Тивката смисла на Божјата Промисла
Во секојдневниот тек на животот — во изгубените мисли, во бучавата на денот, во ситните радости и неочекуваните болки — тивко дејствува Божјата Промисла. Таа не секогаш се гледа, но секогаш постои. Како ветер што го ниша листот без да го видиме, така и Бог ја движи нашата душа кон она што ѝ е потребно, а не секогаш кон она што го посакува.
Често мислиме дека нешто ни се одзема, а всушност ни се подарува простор за нешто повозвишено. Оној што живее со вера го знае тоа: зад секое доцнење има причина, зад секоја болка — очистување, зад секоја затворена врата — тивка подготовка на ново отворено прозорче.
Божјата Промисла не е гласна ниту наметлива; таа е присутна како здив, како светлина што не осветлува одеднаш, туку постепено, колку што срцето може да поднесе. Затоа човекот што сака да ја разбере, треба најнапред да замолчи. Во тишината на душата, каде што исчезнуваат прашањата, почнува да се слуша она смирено „да биде волјата Твоја“.
Тогаш животот, со сите свои сенки и светлини, станува патека на доверба.
И човекот, без да знае кога, почнува да го гледа Божјото дејствување во сè — во случајниот поглед, во неочекуваното добро, дури и во болката што на крај станува благослов.
Божјата Промисла не греши.
Таа само чека да ѝ поверуваме.
Симеон Стефковски
