логоFacebookTwitterYouTubeeMail

brojanica.kluch.jpg


ШТО Е ТОА ИСПОВЕД

(Врз основа на делата на о. Александар Јелчанинов)

Oбично луѓето што немаат искуство во духовниот живот не ги гледаат повеќето свои гревови.
„Не направив ништо особено", „Грешев како и сите", „Направив само ситни гревови - не украдов, не убив", повеќето луѓе обично на тој начин ја почнуваат својата исповед.

А самољубието, нетрпењето на прекор, суровоста, човекоугодништвото, слабоста на верата и љубовта, малодушноста, духовната леност - зар тие се неважни гревови? Зар можеме да тврдиме дека доволно го сакаме Бога, дека нашата вера е дејствителна и огнена? Дека секој човек го сакаме како брат во Христа? Дека достигнавме кротост, мир и смирение?

3.angeli.so.truba

Ако не е така, во што се состои нашето христијанство? Со што да ја објасниме нашата самоувереност на исповедта, освен со „рамнодушната нечувствителност", „мртвилото на срцето" и душевната смрт што и претходи на телесната?

Затоа светите отци што ни оставија покајнички молитви се сметале себеси за први грешиици и со искрена увереност се молеле кон Најслаткиот Исус: „Од памтивек никој не згрешил на земјата како што згре-шив јас, проклетиот и блудниот", а ние сме убедени дека кај нас се е во ред?

Што посилно светлоста Христова го осветлува срцето тоа појасно се гледаат сите мани (недостатоци), чирови и рани. И обратно, луѓето што се длабоко во гревовниот мрак ништо не гледаат во своето срце, а ако и видат не ги опфаќа ужас зашто немаат со што да го споредат тоа.

Заради тоа директен пат кон согледување на своите гревови е приближувањето кон Светлината и молитвата за онаа Светлина Која е суд за светот и за се „светско" во нас самите (Јн. 3, 19). А додека нема таква блискост со Христос, која ја следи покајничко чувство што станала наша вообичаена состојба, подготвувајќи се за исповед, треба да ја проверуваме својата совест согласно заповедите, некои молитви (на пример, 3 вечерна, 4 пред светата причест), според некои места од Евангелијата и посланијата (на пример, Мт. 5, Рим. 4, Јаков 3).

Кога ја испитуваме својата душа, треба да се погрижиме да ги разликуваме основните гревови од второстепените и сиптомите од подлабоки причини.
На пример, многу се важни расејаноста на молитвата, дремењето и невниманието во црквата, отсуство на интерес за читање на Светото писмо. Но, зар овие гревови не настануваат поради маловерието и слабата љубов кон Бога? Мораме во себе да ја воочиме себичноста, непослушноста, самооправдувањето, нетрпе-њето на прекор, непопуштливост и тврдоглавост, но уште поважно е да ја откриеме нивната врска со самољубието и гордоста.

Ако забележуваме желба постојано да бидеме во друштво, многу да зборуваме, желба да бидеме духовити, претерана грижа за својата надворешност, и не само за својата, туку и за своите блиски, треба внимателно да испитаме дали е тоа еден од видовите на изразување на „разнообразната суета".

Доколку премногу ги примаме на срце неуспесите од секојдневниот живот, ако тешко ја поднесуваме разделбата со некого, ако неутешно патиме заради умрените, зар ова, освен за силата на нашите чувства, не сведочи и за неверието во промислата Божја?
Постои уште едно средство што може да ни помогне да ги согледаме своите гревови - треба да се сетиме на она за што обично другите луѓе не обвинуваат, наши непријатели, а особено луѓето што живеат со нас, нашите ближни: нивните обвинувања, прекори и напади, речиси, секогаш се основани. Дури можеме да го победиме самољубието и отворено да ги прашаме за тоа - од страна подобро се гледа.
При таквото испитување на срцето мораме да внимаваме да не паднеме во преголемо сомневање и ситничарење кон секое движење на срцето зашто, кога човекот ќе тргне по тој пат, може да го изгуби чувството за важно и неважно и да се изгуби во ситници.
Во такви случаи истражувањето на својата душа треба да го оставиме некое време настрана и со молитва и добри дела да ја избистриме својата душа.

