логоFacebook  Twitter  YouTube  eMail

За сѐ има решение. Едно од решенијата на нашите проблеми е да просиме молитви од оние за кои знаеме дека се молат за нас. Тоа е помош за нашата душа, бидејќи постојат многу тешки моменти во нашиот живот, кога чувствуваме дека тлото тоне под нашите нозе, како Хананејката која Му рекла на Христос дека загинува. Детето на еден страда, на друг е болно, на трети починало. Некој има психички проблеми, затворен е, има депресија… Стигнуваме до момент во којшто ни се чини дека во животот немаме излез, не наоѓаме решение и велиме: „Боже мој, дај ми некакво решение!“

И сега велам дека за сѐ постои решение. Кое е тоа решение? Не знам кое е, кај секој е различно. Но, не е такво какво што си го претставуваш ти, туку како што Бог ти го испраќа. Кога ќе стигнеш до работ на бездната, или кога ќе го допреш дното, ќе дојде некакво решение во твојот живот. Невозможно е Бог да ме остави без помош, макар и во последниот миг. Кога преживуваме некаква трагедија, во мигот на болката го забораваме сето тоа и сметаме дека проблемот е голем и нерешлив. Денес една девојка ми испрати мејл. Не знам од каде е, ми пишуваат различни луѓе, секој со своите маки, јас ги читам и велам: „Боже помогни им, јас не можам да ги решам проблемите на луѓето, тие не се решаваат од еден човек!“ Таа ми напиша:

– Губам разум, плачам постојано.

Потоа ми напиша дека веќе 7 месеци не ги зема лекарствата што лекарот ѝ ги препишал. Ја посоветував да ги пие. Таа ми напиша:

– Не сакам да ги земам, сакам Бог да ми помогне!

Јас ѝ одговорив:

– Ама Бог ти вели да ги земаш. Бог, а не некоја мрачна сила, ти го прати лекарот.

Според тоа, не можеме да не си помагаме со оние класичните методи што животот ни ги дава. Сам Христос многупати им велел на луѓето: Отидете кај свештениците! Посетувајте ги лекарите од вашето време, барајте помош од нив, тие можат да ви дадат нешто, бидејќи сам нема да можеш да се справиш. Проблемот е што оваа девојка, иако се мачи со својот проблем, не може да си претстави дека по извесно време тој ќе помине. Ние луѓето сме склони да ја преувеличуваме нашата болка. Мислиш дека тоа што денес те гуши, ќе те гуши уште 15 години. Ти го преувеличуваш и протегаш до бескрај, наместо да кажеш: „Денес имам проблем. Добро. Но, утре можеби ќе немам. По неколку години кога од далеку ќе гледам на ова, ќе се чудам зошто сум се измачувал толку“. Да, се давиме, и не секогаш во една лажица вода, туку навистина на отворено море, но работите ги преувеличуваме исклучително многу. Имено, нашиот ум го има најголемиот проблем, зашто од таму започнува сѐ, бидејќи проблем не е самиот проблем, туку начинот на којшто гледаме на него. Односно, како ни го толкува умот. Тоа е најголемото измачување – да се мачиш душевно и да преувеличуваш.

„Кога ќе стасаш до работ, набрзо после тоа се случува чудо“, велеше еден парализиран човек. „Бог не ме остава. Решението многупати доаѓа во моментот кога нема повеќе каде да одиш, и Му велиш на Бога: ‘Ако Ти не направиш нешто, јас не можам да продолжам понатаму!’“ И навистина нешто ќе се случеше и неговиот живот се менуваше. Во најголема мера тој се менуваше душевно и на проблемот гледаше порадосно, пооптимистично, со надеж и вера. Јас му реков дека за да дојде решението на некој проблем, прво треба да веруваме дека ќе се случи нешто добро. Она што не го очекуваш со надеж, нема никогаш ни да дојде. Некои луѓе веднаш „прогласуваат капитулација“ во нивната загриженост и очај и донесуваат краен заклучок дека ништо нема да се промени во нивниот живот. Крај! И тогаш навистина ништо и не се менува. Многу е важно да веруваме во промената, во исцелението, во чудото, во подобрувањето на нашиот живот, на нашето дете, на сопругата. Тоа значи во душата да имаме надеж дека доаѓа нешто подобро од очајот и разочарувањето. На пример, правиш ли Елеосвештение – не прави го формално, туку верувај дека сега преку Елеосвештението ќе се случи нешто многу значајно во душата на другиот, како и во неговото тело. Бидејќи ние обично тргаме да бараме решение без вера. Христос што прашал пред да го направи чудото? „Веруваш ли? Односно, веруваш ли дека Јас можам да ти дадам радост, дека можам да ти дадам исцеление, дека можам да ти го воскреснам детето?“ Кога некој ќе речел: „Верувам!“, тогаш станувало чудото, зашто верата е отворање на душата, доверување, примање на радоста. Тоа зависи и од начинот на кој нѐ воспитале. Повеќето од нас не веруваме многу дека заслужуваме да се радуваме. Ние, донекаде, сме ја поврзале радоста и среќата со казната. Односно, кога ќе се израдуваме многу, велиме: „Е, на лошо ќе тргне. Многу се смеевме денес, којзнае што ќе нѐ снајде!“ Утре да очекуваме некаков инцидент – таквата смеа нема објаснување! Односно, не е дозволено да се радуваш и веднаш штом ќе се израдуваш, очекуваш удар. Страшно е што сме научиле да го ставаме стапот во рацете на Бога! Ние, всушност, сметаме дека самиот Бог не сака да се радуваме, туку сака да нѐ гледа како плачеме, како се мачиме и самоказнуваме. Како чувствуваме вина и не наоѓаме решение. Си мислиме дека Бог наликува на некое дете кое ги мачи малите животинчиња, ги прободува, им ги сече крилата и дека Му е убаво да ги гледа како се мачат. Ако имаш таква психологија и расположение, тогаш ништо не може да се промени во твојот живот. Затоа многу е важно да поверуваме дека решението е нешто што го заслужуваме и што Бог сака да ни го даде, за сите наши проблеми. Ние не сме родени за да плачеме. Плачот е за момент, за 5 минути, за 5 дена. Не е за цел живот. Добро, поплачи за душата да ти се смири со Бога, да ја примиш прошката што Христос ти ја дава, да го примиш таинството на проштевањето – светата Причест, исповедта итн. Но, не можеш цел живот да плачеш и да се жалиш. Зашто Кого си Го примил во себе? Оној Кој е мака? Не, Христос е радоста. Он е решението на твоите проблеми. Следствено, треба да го примиме тоа, да поверуваме дека постои решение.

