логоFacebookTwitterYouTubeeMail

3.angeli.so.trubaВажноста на празникот Преполовение, кога се празнува Христос како Премудрост Божја (како што ќе видиме во анализата што следи), се гледа од тоа што катедралните храмови што го имале името Света Софија (Премудрост), не биле посветени на некоја светителка што се викала Софија, туку на Премудроста Божја, а тоа е Христос.

Долго време немало дожд во Лесново и селаните дошле да го молат отец Гаврил да се помоли на Бога да им испрати дожд. „Дојдете, ајде сите да се молиме на Бога…“ и среде молитва, за чудо и радост на сите започнало да врне дожд. Селаните започнале да му благодарат за молитвите, а отец Гаврил им се обратил скромно со зборовите: „Никогаш не ги препишувајте чудата на себе… Не сум тоа јас…“

Кога сѐ уште бил во пустина со отец Клеопа, тие биле зафатени од силно невреме во шумата. Отец Клеопа спиел под еден бор, а отец Арсениј под друг, на растојание од два метра. Во тој момент, една змија излегла од леглото каде што спиел отец Арсениј.

164674.b

Како и сегогаш, крај моштите, мислите ми излетаа од главата, сите молби некаде исчезнаа, само некаква апсолутна смиреност, полно спокојство, и чиста (би рекла „детска“ –и непоматена) вера ми останаа… Не знам зошто, ама никогаш не знам да молам за нешто важно во оној момент, кога пристапувам до светињата: срцето замира, здивот дури ми запира, а за формулирање на мисли не ни зборувам…

 12/01/2015   Богослужби

Вчера, на 11.01.2015 г, во Црквата „Св. Благовештение Прилеп“, по традиција беше осветен славски колач на денот на упокојувањето на блаженоупокоениот Преподобен отец Гаврил Светогорец. По неговите свети молитви, Господ и нас да не помилува и спаси, како Благ и Човекољубец.

10915285_629240027181002_5254510081108444146_n

1982083_629240547180950_7304525822375260810_n

Тропар, глас 8:

Голем украс на епископите, убавина на светителите, правило на монасите, на пустиниците слава, подател на милоста, светилник на расудувањето, верни, откако се собравме, да го прославиме учителот на кротоста, божествениот грижник, премудриот архиереј, великиот светител и отец наш, Гаврил епископот Велички, Ѕвездата, темните луѓе што ги просветува, и сите верни што ги озарува. Затоа, припаѓајќи кон кивотот на неговите мошти, со љубов ја целиваме и пееме: свет од светите, не престанувај да Го молиш Христос Бог, да ги спаси душите наши.


10924686_629240290514309_4277937358231809285_n

Молитвата е прва и најважна работа

Молитвата ги заменува сите разоноди, сите потреби – сѐ она без кое обичниот човек не би можел да живее.

Почиста, побезгрешна и посвета работа од молитвата нема.

Кратките одмори од молитвата (треба да) претставуваат богомислие, созерцание, испитување на Божјата волја и преиспитување на својата совест.

Монахот за молитвата жртвува сѐ, а молитвата не ја жртвува за ништо.

Вкусувајќи ги горчливите плодови на многузборливоста, празнословието и празномислието, секој од нив (монасите), а во прв ред младите, со сета своја снага се стремат во себе да развијат што поголема љубов кон молитвата, да се навикнат на непрестајното молитвено општење со Бог, за секогаш да бидат со Него. Многумина се во состојба со бројаници во раце и повикување на Божјото име со зборовите на Исусовата молитва „Господи Исусе Христе, Сине Божји, помилуј ме грешниот“, цел ден и цела ноќ стојат како заковани на едно место, заборавајќи и на јадење и на спиење.

Старец Гаврил Лесновски Светогорец

10336619_629240317180973_3313514021006758293_n

 

Извор: Преспанско- пелагониска епархија

 

 

 

Почиста, побезгрешна и посвета работа од молитвата нема. Кратките одмори од молитвата (треба да) претставуваат богомислие, созерцание, испитување на Божјата волја и преиспитување на својата совест.Монахот за молитвата жртвува сѐ, а молитвата не ја жртвува за ништо.

 

Кратко житие на Света Ирина Миртидитиотиса
13.02.2008.

