логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Свети Артемон, епископ Селевкиски

Роден и воспитан во Селевкија. Кога Св. апостол Павле дојде во тој град го виде Артемон, уште повеќе го утврди во верата во Христа и го постави за епископ на Селевкија. Артемон управуваше со словесното стадо Христово со љубов и со ревност, беше лекар на човечките души и тела и во вечноста се пресели во длабока старост.

Преподобен Јаков Исповедник

Беше монах на Студитскиот манастир. Пострада за иконите од царот Лав Ерменин. Кога великиот Теодор Студит беше во ропство, Јаков го фрлија во големи маки за да се одрече од иконопочитувањето. Но тој остана истраен и верен на Православието докрај. Избиен и измачен го вратија назад во манастирот, а тогаш злобниот цар најде зол крај на својот живот. Преподобен Јаков умре во манастирот од тешките повреди стекнати при страдањето.

Светиот свештеномаченик Партениј, патријарх Цариградски

Родум од островот Митилена. Подолго време беше хиоски епископ. Потоа го избраа за патријарх. Но заради извесни лажни достави дека работи против државата, Турците прво му нудеа да се потурчи, а кога тој одлучно ги одби, го обесија во 1657 година.

 

Спомен на чудото во Печерскиот манастир

Двајца другари, Јован и Сергеј, се побратимија пред иконата на Пресвета Богородица во овој манастир. Јован беше богат човек и имаше петгодишен син Захарија. Јован се разболе и пред смртта својот син го предаде на старателство кај Сергеј, на кого што му остави на чување прилично количество злато и сребро, со тоа што да му биде врачено на Захарија кога ќе порасне. Но кога порасна Захарија, Сергеј одрече дека примил било што од умрениот Јован. Тогаш Захарија му побара да се заколне пред истата онаа икона на Пресвета Богородица пред којашто влезе во братство со неговиот покоен татко Јован, а вети дека потоа тој не би барал од него ништо. Сергеј се согласи. Но кога се заколна, сакаше да пријде да ја целива иконата, само што некоја сила го држеше на растојание и не му допушташе. Тогаш почна бесомачно да вика: „Свети отци, Антониј и Теодосиј, не пуштајте да ме погуби овој немилосрден ангел!“ По Божјо допуштение беше нападнат од демонот. По ова Сергеј му ги покажа на Јовановиот син сите пари што ги наследи од таткото. Кога отворија пак, ја најдоа онаа сума удвоена, како што по Божја Промисла се имаше удвоено сама од себе. Штом ги прими парите Захарија му ги даде на манастирот, а самиот таму се потстрижа за монах, проживеа долго и се удостои со големи духовни дарови. Мирно се упокои во Господ.

 prep.Zaharij.jpg

Преподобен Захарија

Син на Карион Мисирецот, којшто ги остави жената и децата и се замонаши. Захарија го зеде кај себе неговиот татко, бидејќи мајка му не можеше да го прехрани. Иако многу помлад од многумина старци во Скитот, се здоби со многу поголеми благодатни дарови од многумина меѓу оние старци. Од благодатта Божја чувствуваше како му гори целата внатрешност. На прашањето на Св. Макариј кој е вистински монах, Захарија одговори: „Оној којшто непрестајно се принудува себеси на заповедите Божји“. А на прашањето на авва Мојсеј што значи да се биде монах, Захарија ја симна камилавката, ја изгази со нозете, па рече: „Ако човекот не се смири не може да биде монах!“ Беше големо светило меѓу монасите во пустината и млад се упокои во Господ.

 

 

 

 

 

 

 

    
Евангелие и поука за 06/04/2020
 

Паримија на денот: Книга пророк Исаија 48:17-22;49:1-4

17.     Вака вели Господ, твојот Искупител, Светецот Израилев: Јас сум Господ, Бог твој, Кој те учи на добро, Кој те води по оној пат, по кој треба да одиш.
18.     О, да беше ги слушал Моите заповеди! Тогаш твојот мир ќе беше како река, и твојата правда – како морски бранови.
19.     И твоето потомство би било како песок, а породот од утробата твоја, – како зрнцата негови: името твое не би се истребило нити избришало пред Мене.
20.     Излегувајте од Вавилон, бегајте од Халдејците, со радосен глас разгласувајте и проповедајте го тоа, ширете ја таа вест до крајот на земјата; кажувајте: „Господ го откупи Својот слуга Јакова.”
21.     Не ожеднуваат тие во пустињите, преку кои ги води: Он им извади вода од камен; пресекува карпа, – и се леат води.
22.     А за лошите нема мир, вели Господ.
1.     Слушајте Ме, острови, и внимавајте, народи далечни: Господ Ме повика уште од утробата, од мајчината Ми утроба го нарече името Мое;
2.     ја направи устата Моја како остар меч: под сенката на раката Своја Ме криеше и Ме направи изострена стрела; во Својата торба за стрели Ме чуваше;
3.     Он Ми рече: „Ти си Мој слуга, Израиле, – во тебе ќе се прославам.”
4.     Јас, пак, реков: „Напразно сум се трудел, за ништо и попусто сум ја истрошувал силата Своја. Но правото Мое е во Господа, и наградата Моја е во Мојот Бог.