Работата не е во тоа што е можно повеќе да се сетиме, дури и да ги запишеме своите гревови, туку во тоа да стигнеме до состојба на сосредоточеност, сериозност и молитва, преку кои нашите гревови стануваат јасни како на светлина.
Меѓутоа, да ги знаеш своите гревови се уште не значи и да се каеш за нив. Вистина е дека Господ ја прима исповедта, искрена и совесна, дури и кога таа не е проследена со силно чувство на каење.

Сепак „скрушеноста на срцето", односно жалењето заради нашите гревови е она најважното што можеме да го донесеме на исповедта. Но, што да правиме, ако „ни солзи, ни покајание немаме, ниту умиление"? Што да правиме ако нашето срце „исушено од гревовниот пламен" не го оросуваат животворните води на солзите? Што ако „душевната болест и телесната немоќ" се толку големи што не сме способни за искрено покајание?
Тоа, сепак, не е причина да ја одложуваме исповедта - Бог може да се допре до нашето срце во текот на самата исповед: самоисповедувањето, нарекувањето на гревот може да го омекне нашето покајничко срце и да го изостри нашиот духовен вид, да направи да станеме почувствителни. Во совладувањето на нашата духовна тромост како подготовка за исповедта најмногу служи постот, кој, исцрпувајќи го нашето тело, го нарушува нашето телесно и душевно самозадоволство, што е погубно за духовниот живот. За ова, исто така, служат: молитвата, иоќните мисли за смртта, читањето на Евангелието, житијата на светиите, делата на светите отци, засилената борба против својата огревовеност, добрите дела.
Нашата нечувствителност на исповедта, обично, потекнува од отсуството на Божји страв и скриеното неверие. Кон ова треба да бидат насочени нашите напори.

Најважно е да постигнеме искрено покајание и, ако е можно - солзи, но за да се појавуваат често потребен е подетален и конкретен разговор.
Токму затоа солзите се толку важни на исповедта, тие ја омекнуваат нашата нечувствителност, не потресуваат „од главата до петиците", упростуваат, ни овозможуваат благодатен самозаборав, ја отстрануваат главната пречка за покајанието - нашата „себичност". Гордите и самољубивите не плачат. Ако си заплакал, тоа значи дека си омекнал, дека си се смирил.
Значи, заради тоа, после таквите солзи, настапуваат кротоста, мирот, благоста, умилението и мирот во душата кај оние на кои Господ им испратил „радостотворен плач". Не треба да се срамиме од солзите на исповед, треба да ги пуштиме слободно да течат и да ја чистат нашата нечистотија. „Давај ми потоци од солзи секој ден во постот за да ја исплачам и да ја измијам нечистотијата од страстите и да се појавам очистен пред Тебе" (1 недела од Великиот пост, понеделник на вече-рна).

Трет момент на исповедта е исповедувањето на гревовите со зборови. Не треба да чекаме прашања, треба сами да направиме напор. Исповедта е подвиг и самопринуда. Треба точно да зборуваме, да не го криеме ужасот на гревот со воопштени изрази (на пример: „грешен сум против 7. заповед"). Кога се исповедуваме, многу е тешко да ги избегнеме соблазната на самооправдувањето, обидите да му ги објасниме на духовникот „олеснителните околности", повикувањето на трети лица што не навеле на грев. Сите тие се особини на самољубието, отсуство на длабоко покајание, длабока навлезеност во гревот што и понатаму трае.
Исповедта не е беседа за своите недостатоци и сомнежи, тоа не е запознавање на духовникот со себе, а најмалку од се е „религиозен обичај". Исповедта е огнено покајание на срцето, копнеж за очистување. Тие произлегуваат од чувствувањето на светињите, умирањето за гревот и оживувањето за светоста...

Во луѓето што доаѓаат на исповед забележувам желба преку исповедта да поминат безболно. Тие или се извлекуваат со воопштени фрази, или зборуваат за ситници, премолчувајќи го она што навистина би требало да ја оптоварува совеста. Овде постои и лажен срам пред духовникот и воопшто нерешителност, како пред секоја важна работа - малодушен страв од сериозно претресување на својот живот, кој е полн со ситни слабости на кои човекот се навикнал. Вистинската ис-повед е како благ потрес на душата, таа заплашува со својата решителност, потребата нешто да се промени или едноставно човекот да се замисли над себе.