      

 

        „Никој нема поголема љубов од оваа: да ја положи душата своја за своите пријатели” (Јн. 15, 13). Во природата на љубовта е да биде себе – жртвувачка. Живејте во љубов, заповеда апостолот Павле, како што и Христос нè засака и Себе си за нас се предаде како принос и жртва на Бога за пријатен мирис (Еф. 5, 2). Исто така, светителите – оние кои ја покажаа Христовата себе-жртвена љубов – се пријатниот мирис Христов пред Бога (ИИ Кор. 2, 15). Далеку од поетската пластичност, благоуханието кое излегува од реликвиите и моштите на бројни светители, чудесно го илустрира овој факт, за нас сетилните созданија, на многу реален начин. Пред неколку децении, блажените мошти на монахињата Ирина Миртидиотиса, кои беа ексхумирани три години по нејзиното упокојување, беа пронајдени облеани со миро, пријатниот мирис на живот жртвуван за друг. Ирина Деметра Патерас е родена на 30/17 март 1939, како трето дете во една влијателна, грчка, бродосопственичка фамилија од островот Инуси. Нејзиното име „Ирина” на грчки значи „мир”- и навистина, девојката имаше мирен и благ темперамент, иако во врска со верата не се колебаше да ги одбрани нејзините убедувања. Семејството живееше во Александрија, каде што шестгодишната Ирина посетуваше римокатоличко училиште. Еден ден, без согласност од нејзините родители, беше одведена во црква за да се причести. Кога ја одби обландата понудена од свештеникот, тој се обиде да ја убеди. „Во ред е”, и рече, „сите ние сме исто”. „Во тој случај”, му одговори храбрата Ирина, „вие дојдете во Света Софија (Православната Црква) на причест. Тогаш и јас ќе примам Причест од вас”. Семејството се врати во Атина кога, во 1952г., таткото на Ирина, поранешниот капетан и истакнат член на општеството, сериозно се разболе.

 
Sample Image
 

    Тоа беше една година пред докторите да дијагнозираат Хочкинсова болест, прогресивна, крајно фатална болест, која предизвикува болно воспаление на лимфните јазли, панкреасот, честопати на црниот дроб и бубрезите. Ирина многу го сакаше татка си, и нејзината чувствителна душа не можеше да поднесе да го гледа како страда. Се молеше, Бог нејзе да и го даде овој крст, наместо на татко и, така што болеста да премине на неа и татко и да биде ослободен. Со нејзината дарежлива, несебична душа, таа расудуваше дека семејството повеќе има потреба од татко и отколку од неа, и дека тој може да направи многу повеќе добрини на другите луѓе преку неговите човекољубиви дела.

Две недели подоцна Ирина доби треска. „Да не ја имам и јас истата болест како тато?”, ја праша мајка си. Мајка и ја уверуваше дека не се работи за истата болест, чудејќи се од каде и е таквиот впечаток. Ирина секогаш имаше добро здравје и затоа нејзините сметаа дека има грип. Но како што минуваа деновите, нејзината треска не намали, па затоа ја одведоа во болница. Помеѓу посетителите на Ирина беше и директорот на средното училиште. Кога нејзината мајка му се заблагодари за честа што им ја направи со посетата, тој и одговори дека честа и припаѓа на Ирина; гордост за училиштето беше што има ученичка со толку добар карактер. Болеста на Ирина најпрво беше дијагнозирана како ревматизам. Третманите не и годеа и нејзината состојба се влоши; изгуби 22 килограми. По биопсијата на лимфна жлезда беше откриена Хочкинсова болест. Нејзините родители беа известени, но одлучија да ја кријат вистината од Ирина, и кога Ирина пак ја праша мајка си дали ја има истата болест како татко и, мајка и пак и рече дека ја нема. Докторот од Клиниката Хирсланд во Швајцарија, каде што се лекуваше татко и, беше запрепастен; помеѓу 10 000 пациенти со Хочкинсова болест, ниту еднаш немаше сретнато два случаја во исто семејство. За да ги разбијат сомнежите на Ирина, нејзините решија да консултираат уште еден специјалист за крв од Лондон. Пред да биде подложена на испитувања, Ирина ненамерно си ја виде дијагнозата, која беше напишана од докторот во Швајцарија. Кога мајка и ја запраша зошто изгледа толку тажна, Ирина и одговори, „Ништо не е мамо. Јас сум само човек. Ќе помине.”

