логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 





 ПОЈАСНУВАЊЕ

 

Soboren.rakurs.jpg

 

  • Изминатава седмица во повеќе пишани и електронски медиуми беа објавени написи и коментари, во кои новинари и аналитичари се обидуваат да прикажат некаква произволна реалност во врска со процесот за признавање на МПЦ-ОА. Последен во низата написи е објавен во дневниот весник „Дневник“, на 27.12.2014 год., со наслов „МПЦ избира: или е автокефална или е комунистичко – партиска црква“. Пред сè, насловот се базира врз произволна претпоставка, и не почива врз реални аргументи. Низ содржината на текстот се провлекува идејата дека на МПЦ-ОА ѝ е поставен ултиматум, а одговорните лица во Црквата (епископите) се прикажуваат како некомпетентни за учесници во процесот на разговори. Едноставно, таков заклучок се изведува. При тоа, како најсоодветни и најподготвени за изнаоѓање решение се јавуваат новинари и извесни аналитичари, коишто се стручни за други области, но не и на полето на теологијата и на црковниот живот. Ова е така, затоа што ниту еден од коментаторите не е со богословско образование и не работи во рамките на црковната мисија.


Во горенаведениот текст, објавен во „Дневник“ се изнесени констатации, кои со себе носат голема тежина, а во основа се неосновани. Имено, во еден дел од напистот стои: „Рускиот предлог е отстапување од заклетвата што ја дал првиот македонски аехиепископ Доситеј во 1967 година“. Ние прашуваме: „Кој е тој руски предлог и во кој официјален документ на Московската патријаршија е објавена неговата содржина?“ Никаков конкретен предлог ниту, пак, ултиматум не постои. Токму затоа постојано се нагласува потребата од продолжување на разговорите со СПЦ. Процесот на разговори претпоставува дека допрва треба да се доаѓа до предлози и до модификации на истите. А учесници во тој процес се оние кои се богословски образовани, и кои соодветно на својата стручна подготвеност се поставени на конкретните позиции во Црквата.  Но, во овој немаме основа да зборуваме за никакви предлози и дефиниции, од проста причина што процесот е речиси 13 години замрзнат. Затоа ја сметаме како тенденциозна и крајно неоснована наведената констатација.

  • Понатаму, извесен аналитичар Сашо Клековски, во истиот текст, изјавува: „За договорот што би се постигнал мора да има цврсти гаранции дека на крајот ќе резултира со црковна автокефалност. Невозможно и неприфатливо е МПЦ-ОА да ја отповика и да отстапи од својата одлука од 1967 година, а ако се согласи со такво нешто, на Синодот би му се случил бунт од верниците“. Според нашата евиденција, г. Клековски не поседува диплома од Богословски факултет, а сепак си се поставил во позиција на клучен фактор во процесот на признавање на МПЦ-ОА. Повторно, без никаква основа, тој дава некакви насоки и се обидува да ја изманипулира јавноста за нешто што не постои. И тој и нему сличните не придонесуваат ништо во полза на МПЦ-ОА туку, напротив, како да се ставаат во служба на туѓи интереси и се обидуваат да ја вжештат јавноста со измислени проблеми. А, ние, со сигурност тврдиме: Никој од нашиот Синод не изјавил дека МПЦ-ОА се откажува од целта – прифаќање во семејството на Православните цркви како автокефална и рамноправна со останатите, туку напротив!


На крајот, најполезно би било секој да си ја врши работата за којашто е стручно подготвен, на местото на коешто е поставен. Во Црквата постојат компетентни лица, коишто се одговорни да наоѓаат решенија и тогаш кога некои ситуации ќе се искомплицираат. Тие луѓе се поставени и задолжени да се гржат за црковниот поредок. Доколку некој сака да се занимава со богословски и еклисиолошки прашања и проблеми, тогаш најпрво ќе треба да се запознае со основите на Православната христијанска вера и, секако, со меѓуцрковните односи.

  • Имајќи ја предвид деликатноста со која можат да се соочат неупатените во црковните збиднувања, би ги замолиле добронамерните новинари и аналитичари, доколку во иднина се решат да пишуваат на овие теми, најпрво да се консултираат со надлежните и одговорни лица во Црквата. Кога нешто не ни е јасно и познато, логички и праведно е да побараме мислење од компетентни личности, наместо да изведуваме сопствени заклучоци, базирани врз измислени претпоставки, дезинформации или, не дај Боже, по нечии нарачки!
 
  • Од редакцијата на Скопска епархија

 






 

  • По повод текстот „Ќе ја трампиме ли автокефалноста на МПЦ за кожата на г.г. Стефан“, објавен на 26.12.2014 во дневниот весник „Нова Македонија“

  Slideshow

  • Авторката на овој текст се обидува да даде свое видување на прашањата поврзани со актуелните случувања околу разговорите за решавање на статусот на МПЦ-ОА. Како повод ја наведува неодамнешната посета на митрополитот Иларион Алфеев од Московската патријаршија и неговите средби со македонскиот црковен и државен врв. Аргументите во спомнатиот текст не се базираат врз сериозни еклисиолошки, богословски и духовни темели, туку врз недоличен речник, проследен со навреди, кои сметаме дека е крајно непристојно и неумесно да ги цитираме. Но, уште полошо, заклучокот на написот содржи јавен повик на противуставно дејствување.