Понекогаш луѓето на исповед се повикуваат на слабото памтење што наводно не спречува да се сетиме на сите гревови. Навистина, често се случува лесно да ги забораваме своите гревови, но дали тоа се случу-ва само поради заборавањето?
Заборавањето на исповедта не е оправдување. Заборавањето потекнува од невниманието, несериозноста и бездушноста. Настаните што особено го повредиле нашето самољубие, или обратно, што многу и поласкале на нашата суета, на своите успеси и на пофалбите упатени на наша адреса се сеќаваме долги години. Се што остава силен впечаток на нас го паметиме долго и јасно, и ако ги забораваме своите гревови, зар тоа не значи дека едноставно не им придаваме сериозно значење?

Знак дека настапило покајание е чувството на леснотија, чистота, неискажлива радост, кога гревот ни изгледа исто толку тежок и невозможен колку што, малку пред тоа, ни изгледала далечна оваа радост.
Нашето покајание нема да биде потполно,ако каејќи се, во себе не донесеме цврста одлука повеќе да не се враќаме на исповедуваниот грев.
Меѓутоа, велат, како е тоа можно? Како можам да си ветам себеси и на својот духовник дека нема да го повторам својот грев? Зар нема да биде поблиску до вистината токму спротивното - увереноста дека гревот ќе се повтори? Зашто секој на основа на искуството знае дека човекот, после некое време, неизбежно се враќа на истите гревови. Следејќи се себеси, од година во година не забележувам никакво подобрување, потскокнувам и повторно останувам на истото место.
 
Би било ужасно кога би било така. За среќа, не е така. Нема случај во душата да не се случат благодатни промени со добра желба човекот да стане подобар, со исповед и свето причестување што и следат.
Меѓутоа, работата е во тоа, пред се, ние да не сме судии сами на себе. Човекот не може правилно да суди за себе и за тоа дали станал подобар или полош затоа што и оној што суди и она за што се суди се со променлива големина.
Зголемената строгост кон себе, изострениот духовен вид и зголемениот страв од гревот можат да создадат илузија дека гревовите се умножиле и се зголемиле: тие останале исти, можеби, дури и ослабнале, но ние порано толку не сме ги забележувале.
Освен тоа, Бог, според Својата особена Промисла, често ни ги затвора очите за нашите успеси за да не заштити од најлошиот грев - суетата и гордоста. Често се случува гревот да останал, но честите исповедувања и причестувањето со светите тајни ги размрдале и ги ослабеле неговите корени, па и самата борба со гревот, патењето заради гревот - зар тоа не е добивка?
„Не плаши се", вели свети Јован Лествичник, „макар и да паѓаш секој ден, и не скршнувај од Божјите патишта. Стој храбро и ангелот-чувар ќе го почитува твоето трпение".

Ако нема чувство на олеснување и препород, човек треба да има сили повторно да се врати на исповедта, својата душа докрај да ја ослободи од нечистотијата, со солзи да ја измие од црнилата и нечистотијата. Оној што се стреми кон тоа, секогаш ќе го постигне она што го бара.
Само немојте на себе да ги припишуваме своите успеси, да не сметаме на своите сили, да не се надеваме на своите напори - тоа би значело уништување на се што е стекнато.

„Мојот расејан ум собери го, Господи, и скаменетото мое срце очисти го: дај ми покајание како на Петар, како на цариникот - воздишки, и како на блудницата - солзи."

А еве го советот на архиепископот Арсениј (Чудовски) за подготовката за исповед:
- На исповед доаѓаме со намера да добиеме простување на гревовите од Господа Бога преку свештеникот. Значи, знај дека твојата исповед е јалова, некорисна, неважечка и, дури, навредлива за Господа, ако одиш на исповед без никаква подготовка, не испитувајќи ја својата совест, ако заради срам или друга причина ги криеш своите гревови, се исповедуваш без скрушеност и умиление, формално, ладно, механички, немајќи цврста намера во иднина да се поправиш.

Луѓето често доаѓаат на исповед не подготвувајќи се. А што значи да се подготвиш? Тоа значи внимателно да ја испиташ својата совест, да се сетиш и со сето срце да ги почуствуваш своите гревови, да се решиш сите, без никакво криење, да ги исповедуваш пред духовникот, за нив да се покаеме, и не само да се покаеме, туку во иднина да ги избегнуваме. А бидејќи сеќавањето често не изневерува, добро прават оние што на хартија ги запишуваат гревовите на кои се сетиле. И немој да се грижиш дека нема да ти бидат простени оние гревови на кои, и покрај сета желба, не можеш да се сетиш. Само имај искрена решеност за се да се покаеш и со солзи моли го Господа да ти ги прости сите твои гревови, и оние на кои се сеќаваш и оние на кои не се сеќаваш.

