Колку само се лажат оние што бараат среќа надвор од себе -во туѓи земји и патувања, во богатство и слава, во големи владеења и насладувања,

       Кога човекот се обиде да Го убие Бога, се случи нешто сосема неочекувано за нашата логика: Бог не само што не му се одмазди на човекот, туку го направи – вечен. 

Свети Ава Јустин: Осудени на бесмртност

       Кога човекот се обиде да Го убие Бога, се случи нешто сосема неочекувано за нашата логика: Бог не само што не му се одмазди на човекот, туку го направи – вечен. Во тоа е силата, во тоа е моќта, во тоа е семоќта на Христовото воскресение. Без него не би постоело христијанството. Тоа е она што ниту една друга вера го нема; тоа е она што Го издигнува Господа Христа над сите богови и луѓе.

Луѓето Го осудија Бога на смрт; со Своето воскресение, Тој ги осудува нив на бесмртност. За ударите им возвраќа со прегратки, за навредите – со благослови, за смртта – со бесмртност. Никогаш луѓето не покажале поголема омраза кон Бога отколку кога Го распнале; и никогаш Бог не покажал поголема љубов кон луѓето отколку кога воскреснал. Луѓето сакале и Бога да Го направат смртен, но Бог, со Своето воскресение, ги направил луѓето бесмртни.

         Воскреснал распнатиот Бог и ја убил – смртта. Смрт повеќе нема. Бесмртноста го опкружила човекот и сите негови светови. Човечката природа, со воскресението на Богочовекот, неповратно е поведена по патот на бесмртноста и станала страшна дури и за самата смрт. Зашто, до Христовото воскресение смртта му била страшна на човекот; од Христовото воскресение, човекот станува страшен за смртта. Ако живее со вера во воскреснатиот Господ, човекот живее над смртта, недостижен за неа; таа е подножје под неговите нозе: „Смрти, каде ти е осилото? Пеколу, каде ти е победата?“ И кога Христовиот човек умира, тој само го остава телото како облека, во која повторно ќе се облече во денот на Страшниот суд.

Бесмртноста како втора природа на човекот

До воскресението на Спасителот, смртта била втора природа на човекот: животот – прва, а смртта – втора. Човекот се навикнал на смртта како на нешто природно. Но со Своето воскресение Господ променил сè: бесмртноста станала втора природа на човекот, станала природна за човекот, а смртта – неприродна. Како што до Христовото воскресение било природно луѓето да бидат смртни, така од Христовото воскресение станало природно луѓето да бидат бесмртни. Со гревот човекот станал смртен и минлив; со воскресението на Богочовекот станува бесмртен и вечен.

Во тоа е силата, во тоа е моќта, во тоа е семоќта на Христовото воскресение. Без него не би постоело христијанството. Меѓу чудата, тоа е најголемото. Сите други чуда произлегуваат од него и се сведуваат на него. Од него произлегуваат и верата, и љубовта, и надежта, и молитвата, и богољубието, и братољубието.

Погледнете: учениците-бегалци, кои побегнале од Исуса кога Тој умрел, Му се враќаат откако воскреснал. Погледнете: капетанот на стражата Го исповедал Христа како Син Божји кога видел дека воскреснува од гробот. Погледнете: сите први христијани станале христијани затоа што Господ Исус воскреснал, затоа што ја победил смртта. Тоа е она што ниту една друга вера го нема; тоа е она што Го издигнува Господа Христа над сите богови и луѓе.

Заради воскресението на Спасителот, заради Неговата победа над смртта, луѓето станувале, стануваат и секогаш ќе стануваат христијани. Целата историја на христијанството не е ништо друго освен историја на едно единствено чудо – чудото на Христовото воскресение, кое непрекинато се продолжува од ден на ден, од година во година, од век во век, сè до – Страшниот суд.

Човекот не се раѓа тогаш кога мајка му ќе го донесе на свет, туку кога ќе поверува во воскреснатиот Господ Христос, зашто тогаш се раѓа за бесмртен и вечен живот, додека мајката го раѓа детето за смртта, за гробот. Христовото воскресение е мајка на сите нас, на сите христијани, мајка на бесмртниците. Со верата во воскресението човекот повторно се раѓа, се раѓа за вечноста.

Тоа е невозможно! – забележува сомничавиот.

А чуј што вели воскреснатиот Господ: „Сè е возможно за оној што верува!“ А верува оној што со сето свое срце, со сета своја душа, со целото свое битие живее според Евангелието на воскреснатиот Господ Исус.