Паримија на денот: Прва книга Мојсеева (Битие) 27:1-41

1.     Кога Исак остаре и му ослабе видот на очите, та не гледаше, го повика постариот син свој Исава, и му рече: „Сине мој!” А тој одговори: „Еве ме.”
2.     И рече Исак: „Еве остарев и не го знам денот на смртта.
3.     Земи ја сега спремата своја, лакот и стрелите, и излези в поле, и улови ми дивеч!
4.     Па зготви ми јадење какво што сакам, и донеси ми да јадам, и да те благослови душата моја, пред да умрам.”
5.     А Ревека чу што му рече Исак на синот свој Исава; и Исав отиде в поле да улови дивеч за својот татко.
6.     Ревека, пак, му рече на Јакова, помалиот син свој, велејќи: “Ете, го чув татко ти, како разговараше со Исава, братот твој, и дека рече -
7.     „Донеси ми дивеч и зготви ми јадење, да јадам, па да те благословам пред Господа, пред да умрам.”
8.     Туку сега, синко мој, послушај ме што ќе ти речам:
9.     „Оди при стадото и донеси оттаму две млади и добри јаганца; и јас ќе му зготвам јадење од нив, какво што сака;
10.     а ти ќе му однесеш на татка ти, и тој ќе јаде, па ќе те благослови таткото твој дури е уште жив.”
11.     А Јаков ? рече на Ревека, мајката своја: „Но Исав, братот мој, е рунтав, а јас сум човек гладок.
12.     Може татко ми да ме попипа, па пред очите негови ќе станам измамник, и место благослов ќе навлечам врз себе проклетство.”
13.     А мајка му одговори: „Проклетството твое, синко, нека падне на мене; само послушај ме, и оди, па донеси ми!”
14.     Тогаш тој отиде, зеде и ? донесе на мајка си своја; а мајка му негова зготви јадење, какво што јадеше татко му.
15.     Па потоа ја зеде Ревека најубавата облека на постариот син Исава, што беше кај неа дома, и го облече Јакова, помладиот нејзин син,
16.     а рацете негови и голиот врат му го обложи со јарешки кожички.
17.     И му го даде на Јакова, синот свој, в раце јадењето и лебот, што го беше зготвила.
18.     А тој влезе при татка си и му рече: „Татко!” А тој одговори: “Еве ме! Кој си ти, синко?”
19.     Јаков, пак, му рече на татка си: „Јас сум Исав, твојот првороден син; направив, како што ми рече; стани, седни и јади од ловот мој, па да ме благослови душата твоја.”
20.     А Исак му рече на синот свој: „Кога толку бргу најде, синко мој?” А тој одговори: „Господ, твојот Бог, беше милостив.”
21.     Тогаш му рече Исак на Јакова: „Дојди поблизу, синко мој, да те попипам и да видам дали си ти, синот мој Исав, или не!”
22.     И пристапи Јаков до Исака, таткото свој, а тој го попипа, па рече: „Гласот е глас на Јакова, но рацете се раце Исавови.”
23.     И не го позна, зашто рацете му беа како рацете на Исава, братот негов, рунтави. И го благослови,
24.     и му рече: „Ти ли си синот мој Исав?” А тој одговори: „Јас сум.”
25.     Тогаш рече: „Дај ми сега, синко, да јадам од ловот твој, па да те благослови душата моја.” И му даде и тој јаде; па му донесе и вино, и пи.
26.     Потоа Исак, таткото негов, му рече: „Приближи се до мене и целивај ме, синко!”
27.     И тој пристапи и го целива; Исак го почувствува мирисот од облеката негова, и го благослови, велејќи: „Еве, мирисот на синот мој е како мирис од полето, што го благословил Господ.
28.     Бог нека ти даде роса небеска и родна земја: многу пченица и вино во изобилие!
29.     Народи да ти слугуваат и кнезови да ти се клањаат! Да бидеш господар над братот свој и да ти се клањаат синовите на таткото твој! Проклет да биде оној, што тебе те проколнува, а благословен – оној што тебе ќе те благословува!”
30.     Па откако Исак го благослови Јакова, и Јаков отиде од Исака, таткото свој, во тој час дојде од лов Исав, братот негов.
31.     И тој му зготви јадење и му однесе на татка си, и му рече: “Стани, татко, и јади од она што синот твој улови, за да ме благослови душата твоја!”
32.     И Исак, таткото негов, му рече: „Кој си ти?” А тој рече: „Јас сум синот твој, првородениот Исав.”
33.     Тогаш Исак премногу се возбуди и рече: „А кој беше оној, кој уловил лов и ми донесе од сe, и јас јадев, пред да дојдеш ти, и го благословив? Тој и ќе остане благословен.”
34.     А кога ги чу Исав зборовите на таткото негов, извика на сиот глас и многу се нажали, па рече: „Благослови ме и мене, татко!”
35.     А тој му одговори: „Дојде братот твој со измама, и го зеде твојот благослов,”
36.     Исав, пак, рече: „Сигурно затоа му е името Јаков, еве веќе двапати ме истисна. Првородството ми го зеде, а сега и благословот ми го зеде. И му рече – Исав на татка си: „Не остави ли благослов и за мене?”
37.     И Исак одговори и му рече на Исава: „Него веќе го поставив за господар над тебе; и сите браќа негови ги определив да му бидат слуги; со жито и вино го обдарив; а што да направам сега, синко, со тебе?”
38.     Но Исав му рече на татка си: „Зар само еден благослов има кај тебе, татко? Благослови ме и мене, татко!”. Бидејќи Исак молчеше, Исав извика на сиот глас и заплака.
39.     Тогаш Исак, таткото негов, одговарајќи му рече: „Ете, домот твој ќе биде од плодна земја и од роса небеска одозгора.
40.     Од мечот свој ќе живееш, и на брата ти ќе му служиш; но еднаш, кога ќе се побуниш, ќе го стресеш јаремот негов од вратот свој.”
41.     Тогаш Исав го намрази Јакова поради благословот, со кој го беше благословил татко му; и си рече Исав во срцето свое: „Се наближуваат деновите на оплакувањето за таткото мој; тогаш ќе го убијам Јакова, братот мој.”