На исповедта зборувај за се она што те вознемирува, што те боли, немој да се срамиш уште еднаш да ги повториш своите поранешни гревови. Тоа е добро, тоа ќе сведочи дека постојано ја чувствуваш својата гревовност и дека го победуваш секој срам од откривањето на своите гревовни рани.
Постојат таканаречени неисповедувани гревови со кои многумина живеат во текот на многу години, а можеби и сиот свој живот. Човекот понекогаш би посакал да му ги открие на духовникот, но премногу му е срам да зборува за нив и така поминуваат година по година. Меѓутоа, тие постојано ја оптоваруваат душата и и подготвуваат вечна осуда. Некои од овие луѓе имаат среќа, настапува време кога Господ им испраќа духовник, им ги отвора устите и срцата на овие непокајани и тие ги исповедуваат сите свои гревови. Така пука гнојниот чир и овие луѓе добиваат духовно олеснување и оздравување. Сепак, треба да се плашиме од непокајаните гревови!

Неисповедуваните гревови се еден вид наш долг што постојано го чувствуваме и кој постојано не оптоварува. Најдобро е кога човекот ќе го плати долгот -тогаш мир ја обзема неговата душа. Истото е и со гревовите - овие наши духовни долгови: ги исповедуваш пред духовникот и на срцето ти станува многу лесно. Покајанието на исповедта е победа над самиот себеси, тоа е победнички трофеј затоа што оној што се покајал е достоен за секакво почитување и чест.

Подготовка за исповед

Starec.ispoveda


Како добар пример за одредување на својата внатрешна духовна состојба и за откривање на своите гревови може да се земе

„Исповед" од свети Игнатиј Брјанчанинов, нешто изменета во склад со современите услови.


Јас многугрешниот (кажи го своето име) му ги исповедувам на Господа Бога и Спасителот наш Исус Христос и тебе, чесен оче, сите мои гревови и сите мои зли дела што сум ги направил во сите денови на мојот живот и што сум ги помислил до денес.
Згрешив: затоа што заветите на светото крштавање не ги исполнив, монашкиот завет не го сочував, туку во се излажив и станав омразен пред Лицето Божјо.

Прости ни , Милостив Господи (за народ).
Прости ми, чесен оче (за поединци).

Згрешив: пред Господа со маловерието и со попуттањето пред помислите, што непријателот ги сее против верата и светата Црква, со неблагодарноста за сите Негови големи и непрестани добротворства, со изговарањето на Името Божјо без потреба, залудно.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: затоа што немав љубов кон Господа, ниту страв; не ја извршував Неговата света волја и светите заповеди, невнимателно се крстев, немајќи стравопочитување кон светите икони, не носев крст, се срамев да го исповедувам Господа.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: не ја зачував љубовта кон ближниот, не ги хранев „гладните и жедните, не ги облекував голите, не ги посетував болните и заточените во темница", не се учев на законот Божји и на преданието на светите отци поради мрзливост и негрижа.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со неисполнувањето на црковното и келијното правило, одев во храмот Божји без ревност, со мрза и невнимание, не ги исполнував утринските, вечерните и другите молитви, за време на службите во црквата грешев со празнословие, смеење, дремење, невнимание кон она што се чита и пее, со расејаност на умот, излегување од храмот за време на службата, не одев во храмот Божји поради мрзливост и негрижа.

Згрешив: дрзнувајќи се нечист да одам во храмот Божји и да допирам секаква светиња.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со непочитувањето на празниците Божји, нарушувањето на светите постови и непридржувањето на посните денови - среда и петок, со неумереноста во јадењето и пиењето, прејадувањето, тајното јадење, разновидното јадење, пијанството, незадоволството од храната и пиењето, облеката, чекањето се на готово, исполнувањето на својата волја и разум, со самоволието, самовластието и самооправдувањето, немањето на должна почит кон родителите, невоспитувањето на своите деца во православната вера, проколнувањето на своите деца и блиските.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со неверието, суеверието, сомнежот, очајанието, сквернавењето на светиите, лажното колнење во Бога, играњето, пушењето, играњето карти, сплетките, со споменувањето на живите за покој на душите, јадењето на крв од животните.

