03. 02. 2008 г.

За одлуката на Владата да се изгради црква на плоштадот во Скопје и острите реакции кај опозицијата за таквото решение, премиерот Груевски изјавува дека Владата останува на таквата намера.

- Тезата дека на плоштад не се гради црква е толку погрешна што не знам како се осудија од СДСМ и од нивниот приврзок ЛДП да ја пласираат. Не што не е така, туку е обратно. Во повеќето големи градови, а особено во главните градови и во православните и во католичките и во протестанските земји има вакви објекти на самите плоштади. На пример Москва како главен град на најбројната православна земја, или Прага на т.н. Стар Плоштад, да не говориме за Рим, или Венеција со Сан Марко, Софија, Барселона, Париз со Нотр Дам, Брисел, Тирана со старата џамија на плоштадот, Виена со Катедралата на Св.Стефан, и многу навистина многу други. Во непосредна близина на местото каде ќе се гради црквата веќе постоела црква, истакнува Груевски.

Тој како лага го квалификува и тоа дека црквата ќе се гради на местото каде била куќата на мајка Тереза. Трета работа, според Груевски, со која сакаат да го дискредитираат проектот, е името на црквата. Тој наведува дека единствено МПЦ има право да одреди на кој светец ќе биде посветена црквата, и никој друг, па ни тој нема право да и се меша на Црквата во таа чисто и исклучиво црковна работа.

- Конечно кога ги споменуваме плоштадите ќе додадам дека на речиси сите плоштади во поголемите градови има и споменици и фонтани и јас не можам да разберам што згрешиле во општината Центар кога одлучиле и во македонскиот главен град да го има истото. Или се работи за различни вкусови, што судејќи според урбанистичкиот план што СДСМ и архитектот и градоначалник на СДСМ Мирослав Грчев го донесоа за плоштадот уште во 1997 година, не е тоа, бидејќи таму се предвидени повеќето објекти што денес истите луѓе ги оспоруваат, или се работи за обид за манипулација со граѓаните, на што повеќе верувам кога ќе видам дека СДСМ уште пред 10 години предвидувала да го изгради плоштадот на безмалку ист начин, завршува премиерот Никола Груевски во интервјуто за МИА. миа/миа/13:05

Извор.МИА

Друго:

„И така, Црквата е место на осветување и присоединување кон Христос-Лозата, кон бесконечниот живот. Не напразно светите отци и учители на Црквата ја нарекуваат Град Божји, плодоносно дрво, духовна болница, духовна бања, Мајка којашто ги храни своите деца со свештено млеко, со вечно младиот Логос, и со други имиња коишто сведочат за нејзината особена улога. Милостивиот Бог му ги дал на светот, брануван и обземен со гревови, светите Цркви во кои, како во благоустроено пристаниште, се запазува учењето за вистината, пристаниште кон кое итаат оние што сакаат да се спасат.“ -   ЦРКВАТА КАКО МЕСТО НА ОСВЕТУВАЊЕ 

   Црквата „Свети Константин и Елена“ е одраз на минатото на Скопје

 За храмот на свети Константин и света Елена

Ако ги ставиме настрана сите дневни политиканства и пропаганда во служба на попречување на намерата за возобнова на храмот посветен на свети Константин и света Елена во центарот на Скопје и ако барем малку се обидеме да дознаеме за животот и работата на овие светци, би можеле пообјективно и посмирено да ја оценуваме иницијативата. Храмот симболизира духовни вредности, се гради за сите верници, а не за да ги навреди суетите на неколку архитекти, политичари и правници кои имаат забелешки и на кои ова не им е по волја.

Свети Константин (познат и како Константин Велики и Константин Први) спаѓа во најтесниот круг великани, државници и верници, кои ја определиле судбината на Европа, па и на светот. Тој е најмногу препознатлив како прв христијански цар и ја одиграл клучната улога за иднината на христијанското движење. Токму тој ја започнал христијанизацијата на Римското Царство и придонесол за израснување на христијанството во доминантна вера на тогашниот цивилизиран свет. Претходно, христијаните биле подложени на постојан прогон во Римското Царство како припадници на „паганска религија“. Затоа Константин го донесува познатиот Милански едикт како законски акт со кој е прогласена верска рамноправност и запирање на гонењето на христијаните кое траело 300 години од страна на Римјаните. На христијаните им било дозволено јавно да ја исповедаат својата вера и за тоа да не сносат последици. Законот не само што забранил нивен прогон, туку наредува на оние на кои им бил одземен имотот да им се врати вклучувајќи го имотот кој припаѓал на христијанската црква. Во 324 година, Константин ја објавил својата одлука за подигнување на Константинија (Цариград, денешен Инстанбул), а потоа и официјално го прогласува за свое ново царско седиште, за нова престолнина на Римското Царство, кое со тоа добива нов карактер. По својата големина, убавина и богатство тој требало да го надмине вечниот град Рим, што и се случило. За македонската јавност може да е интересно дека Константинија по својот карактер и симболика претставува враќање и обновување на една стара традиција, на македонско-Александровата традиција. Изградбата и именувањето на градовите и престолнините според името на кралот како претставник на божјата волја на земјата е македонски обичај (нешто несвојствено за тогашниот Рим или Грција). Филип Втори ја подигнал Филипија (денешен Пловдив), Александар Македонски ја изградил Александрија и други градови со тоа име, Јустинијан - Јустинијана. Борбените амбиции и походи на Константин нема да стивнат и да завршат се' додека тој не стане владетел токму на оној дел од Римското Царство што бил територија на старото македонско-Александрово кралство. Слободно може да се каже дека Византија е возобновување на Александровото кралство. Познато е дека Константин воопшто не го познавал грчкиот јазик, а и ги затворил грчките школи во Атина и во Грција.

Константин е роден во 272 година (според повеќето историчари) во оној дел на Римското Царство кое претходно бил во состав на кралството на Александар, во Ниш. Интересно е да се спомне моментот кој претходи на одлуката на Константин да ја прифати христијанската вера. Како можен клучен момент историчарите ја посочуваат 310 кога Константин посетува неименуван храм на богот на Сонцето (старомакедонски обичај практикуван и од Александар Македонски) каде што му е откриено пророштвото според кое токму тој е најавен како владетел на светот. Така од 310 година на Константиновите ковани пари се појавува Непобедливото сонце (Sol Invictus), кое тој го слави како свој придружник и заштитник. Потоа Константин повторно доживува мистично искуство и отворено се определил за христијанската вера. Константин умира во 337 и е свечено погребан во црквата „Св. Апостоли“ во Цариград. Како прв христијански цар, добротвор и ктитор на христијанската црква, Константин по смртта е канонизиран, а во православните цркви се почитува како светец и „рамноапостолски цар”.

Кристијан Арсов

Посети:{moshits}