Светите отци велат: “ Молитвата бара апсолутно безгрижен живот( живот без многу грижи ).“ Ние расеано се молиме. Ние се немаме предадено на вољата Господова, се си мислиме дека ние мораме да промислиме за се, а дека Господ има многу други грижи со целиот свет, со вселената. Се прашуваме: “Дали Он ќе размисли за нас или не?“- значи има малку вера во нас, немаме доверба. А, Господ размислува за се. Гледате, ние треба да гледаме во Него. Ете, вели Он: “Ова е вечен живот: Тебе да те познаат и Кого си испратил, Исус Христос.“Тоа значи, дека секоја случка, секоја најмала ситница што се случува околу нас и со нас, секаде укажува на Промислата Господова и Неговото допуштение. Ништо во космосот не се случува без Промисла и без Допуштение. Се што е племенито и возвишено, е Промисла Божја. Се што гледаме дека е хаотично, Бог знае зашто тоа го допуштил и до каде допуштил. Треба да сметаме дека Он е секаде присутен.

   Кога така ќе живееме, значи секаде, постојано во присуството Господово, секоја наша работа ќе биде од срце. Не им работиме на луѓето, на Бога му работиме! Секоја работа е Боженствена, од Бога. Тогаш нема да бидеме резервирани. А додека постои кај нас резервираност, ние не сме способни за Царството Небесно. За се сме резервирани, во секоја работа, се некако не се даваме себеси без резерва. А Господ постојано Самиот Себе се дава без резерва, и сака и ние да бидеме такви. А ние сме секогаш резервирани, и таа резервираност не одвојува од Господ и од Царството Небесно. Да бидеме апсолутно послушни и апсолутно предадени на вољата Божја, што и да се случува со нас. Како од раката Господова да примаме; да не размислуваме за тоа. А околностите? Он знае што можеме ние да поднесеме, што не можеме, што ќе допушти, што нема да допушти. Он знае дали ќе можеме некое искушение да го истрпиме. Он ни го допушта искушението, за да можеме да го совладаме со мир, и подоцна, кога ќе наиде такво искушение, тоа мора и да си оди, бидејки веќе не учествуваме, не го вклучуваме својот “мисловен апарат“ во тие случувања.

    Бидејќи,случувањата си одат по својот тек, а ние се вплеткуваме во тоа, не го чуваме својот внатрешен мир, се мешаме таму каде што не треба. Каде што Господ ќе допушти, случката си оди по својот тек. Ако веќе сме стекнале внатрешен мир, ќе помине покрај нас и нема да не допре. Ако пак учествуваме (во тоа), страдаме.
 
                       За внатрешниот мир

    -Што е најважно во духовниот живот?
   - Најважно е, мислам, чувањето на срцето во мир. Не се вознемирувајте по никоја цена. Во срцето треба да владее мир, тишина, молчење, тихување.
     Мислениот хаос е состојба на паднатите духови – (демоните, духовите кои отпаднаа од Бога). Нашиот ум, меѓутоа, треба да е собран, единствен, внимателен. Само во единствениот ум може да се всели единствениот Бог.

                       Внатрешна молитва

   -Кога ќе почувствуваме погодно расположение можеме да го преќинеме молчанието на срцето со кажување на Исусовата молитва. Таа на почетокот гласела:“ Господе Исусе Христе, Сине Божји и Слово Божјо, заради Богородица, помилуј ме!“ Со тек на време монасите ја скратувале и денес таа гласи: “Исусе, Сине Божји, помилуј ме!“, односно на словенски: “Исусе, Сине Божиј, помилуј мја!“
   Ако можеме, да ја изговараме Исусовата молитва со чувство. Ако пак не можеме, да се обидеме со срце да му се приклониме на Господа како знаеме и умееме и да се задоволиме со молчење пред Господ.
  Доколку немаме  искусен духовник да раководи со нас, опасно е да се принудуваме себеси на внатрешна молитва.

    Како  вие се учевте  на внатрешна молитва?

   -Бев сеуште сосема млад послушник кога почнав. Отец Амвросиј ми рече: “Што и да правиш, непрестано говори во себе:“ Исусе Сине Божји, помилуј мја!“ Бев дете и со цело срце го послушав. Секој ден ќе исповедав на отецот духовник што се случуваше внатре во душата, а он ќе дадеше совет што да правам. После извесно време почувствував дека заедно со воздухот што го вдишував молитвата “влегува“ во срцето. Со текот на времето молитвата почна и сама од себе да си се врши во срцето.

   Но потоа се упокои мојот духовник и многу години поминав во душевни маки. Тагата ми ја раскинуваше душата. Стравот кој го накалемив уште во детството ме мачеше повторно. Се плашев постарите дека нема да бидат задоволни со мене и никогаш не можев да здивнам.

  Што правевте тогаш?
 
  -Кога како. Најчесто ја земав армониката, одев во самотија и свирев. Отсекогаш ја сакав музиката, и тоа ми донесуваше утеха.
   Понекогаш се прашував:“ Што сакаш? Дали си гладен, дали си жеден, гол, бос, болен? Се дал Бог, па што сакаш сега? Но сепак, душата тагуваше и бараше некој да ја утеши, но немаше никој да ја утеши“.

      Одев кај некои  духовници, барав совет, но ни тоа не помагаше. Така беше тоа додека не ја прочитав Патот на спасението од Теофан Вишенски и Господ помогна. Кога нема некој од луѓето да не утеши, тогаш Господ и преку книгата доаѓа да ја израдува душата.

Подготви: Сузана Стефановска

Мироточиви  икони  од о. Тадеј, 2007 година.

Посети:{moshits}