Прости ми, чесно оче.

Згрешив: со обраќањето за помош на посредниците на демонските сили - окултистите: биоенергетичарите, екстрасенсите, неконтактните масери, хипнотизерите, „народните" исцелители, волшебниците, гледачите, надрилекарите, гатачите, астролозите, парапсихолозите, со учествувањето во сеансите за „кодирање", за отстранување на „уроци", спиритизмот, „контактирањето" со НЛО (летечки чинии) и „вишиот разум", со приклучувањето на „космичката енергија".

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со гледањето и слушањето на телевизиските и радиоемисиите во кои учествуваа биоенергетичари, исцелители, астролози, гатач и надрилекари.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: изучувајќи ги различните окултни учења, теософијата, источните култови, учењето „Жива етика", занимавајќи се со јога, медитација...

Прости ми, чесен оче.

 

Згрешив: со читањето и чувањето на окултна литература.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: посетувајќи ги настапите на протестантските проповедници, учествувајќи на собирите на баптистите, „Јеховините сведоци", адвентистите, „Богородичниот центар", „белото братство" и другите секти, примајќи еретичко „крштавање", паѓајќи во ерес и сектантско учење.

Прости ми, чесен оче.

 

Згрешив: со гордоста, вообразеноста, самољубието, надменоста, честољубието, зависта, раздразливоста, фалењето.

Прости ми, чесен оче.

 

Згрешив: со осудувањето на сите луѓе - живи и мртви, со клеветата и гневот, злопамтењето, омразата, враќањето на зло со зло, со правењето сплетки, прекорувањето, лукавството, мрзливоста, измамата, лицемерието, озборувањето, расправањето, тврдоглавоста, не сакајќи да попуштам и да му послужам на ближниот, згрешив со радувањето на злото, злобата, лошите совети, навредувањето, потсмевањето, посрамувањето и човекоугодувањето.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со неумереноста на духовните и телесните чувства, со душевната и телесната нечистота, со насладувањето и задржувањето на нечистите помисли, пристрасноста, сладострасноста, нескромното гледање на жените и момчињата, со блудното сквернавење во сонот, неумереноста во брачниот живот.

Прости ми, чесен оче.

 

Згрешив: со невниманието кон советите на својата совест, со негрижата, мрзливоста во читањето на зборовите Божји и негрижата да ја стекнам Исусовата молитва. Згрешив со лакомоста, среброљубието, неправедното стекнување, одземањето, крадењето, скржавоста, страсната поврзаност за разни работи и луѓе.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со осудувањето на архијереите и свештениците, со непослушанието на духовните отци, со роптањето и озлобеноста против нив и со неисповедувањето на своите гревови пред нив поради заборавеноста, негрижата и лажниот срам.
Згрешив: со затвореноста, презирањето и осудувањето на сиромашните, одев во храмот Божји без страв и стравопочитување.

Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со мрзливоста, разгаленоста, љубовта кон телесното спокојство, долгото спиење, сладострасните мечтаења, страсните движења на телото, допирите, блудот, прељубата, одземањето на невиноста, онанијата, невенчаните бракови (тешко згрешиле оние што вршеле абортуси на себе или на други или наговарале некого на овој голем грев на чедоморство).

Прости ми, чесен оче.
Згрешив: со јаловото и празно минување на времето во празни разговори и во неумерено гледање на телевизија.
Згрешив: со малодушноста, нестрпливоста, роптањето, немањето на надеж за спасение и на милоста Божја, со нечувствителноста, незнаењето, безобразлукот и бесрамноста.
Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со клеветењето на ближниот, со гневот, навредата, раздразливоста и потсмевањето, непомирливоста, непријателството и омразата, пркосење-то, тајното гледање на туѓите гревови и слушањето на туѓите разговори.
Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со ладнотијата и нечувствителноста на исповедта, смалувањето на гревовите, обвинувањето на ближните и неосудувањето себеси.
Прости ми, чесен оче.

Згрешив: против животворните и свети тајни Христови, пристапувајќи им должната подготовка, без скрушеност и страв Божји.
Прости ми, чесен оче.

