Голема е потребата  од  нашата молитва за упокоените во верата праотци, отци, нашите роднини, со надеж на Воскресение и вечен живот.

 Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ Бог со сето свое срце и душа, па веднаш по враќањето од царската престолнина почнал

Во затворот му се јави ангел Божји и му рече: „Мир на тебе, страдалецу Христов. Биди храбар!“ По неколку дена царот испрати војници во затворот за да го убијат Димитриј.

 Јазикот мора многу да се намачи за да се искупи за секое празнословие и за сите свои падови и мора да ја стекне навиката за молитва. Навиката не може да се створи без труд и работа. 

 Ние кои сме живи, имаме уште време за да се покаеме, но тие, сиротите починати, не можат сами на себе да си ја поправат положбата,

Во Православната Црква, задушниците (како што кажува самото име, денови за-душа), ја засилуваат и обновуваат нашата свест дека ние, како живи членови, и претходно упокоените христијани 

  А што да речеме, пак, за простувањето Божјо? За ова е недоволен секој човечки збор. Потребен е божествен збор за да се опише неизмерливата длабочина на Божјото милосрдие

Кон Богородица усрдно да притекнеме, ние грешните и смирените, и да припаднеме во покајание, повикувајќи од длабочината на душата: Помогни ни, Владичице, побрзај, смилувај се,

 Но молитвата не е рецепт за постигнување резултати. Таа е жед за однос, копнеж за средба. Не бараме само нешто да се промени во нашиот живот, туку нашиот живот 

Се нарекува брат Господов затоа што му беше син на праведниот Јосиф, свршеникот на Пресвета Богородица. Кога праведниот Јосиф беше на умирање,

Едниот никогаш не ги слушнал зборовите „Те сакам“ од д ругиот. Изградиле куќи, ѕидови, купиле ниви, но цветот на бракот на крајот не расцутил.

За време на активностите на експедицијата, иконата на Мајката Божја – Казанска била постојано со нив. Експедицијата започнала со молитва пред Казанската 

На 01 ноември 2026 лето Господово, Недела 22-ра по Педесетница, преп. Прохор Пчињски, прен.

„О, сиромаси, што ви недостига ако Го имате Бога? О, богати, што имате ако Бог недостасува во вашиот живот?“

Манастирот на реката Пчиња е подигнат во 11 век. Манастирот бил и зографски центар, а и препишувачка школа, односно ракописен центар

 Неговото Блаженство, Архиепископот Охридски и Македонски г. г. Стефан – во сослужение со свештенослужители од Скопската православна епархија – чиноначалствуваше на Осветувањето на манастирскиот храм „Свети пророк Илија“ – Чардак во скопското село Мирковци.

Бoг му гo пoкажал мeстoтo кадe ќe сe пoдвизува. Тoа мeстo билo eдна пoлјанка крај рeката Пчиња. Oвдe св. Прoхoр сe пoдвизувал сè дo старoста и дo смртта.