Подоцна и се довери на сестра си и и кажа дека била вознемирена затоа што не и соопштиле уште на почетокот, за да може правилно да се посвети на својот живот. Ì кажала на сестра си дека Го молела Бога, болеста од татко и да премине на неа, и била изненадена од тоа колку брзо Бог и одговорил на молитвите. На брзо, сè излезе на видело, и нејзините почнаа да разговараат со неа за подготовки околу погребот, како што би требало, нормално, да планираат за свадба. Во меѓувреме, болките на татко и не престанаа, како и третманите со зрачење, а болеста, за чудо, беше во опаѓање сè до смртта на неговата ќерка, пет години подоцна. Тој беше длабоко трогнат од жртвата на ќерка му, и тагуваше поради нејзините страдања, но тој, заедно со целото семејство, ги прифати овие настани за слава Божја. Ирина се радуваше. Семејството Патерас беа луѓе посветени на Бога, и Ирина беше побожна девојка, а сега стана уште посовесно сконцентрирана на нејзиниот духовен живот.

Преку ден го читаше богослужбениот циклус и ги читаше житијата на светиите и светоотечките текстови. Нејзините страдања уште повеќе и го разнежнија срцето кон другите во нивните несреќи, и таа утеши многумина преку нејзините писма и молитви. Самата несвесна за ова, му кажа на нејзиниот духовник, „јас имам камен во срцето. Моли се да ми омекне каменот, та да стекнам љубов”. Далеку од себесожалување, сметаше дека таа има привилегиран живот. Ì рече на мајка си: „Штом ќе се разболам, веднаш авионски одиме во Швајцарија. Наваму, госпоѓице Патерас; повелете госпоѓице Патерас. Чисти чаршави, добар кревет, најдобри лекарства, насовремена терапија. Мамо, зарем не помниш, кога ги посетувавме болниците во Грција и ги гледавме пациентите во кревети поставени во ходникот, како викаат, „Сестро, сестро!” и никој не им обрнуваше внимание? Не беа ли и тие луѓе? Каков одговор ќе дадам јас (на Старшниот Суд)?” Таа мислеше дека, доколку некој друг би ги имал нејзините привилегии, би станал светител. Нејзината префинета совест ја водеше кон смирение. Во 1960г., Ирина помина четириесет денови во женскиот манастир на свети Мин на Егина.

Прозорливиот богоносен старец Јероним живееше во блискиот скит, и таа имаше многу прилики да го посетува и да добие поуки и совети. Тој и даде да ги чита Подвижничките слова на свети Исаак Сирин. Откако ги заврши, тој ја праша дали го разбра она што го читаше, а таа едноставно призна: „Не”. Старецот и рече пак да ја прочита книгата, а следниот пат таа дојде кај него со белешки. Кога се врати дома во Психико, предградие на Атина, Ирина се пресели во подрумската соба, која беше преуредена како монашка ќелија. Иако сметаше дека возвишениот призив за монаштво беше над нејзините способности, таа сè повеќе се повлекуваше од светот, кон молитвен живот. Побара сите нејзини световни облеки и предмети да бидат раздадени, а таа носеше едноставна сива облека. Подоцна носеше само црно. Старицата Матрона од Хиос дојде да живее заедно со Ирина, и нејзиното присуство многу допринесе кон монашкиот амбиент која, уште тогаш, го карактеризираше животот на Ирина.

Нејзините телесни страдања, кои ги поднесуваше со ретка цврстина, ја очистија нејзината душа, правејќи ја да свети со надземен спокој и радост, очигледни за сите кои контактираа со неа. Ирина сакаше да го прегрне монаштвото во сета негова полнота. Во есента, 1960 год. отец Пантелејмон, (поранешен) игумен на манастирот Свето Преображение во Бруклин, дојде на посета, бивајќи веќе добро запознаен со семејството и нивната посветеност на Црквата. Охрабрена од нејзината мајка, Ирина конечно го праша дали може таа да стане монахиња, имајќи го предвид фактот дека таа не е способна да го извршува монашкото правило. Отец Пантелејмон ја увери дека во такви случаи трпението и безропотното прифаќање на страдањата ги заменува метаниите, постот и другите подвизи. Пресреќна, Ирина побара монашкиот постриг да биде по три недели, на 26 октомври/08 ноември, празникот на свети Димитриј Мироточивиот, нејзиниот светител заштитник. Болеста напредуваше до тој степен, што докторите мислеа дека може да умре за неколку дена, дури и часови, па така, некои предлагаа нејзиниот постриг да биде порано, но Ирина беше уверена дека Бог ќе и подари уште време. Во предвечерието на празникот, отец Филотеј Зервакос и отец Пантелејмон, нејзиниот кум на монашењето, дојдоа да служат бдение во извонредно опремениот домашен параклис.