Верата е нашата победа со која ја победуваме смртта

Верата е нашата победа со која ја победуваме смртта – верата во воскреснатиот Господ Исус. „Смрти, каде ти е осилото?“ А осилото на смртта е – гревот.

Со Своето воскресение Господ го „затапил осилото на гревот“. Смртта е змија, а гревот е нејзиното осило. Преку гревот смртта го излева својот отров во човечката душа и тело. Колку повеќе гревови има човекот, толку повеќе осила има преку кои смртта го излева својот отров во него. Кога оса ќе го касне човекот, тој со сите сили се труди да го извади осилото. А кога ќе го касне гревот, тоа осило на смртта, што треба да направи?

Треба со вера и молитва да Го повика воскреснатиот Господ Исус, за Тој да го извади осилото на смртта од неговата душа. И Тој тоа ќе го направи со Својата семилост, зашто е исполнет со Божја милост и љубов.

Кога многу оси ќе го нападнат човечкото тело и ќе го избодат со своите осила, телото се труе и умира. Така бива и со човечката душа кога многу гревови ќе ја избодат со своите осила: таа се труе и умира со смрт без воскресение.

Победувајќи го гревот во себе преку Христа, човекот ја победува смртта. Ако ти помине еден ден, а ти не си победил ниту еден свој грев, знај – си станал посмртен. Но ако победиш еден, два, три свои гревови, ете, си станал помлад со младоста што не старее, помлад со бесмртноста и вечноста.

Никогаш не заборавај: да веруваш во воскреснатиот Господ Христос значи – да водиш непрекината борба со гревовите, со злото, со смртта.

Дека човекот навистина верува во воскреснатиот Господ се докажува со тоа што се бори против гревовите и страстите. Ако се бори против нив, тој се бори за бесмртност и вечен живот. Ако не се бори, неговата вера е залудна. Зашто, ако верата на човекот не е борба за бесмртност и вечност, тогаш кажи ми, во што се состои таа?

Ако со верата во Христа не се постигнува воскресение и победа над смртта, тогаш – за што ни е таа? Ако Христос не воскреснал, тоа значи дека гревот не е победен, смртта не е победена. А ако не се победени ниту гревот ниту смртта, тогаш – зошто да веруваме во Христа?

Оној што преку верата во воскреснатиот Господ се бори со секој свој грев, постепено го засилува во себе чувството дека Господ навистина воскреснал, дека навистина го затапил осилото на гревот, дека навистина ја победил смртта на сите боишта.

Овој свет без воскресението е бучна изложба на бесмислици

Гревот постепено ја смалува душата во човекот, ја турка кон смртта, ја претвора од бесмртна во смртна, од непропадлива во минлива. Колку повеќе гревови, толку посмртен е човекот. Ако човекот не се чувствува бесмртен, знај – целиот е во гревови, целиот е заробен во куси мисли, целиот е исполнет со овенати чувства.

Повикот на христијанинот е: да се бори со смртта до последниот здив, да се бори сè до конечната победа над неа. Секој грев е отстапување; секоја страст е бегство; секој порок е пораз.

Не треба да нè чуди тоа што и христијаните умираат телесно. Тоа е затоа што умирањето на телото е – сеење. „Се сее тело распадливо“, вели светиот апостол Павле, „и тоа никнува, израснува и расте во тело бесмртно.“ Како посеано семе, телото се распаѓа за Светиот Дух да го оживее и усоврши.

Ако Господ Христос не го воскреснал телото, каква полза би имало тоа од Него? Тој не би го спасил целиот човек. Ако не го воскреснал телото, зошто тогаш се воплотил, зошто го зел телото врз Себе, ако не му дал ништо од Своето Божество?

Ако Христос не воскреснал, тогаш – зошто да веруваме во Него? Искрено велам, јас никогаш не би поверувал во Христа ако Тој не воскреснал и со тоа не ја победил смртта. Го победил нашиот најголем непријател и ни ја подарил бесмртноста. Без тоа, овој свет е бучна изложба на одвратни бесмислици.

Единствено со Своето славно воскресение чудесниот Господ нè ослободил од бесмислата и очајот, зашто ниту на небото ниту под небото нема поголема бесмислица од овој свет без воскресение, ниту поголем очај од овој живот без бесмртност. И во ниту еден свет нема понесреќно суштество од човекот кој не верува во воскресението на мртвите. Подобро би било таквиот човек никогаш да не се ни родел.