Најнапред, авторката и според суштината на кажаното и според сопствените зборови, докажува дека не е ни најмалку компетентна да коментира за кој било сегмент од црковното живеење. Прва причина за тоа е фактот што, или поради незнаење или поради свесно неприфаќање на православната вера, таа поддржува одамна осудени и туѓи на Христијанството учења, тврдејќи дека: „богомилите изворно го читаат Христос“. На човек со основни познавања на православниот катихизис му е јасно поради кои причини богомилите проповедале спротивно на Божјото благоволение за човекот и за светот. Втора причина е очигледното непознавање на православната еклисиологија. Се вмешува во прашањето за спомнување на епископ на Литургија, без при тоа да знае дека суштината на евхаристиското собрание е заедница на христијаните со Бога, а преку Него и меѓусебно, собрани на едно и исто место. Постоењето на Света ехваристија (Литургија) е показател за постоење и егзистирање на потполна (соборна и католична) помесна православна Црква, којашто нема никаков недостаток. „Доколку сакате да ја видите Црквата, тогаш во целост ќе ја видите во Светите Тајни“, вели свети Никола Кавасила (14 век).  На литургиите со кои началствува нашиот Архиепископ, се спомнуваат сите поглавари на канонските помесни Православни цркви, и тоа е видливиот знак на единство со нив. Во тоа нема ништо спорно, а за некакво потчинување е бесмислено и да зборуваме, имајќи го предвид наведеното евхаристиско единство. Но, за да се сфати и прифати ова, потребно е живо учество во светотаинскиот и подвижничкиот живот на Црквата.

  • Во еден дел од текстот, авторката го наведува следново: „Уште како студентка научив да правам разлика помеѓу институцијата МПЦ и оние што моментално ја раководат. МПЦ е еден од столбовите на кои се крепи македонскиот идентитет. Секој напад врз МПЦ е напад врз македонскиот народ и неговата самобитност“. И самата разбрала дека Црквата ја сочинуваат клирот и народот, и дека таа не постои само во наше време, туку многу векови наназад. Црквата е темел и столб на нашиот народ, затоа што неговиот идентитет го потврдува преку единството со Христос. Само во заедница со Бога може да стане збор за непоколеблив и неспорен идентитет на македонскиот народ. Показател за нераскинливата врска на Православието со нашиот народ се сите цивилизациски вредности и достигнувања со кои можеме да се пофалиме: писменост, уметност, архитектура... Сите овие сегменти се напоени со живото христијанско искуство на нашите предци. Меѓутоа, во својата констатација, авторката единствено греши кога Црквата ја рангира на ниво на институција. Црквата е вечна и непрестајна заедница на Бога со луѓето и со целиот создаден свет, а нејзина Глава е Самиот Христос. Целта на животот во Црквата е учество во Божјата несоздадена обожителна енергија. Токму затоа Црквата не спаѓа во категоријата на создаденото, па поради тоа и не може да се ограничи во рамките на времето и просторот. Она што не може да се ограничи, не може ни да се дефинира. Но, доколку сакаме да дадеме некаква, условно кажано, дефиниција, тогаш таа би била следнава: „Црквата е Тело Христово“. Од ова произлегува дека е неумесна и споредбата што авторката на текстот ја прави на релација: Црква - суверена држава – протекторат.


Во насловот, но и подолу во текстот, се изведува заклучок дека актуелните обиди за решавање на црковниот спор со СПЦ се последица од црковно – судската постапка што таа Црква ја покрена против Архиепископот охридски и македонски г.г. Стефан. Меѓутоа, тука не станува збор за напад и одбрана на некоја конкретна личност, туку се работи за позицијата Архиепископ охридски и македонски, којшто е поглавар на МПЦ-ОА. И пред г.г. Стефан имало македонски архиепископи, а ќе ги има и по него. Епископот е оската на единство во Црквата. Тој е претстојател на евхаристиското собрание, па поради тоа е и одговорен за чување на чистотата на верата и на црковното единство. Свети Игнатиј Антиохиски (2 век) јасно и недвосмислено повикува: „Ниту една работа во Црквата немојте да ја правите без согласност на епископот“. Му се допаѓа некому или не, но врз тие начела се базира православната еклисиологија и Црквата не може да живее и да дејствува според други критериуми. А „кожата“ на Архиепископот (формулација што авторката ја употребува) е всушност кожата на целата МПЦ-ОА, односно на сите што се сметаат за нејзини членови, па дури и кожа на авторката, доколку и таа е дел од МПЦ-ОА.  Затоа не може да се прави дистинкција помеѓу Архиепископот и МПЦ-ОА. Овој факт како реалност, во нашата историја, се покажал кога  прогонувањето на Архиепископот Арсениј, во 1767 година, значело практично и формално укинување на Охридската Архиепископија.