Паримија на денот: Книга Мудри Соломонови изреки 19:16-25

16.     Кој пази запоевд, ја запазува душата своја, а кој не се грижи за своите патишта, ќе загине.
17.     Кој прави добро на сиромав, заем Му дава на Господа, и Он ќе му плати за неговата добрина.
18.     Казни го сина си, додека има надеж, и не се возбудувај од викањето негово.
19.     Гневниот нека трпи казна, зашто ако го пожалиш, ќе треба да го казниш уште повеќе.
20.     Слушај го, синко, советот на таткото твој, за да станеш потоа мудар.
21.     Во срцето на човекот има многу мисли, но се извршува само определената од Господа.
22.     Радост за човека е неговата милостиња; сиромавиот е подобар праведник од лажливиот богаташ.
23.     Стравот Господен води кон живот, и кој го има, секогаш ќе биде задоволен, и зло нема да го снајде.
24.     Мрзливиот ја крие раката во пазувата своја и не сака да ја подигне до устата своја.
25.     Ако го казниш оној што се потсмева, и простиот ќе стане разумен; и ако му укажеш на разумниот, тој ќе ја разбере поуката.

Поука на денот: Старец Софрониј Сахаров
Да се молиме за другиот, значи да му помагаме! Благодарение на благото расположение на нашето срце спрема него, да може да им се спротивстави на негативните помисли кои не без причина може да ги има против нас. Наспроти тоа, да не се молиме за него, значи дека ги оправдуваме, немајќи љубов од наша страна, лошите помисли што може да ги има против нас. Да го зачуваме единството во молитвата, околу чашата Христова и ќе видиме дека е лесно да љубиме!


Свети Силуан Атонски

Во овој свет секој има свое послушание: некој е цар, некој е патријарх, некој е готвач, или ковач, или учител, но Господ сите ги љуби. Поголема награда ќе добие оној кој повеќе Го љуби Бога. Господ ни ја даде заповедта да Го љубиме Бога со сето срце, со сиот ум, со сета душа. А без молитвата како е можно да се љуби? Затоа, умот и срцето на човекот секогаш треба да се слободни за молитвата. Оној што го љубиш, за него сакаш и да мислиш, за него сакаш да зборуваш, со него сакаш да бидеш. Душата Го љуби Господа како Татко и Создател, и стои пред Него во страв и љубов: во страв затоа што е Господ, во љубов затоа што душата Го знае како Татко. Он е многу милостив и Неговата благодат е послатка од сè.