  
Sample Image

 
Ирина имаше тешки болки и мачна кашлица, па затоа отец Филотеј и рече да остане во кревет, а кога ќе дојде моментот од богослужбата за монашење, тие ќе слезат долу и во нејзината соба ќе ја замонашат. Кога започна бдението, Ирина тивко стана од креветот, и со малиот лифт се качи горе во собата веднаш до параклисот, од каде што ја следеше службата. Токму пред делот од службата кога треба да се изврши замонашувањето, таа влезе во параклисот и не обрнувајќи внимание на болките и крајната истоштеност, отиде околу параклисот, правејќи големи метании пред секоја икона. Во текот на службата, кашлицата на Ирина намали, и покрај нејзиниот напор, почна да се чувствува подобро. Беше облечена во ангелска схима со името Ирина Миртидиотиса. Две недели по нејзиното монашење, мајка Ирина се чувствуваше речиси добро, и за чудо на докторите, крвниот тест покажа забележително подобрување на нејзината состојба. Одеднаш, на 8/21 Ноември, нејзините неподносливи болки пак почнаа и таа беше однесена во болница. Роднините и духовните познаници правеа бдение покрај нејзината постела, зашто веќе беше јасно дека нејзиното преставување се ближи. Рано наутро на 13/26 ноември, мајка и ги повика сите оние кои беа во куќата, веднаш да дојдат во болницата. Отец Филотеј, исто така дојде. Сите стоеја околу креветот на Мајка Ирина во молитвена тишина.

Претходниот ден, таа му беше рекла на еден нејзин другар: „Ако сакаш повторно да ме видиш, дојди утре многу рано, пред изгрејсонце”. Нејзините зборови беа предзнаење. И додека сонцето го осветлуваше небото, мајка Ирина мирно си отиде од овој свет за да Го сретне Небесниот Младоженец. Телото и беше однесено дома, каде што беше подготвено за погребение. Погребот беше извршен истиот ден, во светиот манастир на свети Јован Богослов во Холаргос, предградие на Атина. Меѓу присутните имаше такво чувство на радост, така што свештеникот гласно се запраша дали е можеби попогодно да се пее Пасхална служба.

Беше погребана на манастирските гробишта, а нејзиното тело беше ставено директно во земјата без ковчег, според грчкиот монашки обичај. Три години подоцна, според истиот обичај, моштите на мајка Ирина беа ексхумирани. После литургијата на празникот на Богородица „Миртидиотиса” (Септ. 24/окт. 7) 1963г., отец Пантелејмон со другите монаси и клирици отидоа заедно со мајка и на Ирина на гробиштата, носејќи со себе кутија во која требаше да ги префрлат коските. Копајќи надолу ги најдоа нејзините мошти потполно нераспаднати и со благоухание. Во чаршав беа префрлени во манастирот, каде што пресреќните монахињи испејаа Пасхална стихира, и потоа беа однесени во ќелијата на мајка Ирина, во Психико. Таму, монахињите од манастирот ги измија и ги облекоа во најзиното расо.

Тие беа соодветно положени да почиваат во реликвијарот во капелата на манастирот Благовештение, кој беше основан од семејството Патерас на Инуси, островот на којшто беа родени. Кога мајка Ирина беше подготвена за погребение, татко и погледна кон нејзиното спокојно лице и нежно и рече: „Ти ги затвори очите, чедо мое, сега моите болки повторно ќе почнат”. Навистина почнаа. Тој се упокои на празникот на Свети Никола, 6/19 декември, 1966г., три години по примањето на монашкиот постриг, за што беше добро подготвен живеејќи 14 години со постојано мислење на смртта. По неговата смрт, неговата жена, по заложбите на старецот Јероним од Егина, исто така стапи во ангелскиот живот. Следејќи ги поуките од старецот, таа стана игуманија во манастирот Благовештение. Идејата за основање манастир дојде во 1959г. кога семејството Патерас беа во клиниката Хирсланден со Ирина. Беше изграден со зачудувачка брзина. Порталните икони беа направени од познатиот иконописец Фотиј Кондоглу, кој ја охрабруваше фамилијата Патерас  во нивниот свет подвиг. Манастирот го следи стариот календар и древниот типик на свети Сава.

 

 http://www.povardarska-eparhija.org.mk/pe//index.php?option=com_content&task=view&id=223&Itemid=104

 

Друго:

  Слава на Бога за се - монахиња Марија Миртидиотиса

 Причислен кон светите преподобниот Никифор Лепрозен

 Старец Филотеј Зервакос

 Кратко житие на Старец Јероним Егински

 

 

 

 

Повеќе артикли...


Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 649
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

« »