– Не можам да се омажам отче, нема да се омажам!

– Ако си поверувала во тоа, нема да се омажиш. Не постои решение. Но, ако кажеш: „Јас знам дека по извесно време Бог ќе ми даде решение и го очекувам тоа решение со надеж!“ тогаш навистина ќе го дочекаш!

Ѝ реков на една жена:

– Верувај дека тој за кого ќе се омажиш постои во реалноста, – зашто таа беше на 30 годишна возраст. – Тој е жив, едноставно само не сте се сретнале. Создај во умот една мечта, една надеж, една молитва. Што е молитвата? Не е ли тоа нешто важно? „Се молам“, значи дека со сите сили посакувам да се случи она што го сакам за другиот. И така претстави си го оној за кого ќе се омажиш.

– Ама, отче, не го познавам!

– Па што ако не го познаваш! Твојата душа знае дека некој се подготвува да те сретне и тоа ќе се случи.

Тоа очекување, таа психологија на надежта ни носи практични решенија во животот таму каде што не ги очекуваме.

(Продолжува)

Извор: Бигорски манастир



Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Септември 03, 2021
Default Image

Беседа за Успение на Пресвета Богородица oд Викарниот Епископ Јаков Стобиски

Беседа за Успение на Пресвета Богородица изречена од Викарниот Епископ Јаков Стобиски во манастирот Успение на Пресвета Богородица - Берово
Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…

Живот во служба на Бога и на луѓето

Јан 29, 2020 Беседи 3204
3.angeli.so.truba
Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 3050
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Отец Александар Шмеман: Воздвижение на Чесниот Крст

Отец Александар Шмеман: Воздвижение на Чесниот Крст

Тоа бил празникот на христијанското царство, кое се родило под закрилата на Крстот, во денот кога царот Константин го видел Крстот над кој пишувало:: „Со ова ќе победиш…” Тоа е...

Митрополит Струмички Наум: Воздвижение на Чесниот Крст (26.09.2022)

Митрополит Струмички Наум: Воздвижение на Чесниот Крст (26.09.2022)

Ако некое страдање (Крст) ни предизвикува очај наместо радост, тоа е знак дека треба да го смениме нашиот однос со Бог, односно знак дека нашиот однос со Бог сигурно е...

Беседа на г. Дамаскин, Митрополит на Додимотихо, Орестиада и Суфли

Беседа на г. Дамаскин, Митрополит на Додимотихо, Орестиада и Суфли

Како што видовте на Светата литургија, на двата јазика, сите заедно ја служевме оваа литургија без да постои прекин или пречка. Познато ми е за да дојдеме до овој момент,...

Митрополит Струмички Наум - Напразно потрошено време

Митрополит Струмички Наум - Напразно потрошено време

Што правиме ние? Најчесто, не се трудиме доволно да ги извршуваме нашите дневни обврски во послушание, свесно и согласно Божјите заповеди – во слава Негова и за добро на ближните,...

арх. Андреј (Конанос) - Јас имам нешто добро, а тој- не!

арх. Андреј (Конанос) - Јас имам нешто добро, а тој- не!

Непријателот веќе не го попречува духовниот живот, но настојува да го оскверни, а потоа и да го уништи тоа што е стекнато на тој пат. Тој ти всадува славољубие и...

Митрополит Струмички Наум – Рождество на Пресвета Богородица (2022)

Митрополит Струмички Наум – Рождество на Пресвета Богородица (2022)

Освен ова благодатно проникнување, проземање, друг начин на постоење и спасение за нас, христијаните, е невозможен, и незамислив. Ние не сме етичко тело, ние сме Тело Христово – еден со...

Митрополит Софрониј - ПРОПОВЕД ЗА РОЖДЕСТВО НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА

Митрополит Софрониј - ПРОПОВЕД ЗА РОЖДЕСТВО НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА

Во Ветената земја - Палестина, дадена на израилскиот народ од Бога, во планините на Галилеја се наоѓа градот Назарет. Во тоа време тој бил толку непознат и малку важен, што...

Св. Фотиј Велики - За Рождеството на нашата Пресвета Дева Богородица

Св. Фотиј Велики - За Рождеството на нашата Пресвета Дева Богородица

Девата се раѓа од неплодна утроба, но дури и да била плодна, рождеството пак би било чудесно. О, големо чудо! Штом времето на сеење поминало, тогаш жетвата дошла; штом огнот...

Митрополит Струмички Наум: Компатибилност на човечкиот со демонскиот разум (Архива)

Митрополит Струмички Наум: Компатибилност на човечкиот со демонскиот разум (Архива)

 Знаењето на умот е љубовното познание на Бог (како просветленост или обоженост), додека, пак, знаењето на разумот – само по себе е познание на практичниот опит во овоземните науки и...

« »