Школа за воскресение и вечен живот

„Денес е спасението на светот…“ Во што се состои тоа спасение? Не во смртта, туку во воскресението. Господ ни ја открил целата тајна на спасението преку Своето воскресение.

Да се спасиш значи: на своето тело и на својата душа да им обезбедиш бесмртност и вечен живот. Како се постигнува тоа? Никако поинаку, освен преку богочовечки живот, преку нов живот – живот во воскреснатиот Господ и заради воскреснатиот Господ.

За нас, христијаните, овој живот на земјата е школа во која учиме како да си обезбедиме воскресение и вечен живот. Зашто каква полза имаме од овој живот ако преку него не можеме да го стекнеме вечниот живот?

Но за човекот да воскресне со Господа Христа, најнапред треба да пострада со Него и Неговиот живот да го доживее како свој. Ако го направи тоа, на Велигден, заедно со свети Григориј Богослов, ќе може да каже:

„Вчера – бев распнат со Него, денес – оживувам со Него; вчера – бев погребан со Него, денес – воскреснувам со Него.“

Во четири збора се собрани четирите Христови Евангелија: Христос воскресна! – Навистина воскресна!

Во секој збор – по едно Евангелие, а во Евангелијата – сета смисла на сите Божји светови, видливи и невидливи.

И кога сите човечки чувства и сите мисли ќе се соберат во громогласниот велигденски поздрав: „Христос воскресна!“, тогаш радоста на бесмртноста ќе ги потресе сите суштества, и тие во восхит ќе го возвратат чудесниот велигденски поздрав:

НАВИСТИНА ВОСКРЕСНА!

Извор наведен во оригиналот: Митрополија – Свети Ава Јустин Ќелиски, „Осудени на бесмртност“

       Кога човекот се обиде да Го убие Бога, се случи нешто сосема неочекувано за нашата логика: Бог не само што не му се одмазди на човекот, туку го направи – вечен. Во тоа е силата, во тоа е моќта, во тоа е семоќта на Христовото воскресение.

11.11.2026

pp

 https://prijateljboziji.com/sveti-ava-justin-osudjeni-na-besmrtnost/

Современ општествен коментар инспириран од теми блиски до сократовската критика на незнаењето и моралното лицемерие.“

На 8.11.2026 година, на празникот посветен на светиот великомаченик Димитриј, Неговото Блаженство, Архиепископот Охридски и Македонски г. г.

Свечено отворање на музејот посветен на блаженоупокоениот Архиепископ Гаврил :: Скопска православна епархија - МПЦ-ОА

Во рамките на одбележувањето на 130 години од изградбата на храмот „Свети Димитриј“ во Скопје, признание му беше доделено на протојерејот-ставрофор Спасе Стефановски, некогашен парох во овој храм и долгогодишен свештенослужител меѓу македонските православни верници во Австралија.

  „Ако духовниот отец го покаже патот, а ученикот самиот не тргне по него,

А псалмопејачот Давид ни сведочи:
„Оној што со солзи сее, со радост ќе жнее“

Првиот што влегол во Рајот бил разбојникот — грешник без надеж и чест, а првиот што доживеал длабока трагедија бил апостол кој одел заедно со Христос. Дури на Голгота се открива дека силата 

„Па, тогаш, кога дојде во мојата единица, токму пред да ја уништат.“

 Должни сте да имате големо внимание во меѓусебните односи и да се почитувате еден со друг како свештени лица, како икони Божји.

ПСАЛМ 90
Бог е наш вечен заштитник

1 Кој живее под закрилата на Севишниот, тој престојува во домот на небесниот Бог.

 Преку Светото Писмо можеме да видиме дека стравот не е секогаш знак на слабост, дека храброста не значи отсуство на страв и дека најважното прашање е кому ќе му дозволиме да управува со нашиот живот.

Божјата волја има многу патишта. Ќе менуваме правци, ќе поминуваме низ различни крстосници и околности. Но суштината е да бидеме со Него.

Светителите не сакале да станат светители — сакале да станат љубов. А кога ќе станеш љубов, тогаш си и светител!

 Во храмот „Свети Димитриј“ во Скопје беа отслужени Празнична вечерна богослужба и Акатист, на кои чиноначалствуваше Неговото Високопреосвештенство, 

„И удостој, Господи, со нашиот вход да влезат и ангелите што сослужуваат со нас!“