Згрешив: со збор, мисла и со сите мои чула: видот, слухот, мирисот, вкусот и допирот, волно или неволно, во знаење или незнаење, свесно или несвесно, и не можат да се набројат сите мои гревови поради нивното мноштво. Но, за сите овие, како и за оние што не ги споменав поради заборавеноста, се каам и жалам и ветувам дека во иднина ќе се чувам од нив со Божја помош.
А ти, чесен оче, прости ми и разреши ме од сево ова и помоли се за мене грешниот, а во судниот ден посведочи пред Бога за гревовите што ги исповедував. Амин.

 Monasi.ispoved

Заедничка исповед
Како што е познато, во црквата не се практикува само посебна, туку и таканаречена „заедничка исповед" во која свештеникот ги отпушта гревовите, без да ги сослуша од сите оние што се каат.
До замена на посебната исповед со заедничка дошло поради тоа што свештеникот често нема можност да ја прими исповедта од сите што тоа го сакаат. Сепак е неоспорно дека таквата замена е крајно непожелна и дека не можат сите и секогаш да учествуваат во заедничката исповед и после неа да пристапат кон светата Причест.
Во заедничката исповед човекот нема прилика да ја открива гнасотијата на својата духовна одежда, не мора да се срами поради неа пред свештеникот и нема да биде допрена неговата гордост, самољубие и суета. Вака нема да има казна за гревот што заедно со нашето покајание би направила да добиеме милост Божја.


Како второ, во заедничката исповед се крие опасност на светата Причест да му пристапи грешник на кого во поединечната исповед свештеникот не би му дозволил да пристапи.
Многу сериозни гревови бараат сериозно и долго покајание. И тогаш свештеникот му забранува на човекот да се причести некое одредено време и му дава епитимија (покајнички молитви, метании, воздржување од нешто). Во други случаи свештеникот мора да добие ветување од покајникот дека тој повеќе нема да го повторува гревот и дури тогаш му допушта да се причести.

Поради тоа не смее да се пристапува кон заедничка исповед во следниве случаи:
1) кога човекот долго - неколку години или многу месеци не бил на поединечна исповед;
2) човек што на душата има смртен грев или грев што многу ја вознемирува и ја мачи неговата совест.

Во такви случаи оној што се исповедува мора да му пристапи на свештеникот после сите учесенци во исповедта и да му ги исповедува гревовите што лежат на неговата совест.

Може да се смета дозволено (во случај на потреба) учествувањето во заедничка исповед само за оние што многу често се исповедуваат и се причестуваат и се проверуваат себеси, повремено, на поединечна исповед и што се сигурни дека оние гревови што ги кажуваат на исповедта, нема да послужат како повод да им се забрани да пристапуваат кон светата причест.
Притоа, исто така, неопходно е да учествуваме на заедничка исповед или кај својот духовен отец или кај свештеник што добро не познава.

starec.Zosim

Исповед кај старецот Зосим


За тоа дека во некои случаи е можна нема (т.е. без зборови) исповед и за тоа како треба да се подготвуваме за неа, зборува следнава случка од биографијата на старецот Зосим од Троице-Сергиевата лавра.
„Со две дами се случи следнава случка. Одат тие кај старецот во келијата и едната од нив целиот пат се кае поради своите гревови: „Господи, колку сум грешна, еве тоа и тоа не го направив како што треба, овој го осудив итн. ... прости ми, Господи". ... И срцето и умот како да паѓаат пред нозете на Господа. „Прости ми, Господи, и дај ми сили повеќе да не те навредувам така".
Се трудела да се сети на сите свои гревови и непрестано се каела во текот на патот.

А другата мирно одела кај старецот. „Ќе дојдам, ќе се исповедувам, ќе речам дека во се сум грешна, а утре ќе се причестам". А потоа размислува: „Каков материјал да купам за фустан за ќерка ми, каков крој да изберам за да и одговара на лицето..." и на тоа слични светски мисли го окупирале срцето и умот на другата дама.

