Војна и воини

Сите ние водиме некаква војна: „едни“ против „други“, против „трети“, против „n-ти“, против сите и против сè. Се води војна за фотелја (парламентарна, судска, епископска...), војна за квадратен метар и километар, за цели територии, војна за име, војна за мир... Војната станува насушна потреба, навика ... страст! Без војна сте анонимни цивили, во војната сте – херои.

Кои се тие „други“, „трети“, „n-ти“? Зарем е тоа важно...  Тоа што во таа острастена воена еуфорија забораваме дури и кои сме самите ние, исто така не е важно. Важно е да се војува, војната да живее, да не замре... Така, војната станува цел сама по себе. Војуваме заради самата војна. Всушност, не сеќаваме дека војната станува воинот, а ние - војната. Дека веќе не ја водиме ние војната, туку дека таа не води нас... Стануваме војна која ја водат некои други воини...

Стратегија или тактика?

Не сум воен стратег ни тактичар, но мислам дека најнепродуктивна војна е – рововската. Седиш во ровот, пиеш Газоза, пушиш, играш карти, читаш или пишуваш пораки на мобилка – и само повремено стануваш, исп(л)укуваш куршум-два (во одредени прилики и цел рафал), и пак се повлекуваш во интимата на ровот... И тоа трае, трае... Мераклиска војна.

Е, да напишал Кафка роман посветен на оваа тема, ќе имавме еден сликовит апсурд: Ја подаваш главата од ровот, нишаниш... кога, таму, во другиот ров – ТИ!  

Ново воено правило 

Не сум оснивач (или еден од оснивачите, ако ги има повеќе) на Премин Порталот, макар што го следам од самиот почеток. Затоа не можам да тврдам категорично кои се вистинските мотиви за отворањето на Порталот. Од досегашниот општ впечаток од содржината на Премин Порталот, меѓутоа, со мирна совест можам да кажам дека барем еден од мотивите бил – ширењето на Радосната Вест. За опасноста од рововска војна на Порталот оснивачот/оснивачите веројатно и не помислувале. (Наук за други: во оснивачкиот тим задолжително вклучете претставник на НАТО). 

Интернет-мисијата на Премин Порталот (презентација на православни вредности) на уредништвото им ги нуди истите радости и „тагости“ коишто со себе ги носеле и некогашните апостолски мисии. Некаде ве дочекуваат со отворено срце, некаде со неблагопријатен поглед... Првите ве поттикнуваат да опстојувате во она што се нарекува „користење на дарот на Духот“ (во овој случај, дарот на поучување!), а вторите ве тераат да се преиспитате – не во смисла да го „вратите дарот на Дародавецот“, туку да одлучите да воведете воено правило: да ја „истресете правта“ од постовите ... и на неблагочестивите посетители да им го ограничите пристапот на Порталот.

Ровонет

Зошто беше потребно да се воспостави воен фер-плеј на Порталов? Сведоци сме дека на Форумот на Премин Портал (а еве сега и на местата предвидени за коментари) се водеше и се води вистинска рововска војна. Само што на овие ровонет-воини им недостасуваат старите добри воени манири. И учесниците во оваа војна го немаат она спокојство што ги одликува вистинските рово-воини. Интернет воинот, што војува по виртуелните ровови на Премин Порталот, има зацрвенето лице, закрвавени очи, пена на устата, забрзано дише... Единствено се успокојува кога противникот ќе го погоди. Тогаш апсурдноста на војната што ја води се губи, зашто, нели, „оној кучкин син“ од противничкиот ров лично го погодил. И тогаш го предозира барутното полнење, ја мачка стрелата со тројна доза „кураре“ отров... долива жолчка во мастилницата, бара сочни термини во својот воинствен речник... Не е важно што и понатаму не го познава противникот... Тој, пес ниеден, да лае по мебе! Ах, само нека ја подаде главата, како ќе му го свирнам куршумот...

 „ТИЕ“

Војната се разгорува, страста се распламтува... Не бираш противник. Мирјанин, атеист, теист, клирик, епископ (обичен и архи-), патријарх... Жива среќа што денес нема Пророци. Каков трофеј би биле тие! Да отсрелиш Пророк – тоа е сон на секој вистински интернет-воин!!!

Пуш-паузите се проретчуваат. Газозата ветрее во чашата. Затоа зачестува поткревањето над ровот. Не дозволуваш противникот да ужива во свирежот на осамен куршум. „Дигни ја главата ако смееш...мамицата твоја“ му довикуваш немо на противникот... и му праќаш летална доза „дум-дум“ куршуми.
  
Воини и војна

Има ли крај на оваа војна? Или, барем, примирје? Затишје? Колку да ја преврземе душата? Кој прв да го крене белото знаме? Кој прв да прати SMS порака: „А, да повикаме олеснувач?“

На оваа војна и нема крај. Не затоа што нема миротворци. Еве, гледаме дека уредниците на Премин Портал ја засилиле Форум-логистиката. Ако е од миротворни причини, во што не се сомневам, „блажени нека се“.
 
Војнава не може да заврши од проста причина што ја водиме самите против себе. Пукаме и плукаме на самите себе. До таа мера сме заслепени, што не гледаме дека се рануваме самите – и тоа смртно! Не чувствуваме болка, внатрешно крварење... Стануваме нечувствителни.

„Признај, за да те признаам“; „само смеј признај ги!“; „не те признавам зашто признав друг“; „тој не те признава, па јас да те признаам!“ – се слушаат рафали од неколку соседни рова. Од друг ров мавтаат со некакво ливче (подоцна разбрав – ливчето било Томос!). „Еретици“ – ечи од два-три рова. Од еден плиток ров испукуваат светлечки канон. За да го (пр)осветлат непријателот. „Така ви треба. Го губите К.....“ извикуваат од еден кривулест ров...

И никако да разбереме и да признаеме дека водиме војна против самите себе. Оние „други“ – тоа сме ние самите. Всушност, сите ние сме во еден ист ров. И нема каде да ја засолниме главата. Испукаш ли куршум во ровот, ќе се одбие и ќе ти се врати – како бумеранг, како ехо.

А вистинските воени стратези и тактичари се – од поднебесјето. Тактички, сигурно, прецизно, непогрешливо – ја водат војната. И таа трае, трае... А кај нив, горе, нема миротворци. Нема блажени...

Тешко нам... без духовно оружје.

Автор : д-р Драган Михајловиќ

Колумната   е публикуван а во ПРЕМИН

Посети: {moshits}