Демонско преземање, т.е. хакирање, на разумот
Кој момент од нашиот живот посебно го чека и користи демонот за да направи обид за преземање на нашиот разум? Демонот постојано си подготвува терен, и преку општата атмосфера што ја креира и преку внатрешната навика, постојано да им судиме и да ги осудуваме другите, а себеси да се самооправдуваме; но клучниот момент што го чека за да почне со преземањето е доволната чистота на енергијата на нашиот ум, односно „гледањето“ на првата светлина, а кон тоа многу допринесува и повлекувањето, т.е. криењето на првата благодат – и последиците од тоа.
Да дообјаснам; штом човек почне да оди на црква, односно, штом првпат се исповеда и се причести, тогаш, под дејство на првата благодат – што ја добива од Бог, него сите и сѐ му изгледаат свети и убави, и сите Божји заповеди ги исполнува со радост и леснотија. Во меѓувреме, низ целиот тој процес, енергијата на умот почнува да се просветлува и човек почнува да ја гледа умно првата Божја светлина, која му е дадена да ги согледа своите слабости, недостатоци, отпаднатост и оддалеченост од совршениот Бог и Отец, а не – слабостите на другите. Значи, тука не се работи толку за вистинско гледање на светлина, туку повеќе за знаење - што е добро, а што лошо, како и за сила за извршување на доброто и чување на себеси од злото.
Но, Бог не сака од нас да направи наемници, туку деца Божји по благодат, затоа во еден момент ја повлекува, т.е. сокрива од нас првата благодат за да нѐ научи да градиме слободен и љубовен однос со Него како деца Божји – без интерес, а не да работиме за Него од интерес. Од овој момент, ако ние се покажеме како лекоумни – како оние што градат наемнички или робовски однос со Бог, а не како деца Божји, и истовремено ако немаме опитен духовен отец да нѐ поучи, во голема опасност сме демонот да го почне преземањето на нашиот разум и да почне тој „духовно“ да нѐ раководи.
Затоа и првиот наш подвиг во Црквата треба да биде: ставање на умот во процес на исцеление, преку послушание на нашиот духовен отец, како и молитвено насочување на енергијата на нашиот ум кон нашиот духовен центар – срцето, сѐ до отворање на срцето за умно-срдечната молитва. Дотогаш, во однос на луѓето остануваме во подвиг на држење на последното место, т.е. слуги на сите и виновни за сѐ, во анонимност и туѓинување. Дури и да немаме опитен духовен отец, правилниот однос кон Бог и останатиот дел од подвигот го чуваат нашиот разум од демонско преземање.
Како најлесно го препознаваме демонското преземање на нашиот разум? Воглавно по тоа што знаењето што ни останало од првото гледање на светлината го користиме за судење и осудување на другите, прво - во себе, па - пред потесен круг на луѓе, и на крај - јавно; и што е посебен показател - превидувајќи ги сите евангелски и црковни инстанци пропишани во случај на нечија стварна или привидна грешка; истовремено стремејќи се кон автопромоција. Ова е опис на развој на активната религиозна социопатија. Главната алатка што демонот ја користи за распространување и развивање на религиозната социопатија – пред сѐ активна, но и пасивна, се социјалните мрежи. Потоа, човек, вообичаено, го прекинува подвигот на суштинско послушание пред да го добие дарот на умно-срдечната молитва, а често и сите останати телесни подвизи; но, телесните подвизи и да продолжат, надвор од подвигот на послушанието, тие се само дополнителен поттик за развој на религиозната социопатија. Судењето и осудувањето на другите, а самооправдувањето на себеси, се двете страни на една и иста демоноопседнатост.
И уште нешто; религиозната социопатија вообичаено е незабележлива кај оние што имаат високи позиции и чинови - за неопитните, но затоа е забележлива кај оние што немаат – и за неопитните. Едно е да се себепроектираш во другиот, а потоа да ја компензираш – со негово озборување и осудување, во тесни кругови, својата духовна сиромаштија; друго е, на ист начин, но сега јавно, да ја компензираш својата севкупна сиромаштија – и духовна, и социјална и материјална, и естетска итн. Затоа, нема друго решение, или духовниот отец, како и воспоставениот светоотечки поредок – на восогласување, нѐ водат кон отворањето на срцето и дарот на умно-срдечната молитва или демонот нѐ води кон религиозна социопатија – активна или пасивна.
Денешното евангелие е одличен показател како религиозниот социопат ги користи црковниот ред и правила за судење и осудување на другите, наместо за нивно спасение.
Религиозните социопати не се луѓе на кои треба да им се лутиме или да ги исмеваме, тоа се луѓе за кои треба да ни е жал и за кои треба да се молиме – свесни и за сопствената одговорност за нивната состојба; тоа се луѓе чиј разум е дефинитивно преземен од демоните. Секако, Црквата треба да го ограничи нивното штетно делување.
Со ова што го кажувам, сега, сакам да објаснам како се одвива процесот во кој нашиот разум бива преземен од демонскиот и како еден човек станува религиозен социопат; не дека имам сила некого од таквите да исправам, но знам дека имам доволно сила, мнозина од недоопфатените што ќе го прочитаат напишаното, да ги спасам од тоа зло, од таквиот вид демоноопседнатост; или, барем, да ги освестам за опасноста што постои – додека уште има време. Најголем успех на демонот е кога ќе нѐ убеди дека со нас е сѐ во ред, дека не сме во никаква прелест.
Пресвета Богородице, спаси нас!
Митрополит Струмички г. Наум
2025