Двете заедно влегоа во келијата кај старецот Зосим. Обраќајќи и се на првата, старецот рече: „Клекни на колена да ти ги отпуштам гревовите". „Како, старче, уште ништо не сум ви рекла?" „Не треба да зборуваш, цело време му ги кажуваше на Господа, целиот пат му се молеше на Бога така што сега ќе ти дадам разрешување, а утре ќе те благословам да се причестиш... „А ти," и се обрати на другата дама, „ти оди и купи материјал за фустанот на својата ќерка, избери крој и сошиј што си смислила. Кога твојата душа ќе дојде до покајание, дојди на исповед. А сега нема да те исповедам".

За епитимиите
Во некои случаи свештеникот, на оној што се кае, може да му даде епитимија. Тоа се духовни вежби што се одредуваат за да се искоренат гревовните навики. Во склад со оваа цел се одредуваат и подвизи на молитви и добри дела, кои мораат да бидат во директна спротивност со гревот за кој се одредени. На пример, на среброљубецот му се одредуваат дела на милосрдие, на блудниот - пост, на маловерниот - молитви со метании итн. Понекогаш, поради упорното непокајание на оној што се исповедува поради некој грев, духовникот може за некое време да му забрани да учествува во светата тајна Pричест. Кон ептимијата треба да се однесуваме како кон Божја волја, која преку свештеникот е изречена на оној што се кае и таа мора да се прифати и задолжително да се исполни. Во случај човекот, поради некои причини, да не може да Ја исполни епитимијата, за разрешување на настанатите тешкотии треба да се обрати кај свештеникот што ја одредил.

За времето на извршување на светата тајна исповед
Во постоечката црковна практика, светата тајна исповед се извршува во храмовите, наутро, на денот кога се служи божествена Литургија. Во некои цркви исповедта може да се извршува и навечер, спроти тој ден. Во храмовите каде што Литургија се служи секој ден исповедта е секојдневна. Човекот во никој случај не смее да доцни на почетокот на исповедта зашто светата тајна почнува со читање на молитвите пред исповед, во кои молитвено мора да учествува секој што сака да се исповедува.
Завршни работи на исповедта: после исповедувањето на гревовите и кога свештеникот ќе ја прочита молитвата за разрешување на гревовите, покајникот ги целива крстот и Евангелието што лежат на аналојот и зема благослов од духовникот.

Врската помеѓу светата тајна Елеоосветување и простувањето на гревовите


И молитвата со вера ќе Го исцели болниот,... и Гревови, ако направил, ќе му се простат (Јак. 5, 15).
Колку внимателно да се трудиме да ги запаметиме и да ги запишеме своите гревови, може да се случи голем дел од нив да не бидат кажани на исповед, некои ќе ги заборавиме, а некои, едноставно, нема да ги воочиме и забележиме поради духовното слепило.
Во тој случај, Црквата му доаѓа на помош на покајникот со светата тајна елеоосветување или, како што често се нарекува, „помазание". Оваа света тајна е основана по советите на апостол Јаков - главата на првата Ерусалимска црква.
Болен ли е некој меѓу вас, нека Ги повика свештениците црковни, та да се помолат над него, и нека Го помажат со елеј во името Господово. И молитвата со вера ќе го исцели болниот, и Господ ќе Го крене; и Гревови, ако направил, ќе му се простат (Јак. 5, 14-15).
Така, во светата тајна елеоосветување ни се простуваат гревовите што не сме ги кажале на исповед поради незнаење или заборавеност. А бидејќи болестите се последица на нашата гревовна состојба, ослободувањето од гревовите често води и кон исцелување на телото.

Некои неревносни христијани ги занемаруваат светите тајни на Црквата и по неколку, па дури и многу години не пристапуваат кон исповедта. И кога ќе станат свесни дека таа е неопходна и кога ќе дојдат на исповед, секако дека им е тешко да се сетат на сите гревови што ги направиле во текот на многу години. Во ваквите случаи оптинските старци, на овие христијани што се покајале, секогаш им советувале веднаш да учествуваат во три свети тајни: исповед, елеоосветување и причестување со светите тајни.
Некои старци сметаат дека во светата тајна елеоосветување луѓето можат да учествуваат еднаш во неколку години, и тоа не само тешко болни, туку и сите оние што се грижат за спасението на душата.

