Стереотипии за името (1)

По дефиниција, стереотипијата значи „непрекинато повторување, ритуално и бесмислено однесување или изразување, типично за лица со ментална ретардација“ (на лица со патриотска ретардација, или со лукративна хипертрофија-мз) 
 
 
Во врска со проблемот на Грција енд компани со нашето име, некои фрази, поради нивното (зло)намерно и јавно повторување, често пати, некритички и ненамерно се прифаќаат и пошироко се вгнездуваат во свеста, како аксиоми.
Еве накратко некои размисли заради нивно разобличување:

Прво: „Република Македонија е нашето уставно име.“

Треба да се прави разлика меѓу името на идентитетот (Македонија) и името на нејзиното политичко уредување (Република).

Името „Македонија“ и сé што произлегува од него во која било изведена форма (македонски/ска/ско...), не произлегува од Уставот на Република Македонија, туку обратно! Тоа е нашето природно, традиционално, историско име, старо милениуми, врзано со истото име на оваа територија и истоимениот народ, со истоимена култура и јазик, независно кога и како, од тој народ, на поголем или помал дел од таа територија, е создадена држава со такво име, дали и колку луѓе од други народи и држави минале, останале, се смешале со македонскиот итн... Оттука, ова македонско име и нашата поединечна и заедничка самоидентификација како Македонци, според науката, влегува во сферата на ПРИРОДНОТО право, кое, по дефиниција, е „наддржавно, неотуѓиво, вечно и не се засновува на ниедно право определено од луѓе, ниту може од такво право и под никакви услови да биде повредено“ (наречено и како „вистинско право“ или „право на разумот“).

Заради задоволување и на спротивната теорија на ПОЗИТИВНОТО право, според која важечко е само она право што е пропишано/озаконето, е направен обид - природното право да се „озакони“ во серијата човекови права во Општата декларација за човековите права (ООН, 1948 г.). Оттука, правото на секој човек, па и нашето, на секој од нас поединечно - на самоизразување и самоидентификација е темелот, не само според природното туку и според позитивното право! И над тоа, затоа што оваа декларација се однесува на сите народи и држави што се обврзани/должни да придонесат кон почитување на овие права и со свои национални и меѓународни мерки да осигурат нивно почитување, а особено ова: дека одредбите од оваа декларација не може да се толкуваат како право на која било држава, собир или поединец, да врши, или учествува во каква било активност насочена кон повреда на кое било од овие права и слободи.

Според тоа, името Македонија и од него изведените форми (македонски...) прво е наше природно право - наддржавно, неотуѓиво и вечно и не се засновува на ниедно право определено од луѓе, ниту може од такво право и под никакви услови да биде потиснато, и второ е пропишано, озаконето природно право со врвен, универзален, позитивен меѓународен правен акт, со кој едновремено се обезбедува негова безусловна заштита!

Значи, моето, Твоето, нашето МАКЕДОНСКО име е ПРИРОДНО и ОЗАКОНЕТО ПРАВО – како мое, твое и наше загарантирано човеково право, кое ниедна држава (власт), ниеден собир и никој поединец нема право или каква било можност да го повреди/смени.

Но, од друга страна, сегашнава македонска држава, поради своето општествено-политичко уредување носи име „Република“, кое, само по себе, како одредница е дозволиво менливо. Но САМО таа одредница е прашање на именување/определување со Уставот. Таа одредница („Република“) може да се преименува во монархија, федерација, конфедерација и др. Но тоа е назив -„име“ само на уставното уредување на државата со идентитетско име Македонија!

Стереотипијата дека името на нашата држава Република Македонија е уставна категорија не е само погрешно туку е и опасно, имајќи предвид дека овој Устав, како и кој било друг правен акт е променлив, па оттука, погрешно би следувало дека е променливо и името - Македонија. Особено што ниту овој Устав на РМ, ниту кој било друг правен акт кај нас, или во кое било законодавство во светот предвидува можност, надлежност и постапка за менување на името на чиј било идентитет или држава (Франција, САД, Грција, Албанија...), па ниту на нашиот парламент или друг посреден или непосреден облик (референдум) на демократско изјаснување!

Затоа, секоја активност насочена кон промена на името Македонија и изведените форми од него, без или со каков било и чиј било правен или друг вид акти, претставува директна повреда на неприкосновеното природно човеково право, како и на меѓународното и националното македонско право, со кои тоа е озаконето, за што се предвидени редица мерки, казни и санкции!

Второ: „Треба да се постигне компромис за името“

Поимот „компромис“ сосема несоодветно се користи за означување на наметнатата обврска од Резолуцијата на ООН „...за разговори околу разликите со името...“. Разговорот е беневолентна, дури до забавна форма на комуникација меѓу две страни што и не мора да се рамноправни и кој формално не обврзува на епилог (решение), но претпоставува некаква еволутивност/приближување кон заемна согласност/решение за предметот на разговорот. Преговорите, пак, претставуваат процес на пазарење, надмудрување.

Од друга страна, „компромис“ сам по себе претпоставува отстапки од двете страни, кои треба да се рамноправни во конкретен спор, при што заемно прифатливото решение треба да произлезе од отстапките што двете страни би ги направиле во заемен интерес, односно остварување на поголеми/подобри бенефиции, кои по дефиниција треба да се поголеми/поважни од цената на отстапките за секоја од двете страни.

Во случајов со името, страните (МКД и ГР) ниту се рамноправни, ниту во позиција двете да отстапат од свои позиции, затоа што едната (ГР) ништо не губи, туку само профитира од промена на името, а другата (МКД) во секој случај, дури и да се зачува името, веќе (за) губи чекор во напредокот во однос на оној што би бил постигнат во нормални услови, троши непотребно време и енергија, но и мирен и спокоен живот на нејзините граѓани, кои заради себезачувување се исправени пред постојани уцени и понижувања.

Спротивно на Резолуцијата на ООН и на Привремената согласност, постепено, неосновано, а најмногу - подмолно, „разговорите“ се заменија со пазарење („преговори“), а процесот на разговорите се замени во отстапки насочени исклучиво кон целосно исчезнување на Македонија („компромисно решение“).
(продолжува)

Олгица Никола Трајковска, Македонка од Република Македонија  

Извор: Нова Македонија
http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=1110111029478&id=13&prilog=0&setIzdanie=22427

Друго:
Стереотипии за името (2)