Подвижник кој се сметал себеси над сите!
Тој бил голем подвижник, кој кога отишол во пустина Му рекол на Христа:
- Христе мој, сакам да ти се посветам и да не правам ништо материјално, да имам постојана срдечна молитва, сакајќи спасение на мојата душа и на целиот свет. А ти, како владетел и негувател на секој човек, да ме храниш како што знаеш..
Така ја започнал борбата и пред зајдисонце најдел бел миризлив и топол леб пред ќелијата!
Ангелот Господов му го донесе овој небесен леб. Помина времето и на подвижникот му текна првата мисла:
Гледаш ли дека после толку години си му угодил на Христа и Ангелот Господов ти го носи лебот небесен. Дали ова му се случува на друг подвижник? Колку што знам, си рече, тоа не му се случува на ниту еден подвижник, па јас сум подобар од другите!…
Следниот ден, пак, нашол половина леб пред ќелијата. Го виде подвижникот, секако не му се допадна, но рече, и пола леб, и тоа е добро! Но, во него се вкоренила мислата дека е супериорен од другите додека јаде леб од небото.
Но, од ден на ден, лебот што му го носеше Ангелот стануваше се помал, па лебот се ограничи на кратко, на еден залак!
Но пак подвижникот си рече:
И да јадам залак од Ангелот, како награда, сепак сум подобар од другите кои никогаш не пробале рајски леб!
Беше зајдисонце, Ангелот не му донесе ништо. Подвижникот ја отворил вратата од својата ќелија и се изненадил кога открил дека нема леб! Вознемирен, замина во кревет.
А Ангелот чувар во свеста му вели:
- Почитуван, отсега ќе работите и со парите што ќе ги добиете од вашата работа ќе обезбедувате леб за живот.
Подвижникот се покаја и плачеше многу години и конечно достигна висок степен на светост и покајание. Многупати му се молел на Ангелот:
- Да ти дадам награда за возврат, само еднаш! Само еднаш!!!".
И Ангелот му рече:
- Ниту еднаш!!!. Доволно ти е што Христос ти прости таков смртоносен душевен грев, да мислиш дека си над сите...
Старечник
fbПравославни Духовни поуки од Светите Старци