  • Но, за сето ова и не можеме многу да ѝ замериме на авторката, од проста причина што таа очигледно нема доволно богословско и еклисиолошко познавање. А и самиот наслов на нејзиниот текст се темели врз претпоставки и неодржливи констатации. Имено, никој во нашиот Синод не ја ставил под знак прашање целта на нашата помесна Црква: да биде прифатена како автокефална и рамноправна со останатите Православни Цркви. Меѓутоа, многу повеќе загрижува апелот на противуставно дејствување што авторката на текстот го упатува со следниве зборови: „Сега е последен момент да дејствува македонската држава. И немој сега некој да се сети дека црквата и државата по Устав биле одвоени“. Православните верници во Република Македонија се истовремено и нејзини државјани, со сите права и обврски. Затоа Црквата и државата не се меѓусебно спротивставени. Меѓутоа, според Уставот на Р.Македонија, тие се административно одвоени, а Црквата е автономна во рамките на својата дејност. Секој потег, од едната или од другата страна, кој би го нарушил овој однос, би значел грубо нарушување на уставните одредби. Впрочем, пред неколку дена тоа го нагласи и Премиерот г. Никола Груевски, велејќи дека Црквата е одвоена од државата и дека црковните прашања треба да ги регулираат луѓето одговорни за тоа. А мислел и на оние што го разбираат или го разбрале тоа!

 

  •   Од редакцијата на Скопска епархија

 

  • Скопје,   28-ми декември, лето Господово 2014

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Беседи

Жарко Ѓоргиевски: Недела на свети Јован Лествичник

Жарко Ѓоргиевски: Недела на свети Јован Лествичник

Потикнат од голема љубов кон Бога и Христовата наука, уште на 17 годишна возраст Јован го прифатил благиот јарем Христов и се упатил по тесниот пат, по кој одат праведниците...

ЗА ПОКАЈАНИЕТО - АРХИМАНДРИТ ГЕОРГИЈ КАПСАНИС

ЗА ПОКАЈАНИЕТО - АРХИМАНДРИТ ГЕОРГИЈ КАПСАНИС

И колку повеќе некој ја чувствува грешноста си, толку и се кае подобро и повеќе. И затоа го гледаме овој голем знак – тајна може да каже некој – во...

Митрополит Струмички Наум: Недела на свети Јован Лествичник (10.04.2021)

Митрополит Струмички Наум: Недела на свети Јован Лествичник (10.04.2021)

Срцето на овој степен сè уште е заробено од страстите, така што демонот релативно лесно, преку помислите и сетилата, однатре, го наведува човекот на грев. Колку што човекот слободно му...

На свети Григориј Палама - Старец Георгиј Капсанис II дел

На свети Григориј Палама - Старец Георгиј Капсанис II дел

Црквата го прославува споменот на еден нов светител, светиот Николај Планас, еден прост отец, неписмен но свет, оженет свештеник од некогашна Атина. Свети Николај – по потекло од Наксос –...

О.Николај Киранџиќ: НЕДЕЛА НА СВЕТИ ЈОВАН ЛЕСТВИЧНИК

О.Николај Киранџиќ: НЕДЕЛА НА СВЕТИ ЈОВАН ЛЕСТВИЧНИК

 Болестите, пак, честопати се плод на нашата гревовеност, безаконие и неуреден живот, но честопати тие се и Божја казна за нашите гревови. Затоа, ако сакаме да се ослободиме од болеста,...

Митрополит Струмички Наум:  ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦЕ, спаси нѐ!

Митрополит Струмички Наум: ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦЕ, спаси нѐ!

Севкупниот Домострој на нашето спасение е дело на нашиот Бог – Света Троица, од Отецот, низ Синот, во Светиот Дух. Овој Домострој е Христоцентричен (исто како и нашиот живот во...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Тајната на Крстот

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Тајната на Крстот

Во животот неизбежно ќе страдаме и ќе носиме крст, сакале или не, и ќе бидеме распнати, сакале или не, и ќе умреме на него, сакале или не, но на крстот...

Митрополит Струмички Наум: КРСТОПОКЛОНА НЕДЕЛА (03.04.2021)

Митрополит Струмички Наум: КРСТОПОКЛОНА НЕДЕЛА (03.04.2021)

 Во секое наше лично страдање Го препознаваме првенствено Христос и го надградуваме нашиот личносен однос со Него. Самото страдање е реално, но тоа останува во втор план, затоа што преку...

За втората недела на постите - (на свети Григориј Палама) - Старец Георгиј Капсанис

За втората недела на постите - (на свети Григориј Палама) - Старец Георгиј Капсанис

Но светиот Григориј имајќи го опитот на аскетите на Света Гора и на сите свети Отци на Црквата ни, се спротистави на оваа прелест, на рационализмот на западниот Варлаам, со...

« »