Поука на денот: Старец Софрониј Сахаров
Нема големо значение, ако совршенството на нашиот духовен Отец е несовршено. Бог ќе ги исправи нашите дела во мера во која тие се извршуваат во послушание и со вера во Христа. Тоа што ни се чини погрешно, ќе стане правилно. Наспроти тоа, она што ни се чини совршено во нашата логика, многупати не е ништо друго, туку отсјај на нашата огревовена волја, така што Бог нема да е со нас.

 


Saint Artemon Bishop of Seleucia


Artemon was born and educated in Seleucia. When the Apostle Paul came to that city, he met Artemon, strengthened him even more in the Faith of Christ and appointed him bishop of that city. Artemon governed his entrusted flock with love and zeal. He was a physician of the souls as well as the bodies of men. He entered into eternity in ripe old age.


Venerable James, the Confessor


James suffered while defending icons under Leo the Armenian. He was a monk and a member of the brotherhood of the Studite Monastery. When the Studite Theodore the Great was in exile, James was subjected to severe tortures in order to persuade him to renounce the veneration of icons. To the end he remained steadfast and faithful to Orthodoxy. Beaten and tortured, he was finally sent back to the monastery after the wicked Emperor Leo came to a wretched end. As a result of severe blows, he died in the monastery and took up habitation among the heavenly citizens.


Priestly-Martyr Parthenius, Patriarch of Constantinople


Parthenius was born on the Island of Mytilene. He was the bishop of Chios for a long time. Afterwards he was elected patriarch of Constantinople. Because of false rumors that he allegedly worked against the State, the Turks initially proposed that he become a Muslim. When he adamantly refused, they hanged him in the year 1657 A.D.


Commemoration of the Miracle in the Monastery of the Kievan Caves


Two companions, John and Sergius, vowed to adopt each other as blood brothers before an icon of the Holy Mother of God in this monastery. John was a wealthy man, and he had a five year old son Zacharias. John became very ill. Before his death, John commended his son to the care of Sergius and bequeathed a large amount of gold and silver to him for safe keeping so that Sergius would hand it over to his son Zacharias when he reached maturity. When Zacharias reached maturity, Sergius denied that he received anything from the deceased John. Then Zacharias said, "Let him swear before that very icon of the All-Holy Mother of God, before whom he entered into a blood-brother relationship with my deceased father; and if he swears that he did not receive anything from my father John, then I will not seek anything from him." Sergius agreed. When Sergius swore this, he wanted to approach and venerate the icon, but a force held him back and would not allow it. Sergius then began to cry out in a crazed manner to the Holy Fathers, Anthony and Theodosius; "Do not allow this unmerciful angel to destroy me!" That was the demon that attacked him by God's permission. After that, Sergius showed them all the money that John entrusted to him. When they opened the chest, they discovered that the amount had doubled. This amount was doubled by God's Providence. After receiving the money, Zacharias gave it to the monastery and was then tonsured a monk. Zacharias lived for a long time and was made worthy of the great gifts of God and was translated peacefully into eternity.


Venerable Zacharias


Zacharias was the son of Carion the Egyptian. Zacharias left his wife and children and became a monk. He took his father with him because his mother was unable to care for him. Even though Zacharias was younger than most of the elders in the Scete, he was favored with greater gifts of Grace than many of the others were. He felt that his whole being was on fire with the Grace of God. To the question of St. Macarius: "Who is the ideal monk?" Zacharias replied, "He who continually compels himself to fulfill the commandments of God." To the question of Abba Moses: "What does it mean to be a monk?" Zacharias removed his monastic head gear (Kamilavka) and trampled it underfoot and said, "If a man is not shattered as this, he cannot be a monk." He was a great light among the monks of the wilderness and while still young died to the Lord.


