9 јуни 2011

Вјесник - Загреб

Во последните десет години храната постојано се оцрнува со разни кампањи, храната ни е најлош непријател, всушност сакаат да не убедат дека не ни треба храна. Во кој момент храната ни стана смртен непријател?

Некогашната насушна потреба денес е нешто што во голема мера треба да го заобиколиме, да не го допираме со голи раце, а не пак да го конзумираме. Тука е случајот со месото - да се сетиме на илјадници кокошки и свињи кои платија со глава за разни „птичји“ и „свински“ грипови, како и многу „луди“ крави, кои наместо во чинии завршуваа на ѓубриште. Така поради зарази и наводно супер опасни болести, од кои во цел свет всушност настрадаа незначителен број луѓе (неколку пати повеќе загинуваат во сообраќајки), пред неколку години останавме без задоволството да јадеме пилешки копани или да уживаме во меки телешки шницли. Од своите кујни, слушајќи ги научниците и епидемиолозите и сите останати попаметни од нас просечните конзументи на храна, барем на некое време ги отстранивме шницлите, шунката, ребрата... јадењето на овие намирници беше речиси рамно на самоубиство. Значи, месото не е добро. Не е здраво, не смее да се јаде, животните кои се одгледуваат поради месо и човечка исхрана (тука не треба да се исклучат школките и рибите) се полни со отров, антибиотици, разни други лекови, бактерии, вируси и се што никако не смееме да го јадеме. Добро, тоа значи дека месото не се јаде.

Значи ни останува зеленчукот. Зеленчукот е здравје, велат нутриционистите, нема масти кои дебелеат, нема холестерот, не доведува до згрутчување на крвните садови, нема инфаркт, срцето работи беспрекорно, организмот ужива, живееме долго и квалитетно. А и така мајките како деца не тераа да јадеме моркови (за вид), спанаќ (силен како Попај), па зелка (полна е со витамин Ц и штити од болести), така што требаше само да се вратиме малку наназад и повторно да почнеме да јадеме многу зеленчук. А и тоа е модерно: вегетаријанците се ин, месојадците се аут, уште од доцните 70-ти години на минатиот век.

Значи, да јадеме зеленчук: здрави сме, немаме проблеми со килограмите, како тие месојадци кои се прејадуваат со јагнешко и колбаси и секако, ние сме тренди. И потоа се се урна како кула од карти кога се објави дека краставиците (па зарем краставиците) и тоа од Шпанија, во себе носат смртоносна бактерија ешерихија коли. До сега од заразата починаа повеќе од 20 лица, главно во Германија, кои јаделе нешто опасно, а всушност се уште не се знае што воопшто јаделе.

Но зеленчукот е прв на пописот на осомничените. Љубителите на зеленчук не можеа да поверуваат дека нивната дотогаш невина и здрава храна може да биде толку опасна. Не, дури зборуваа, сигурно е виновно месото, секогаш е виновно месото. Но, во овој случај, месото барем за сега, не е виновно, а сомнежот за краставиците сега се префрли речиси врз цел зеленчук. Опасна е зелената салата, зелката и така здравиот морков и доматите, а бактериите во овој случај во гравот, се на врв на пописот на овој отровен зеленчук.

Трговците на пазарите кубат коси, никој не купува од нивните производи, стоката пропаѓа, а тие останатите повторно се враќаат на своите заборавени месари, за да купат добро парче свинско или јунешко за ручек.

Но прашањето е дали по оваа градинарско-отровна паника, храната некогаш ќе ни стане пријател, нешто што со задоволство го конзумираме, без страв дека ќе паднеме затруени во болничка постела. Во последните десет години храната е оцрнувана со разни кампањи, храната ни е најлош непријател, всушност сакаат да не убедат дека не ни треба храна. Всушност никој од таа плејада на одлични научници кои се занимаваат со човечките прехранбени навики и кои се полни со совети што да се јаде, а што не, се уште јасно не изјавил како ќе живееме ако не конзумираме никаква храна, па макар тоа бил и зеленчукот. Можеби со волшебни апчиња кои ќе бидат супер стерилни и супер чисти од сите лоши состојки и кои ќе не држат сити со часови? Можеби, но во некое друго време. вз/ац/12:01-МИА