Исто така, треба да кажеме дека на христијаните, што не ја занемарувале долго време светата тајна исповед, оптинските старци не им советувале да бидат миропомазани, доколку не постоела сериозна болест.
Во современата црковна практика светата тајна Елеоосветување, во храмовите, се извршува секоја година за време на Великиот пост.
Христијаните, што поради некоја причина не се во можност да учествуваат во светата тајна Eлеоосветување, не смеат да ги заборават советите на старците Варсануфиј и Јован, на кои им било поставено прашањето: „Заборавот го брише сеќавањето на многу гревови - што да правам?"
Одговорот бил ваков:
- Можеш ли да најдеш посигурен заемодавател од Бога, Кој го знае и она што се уште не се случило? Значи, препушти Му го товарот на гревовите што си ги заборавил и речи:
„Владико, бидејќи е грев да ги заборавиш своите гревови, јас во се Ти згрепшв Тебе, Единствениот Познавач на срцата. Прости ми за се по Своето човеко-љубие зашто токму во тоа се покажува големината на Твојата слава, кога Ти не им враќаш на грешниците според нивните гревови, зашто Ти си препрославен во сите векови. Амин".

(Обновено)

 

Преминпортал

 2008-11-22 20:57:13

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 1130
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 1075
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: За оние што се мислат безгрешни, пречисти и сигурно спасени, па сега ќе ја спасуваат и Црквата (30.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За оние што се мислат безгрешни, пречисти и сигурно спасени, па сега ќе ја спасуваат и Црквата (30.10.2020)

Пак ќе те прашам, уште ли се гледаш како чист!? Уште ли се гледаш како безгрешен!? Уште ли се гледаш како правоверен!? Уште ли се гледаш како спасен!? Гледаш, сега,...

Митрополит Струмички Наум:  Секташки дух (25.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: Секташки дух (25.10.2020)

Секташкиот дух не го познава и признава покајанието. Тој дух во луѓето бара зло, вистинско или привидно, и на тоа се задржува. Се фаќа за еден збор, наместо за илјадници...

Беседа во спомен на Преподобен Теофил Струмички и Св. мч-ци Евлампиј и Евлампија

Беседа во спомен на Преподобен Теофил Струмички и Св. мч-ци Евлампиј и Евлампија

Нема ништо поблажено, возљубени, од тоа постојано да се предаваме на волјата Божја, постојано да живееме испитувајќи што навистина е според волјата Божја. Но тоа предавање и тоа испитување не...

Митрополит Струмички Наум: Куќа без темели (21.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: Куќа без темели (21.10.2020)

   Така е кога човек има световно знаење, но нема духовно знаење. Тој може да има знаење и вештини од разни области како бизнис, економија, политика, што јас знам, градежништво,...

 Митрополит Струмички Наум: Секташко однесување во Црквата (17.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: Секташко однесување во Црквата (17.10.2020)

 Богочовекот Исус Христос е единствената Глава на Црквата. Епископот на локалната Црква е икона Христова, седи на место Христово и претставува обличје Негово. Тој не е Самиот Христос, туку е...

Митрополит Струмички Наум: За самооправдувањето (11.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За самооправдувањето (11.10.2020)

Самооправдувањето е болест која е пораширена, понезабележлива и потешка од судењето и осудувањето. Самооправдувањето и осудувањето се две страни на една гревовна состојба – гордоста.Пораширена – затоа што, најчесто, дури...

  Јане Илиев: СЕДУМНАЕСЕТТА НЕДЕЛА ПО ПЕДЕСЕТНИЦА

Јане Илиев: СЕДУМНАЕСЕТТА НЕДЕЛА ПО ПЕДЕСЕТНИЦА

 Современиот човек брза по светските суети, бега од скромниот живот и во празните и лажни авантури бара да ја заборави душевната горчина, која му ја создава свеста за безбожните дела....

Стефан, Архиепископ Охридски и Македонски: БЕСЕДА

Стефан, Архиепископ Охридски и Македонски: БЕСЕДА

 Траат светиите, зашто е вечен Изворот на нивната светост! Зар ќе ја спомнувавме првопокрстената Лидија или Светите Ахилеј Лариски, Еразмо Охридски, Петанесетте Тивериополски свештеномаченици, рамно¬апостолните Кирил и Методиј и нивните...

Митрополит Струмички Наум:  За судењето и осудувањето на другите (03.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За судењето и осудувањето на другите (03.10.2020)

Да те прашам, човеку, зошто ти е помило да му судиш и да го осудуваш некого врз основа на озборување, кога веќе ти се достапни и познати неговите дела и...

« »