештенослужители особено во оние периоди како што Великиот Пост кога низ сите песнопенија, псалми и молитви се запознавме преку покајниот плач во изразен во тие текстови да се запознаеме со догматиката и учењето на Црквата на многу лесен и едноставен начин, да се сообразат според секојдневните работни потреби на верните особено во било која средина, градска, приградска, селска т.е. да се изнесат најпотребните работи (Паримиите, покајните псалми, канонот на св. Андреј...) без кој не може да се одржи богослужбата, со цел да не се претвори сета богослужба во просто механичко читање и пеење развлечено низ многучасовноста која ќе стане дополнително бреме на верните кои сепак сакаат да ја слушнат содржајната убавина на службите, но во еден добро поврзан миг. Затоа, парафразирајќи го Апостолот, подобро е да кажам пет разбирливи зборови во Црква отколку илјада кои никој нема да ги разбере (1Кор.14,9), треба да ни бидат доволен поттик за тоа како ќе се реализира мисијата не само меѓу верниот народ кои живеат литургиски низ исповедта и покајанието, туку и кон светот, кон кој се отвара Црквата за да го прибере колку што може во своето лоно и да го преобрази во литургискиот миг за царството небесно. Никој не треба да размилсува на менување или отстапување од богослужбениот дел на Црквата што е и нејзината срж, туку да се одвива на начин согласно онака како што може да се адаптира и телесниот пост.

Најубаво е да се посетува и учествува во убавината на Православието при неговите молитвени центри – манастирите каде секој дел од денот е вклучен во богослужбата на Црквата според точното определено време, и да се види тој спој на теологијата на иконата со телогијата на богослужбите проткаено низ аскетскиот подвиг на умносрдечната Исусова молитва и да сѐ види дека сѐ е насочено кон „центарот„ на преображението на Богослужбите неизотавната Богослужба без која светот и ние не постоиме – Литургијата и причестувањето со Телото и Крвта Христови како неопходност за нашата припарност и декларативност во верата и секако вистинско молитвено стоење пред Бога. Но, секако овој мал небесен „дел„ треба да се почувствува насекаде каде што живеат верници и колку што може помалку да се одрази на нивните вообичаени активности. А, молитвата како што вели и нашиот современик, светиот Гаврил Светогорец, молитвата ја заменува секоја разонода, и го надополнува секој труд.

Нашиот труд нека биде мал, но разбирлив и впечатлив за да има и литургиски печат, бидејќи Христос со Својата Крв нѐ спечали да бидеме Негов избран род, царско свештенство во кое учествува секој што се труди низ покајанието да му служи со љубов и добри дела на ближниот за слава Божја.

П.С.„Јас ја фалам и целивам таа мудрост, со која се прославиле малите, за која се претпочитани понижените, со која рибарите ја уловиле во мрежата на Евангелието целата вселена, откако ја победиле шупливата мудрост со кусо и совршено слово! За мене не е мудар оној, кој е мудар на зборови, кој има превртлив јазик, кој има недобродетелна душа, кој приличи на гроб, однадвор благообразен и убав, а внатре полн со мртви коски и крие страшна смрдеа, а оној, кој, макар и малку да говори за добродетелта, меѓутоа, многу покажува на дело и со својот живот го потврдува своето слово. За мене е подобра видливата убавина, отколку убавината изразена во зборови, претпочитам богатство, што е во рацете, отколку богатство вообразено на сон; сакам мудрост, која не сјае на зборови, а да се посведочува на дела, зашто е речено: „Почеток на мудроста е стравот од Господа; здрав разум имаат сите, кои според неа постапуваат“ (Псал. 110, 10), а не кои само ја проповедаат„.- св. Григориј Богослов.

31ви јануари 2019 лето Господово

Друго:

Goran.S.Velig.jpg