 Elder Joseph the Spilaioti

The prayer must be said with the inner voice. But since initially the nous is not accustomed to it, it forgets to say the prayer. This is why you say it at times orally and at other times noetically. This happens until the nous gets its fill and grace begins to act within. This “action” of grace is the joy and delight you feel within yourself when you say the prayer, and you want to say it continuously. So when the nous takes over the prayer and this joy that I am writing about occurs, the prayer will be said unceasingly within you, without any effort on your part. This is called perception of the action of grace, because grace acts without man’s volition. He eats, walks, sleeps, awakes, while internally he cries out the prayer continuously. And he has peace and joy… The spiritual life is divided into three stages, and grace acts in a person accordingly. The first stage is called purification, during which a person is cleansed. What you have now is the grace of purification. This form of grace leads one to repentance. All the eagerness that you have for spiritual things is due to grace alone. Nothing is your own. It secretly acts upon everything. So when you exert yourself, this grace remains with you for a certain period of time. If a person progresses with noetic prayer, he receives another form of grace which is entirely different. As we mentioned earlier, this first form of grace is called “perception of the action of grace”, and is the grace of purification. That is, one who prays feels the presence of divine energy within him. The second form of grace is called the grace of illumination. During this stage, one receives the light of knowledge and is raised to the vision of God. This does not mean seeing lights, fantasies, and images, but it means clarity of the nous, clearness of thoughts, and depth of cognition. For this to occur, the person praying must have much stillness and an unerring guide. The third stage—when grace overshadows—is the grace of perfection, truly a great gift.”

 

Преподобен Захарија    

Син на Карион Мисирецот, којшто ги остави жената и децата и се замонаши. Захарија го зеде кај себе неговиот татко, бидејќи мајка му не можеше да го прехрани. Иако многу помлад од многумина старци во Скитот, се здоби со многу поголеми благодатни дарови од многумина меѓу оние старци. Од благодатта Божја чувствуваше како му гори целата внатрешност. На прашањето на Св. Макариј кој е вистински монах, Захарија одговори: „Оној којшто непрестајно се принудува себеси на заповедите Божји“. А на прашањето на авва Мојсеј што значи да се биде монах, Захарија ја симна камилавката, ја изгази со нозете, па рече: „Ако човекот не се смири не може да биде монах!“ Беше големо светило меѓу монасите во пустината и млад се упокои во Господ.

Ilust.zadete2.jpg

Извор: Бигорски манастир

Претпразненство на Благовештение; преп. Захариј

24 МАРТ

1. Св. Артeмoн eп. Сeлeвкиски. Вo Сeлeвкија e рoдeн и вoспитан. Кoга св. апoстoл
Павлe дoшoл вo тoј град, гo видeл Артeмoна, гo утврдил уштe пoвeќe вo вeрата Христoва и гo
пoставил за eпискoп на тoј град. Артeмoн сo љубoв и рeвнoст управувал сo слoвeснoтo стадo
Христoвo, бил лeкар на душитe и тeлата чoвeчки и сe прeсeлил вo вeчнoста вo длабoка старoст.

2. Прeп. Јакoв Испoвeдник. Пoстрадал за икoнитe oд царoт Лав Eрмeнeцoт. Бил мoнах
и сoбрат на Студитскиoт манастир. Па кoга вeликиoт Тeoдoр Студит бил вo затвoр, Јакoв гo
ставилe на гoлeми маки за да сe oдрeчe oд икoнoпoчитувањeтo. Нo тoј oстанал истраeн и вeрeн
на правoславиeтo дo крај. Прeтeпан и измачeн гo вратилe назад вo манастирoт кoга лoшиoт
цар Лав лoшo гo завршил живoтoт. Вo манастирoт умрeл oд тeшкитe рани и сe прeсeлил мeѓу
нeбeснитe граѓани.

3. Свeштмч. Партeниј патријарх Цариградски. Рoдум oд oстрoвoт Митилeна. Бил
eпискoп Хиoски пoдoлгo врeмe. Пoслe бил избран за патријарх. Нo пo лажнитe дoставувања
дeка рабoтeл прoтив државата, Турцитe првo гo нудeлe да сe пoтурчи, а кoга тoј тoа рeшитeлнo
гo oдбил, гo oбeсилe вo 1657 гoдина.

4. Спoмeн на чудoтo вo Пeчeрскиoт манастир. Двајца другари, Јoван и Сeргeј, сe
збратимилe прeд икoната на св. Бoгoрoдица вo тoј манастир. Јoван бил бoгат чoвeк и имал
пeтгoдишeн син Захариј. Јoван сe разбoлeл и прeд умирањe гo прeпoрачал свoјoт син на
грижата на Сeргeј, и му oставил на Сeргeј на чувањe дoста срeбрo и златo, сo oбврска oвoј тoа
да му гo врачи на Захариј кoга ќe пoраснe. Нo кoга Захариј пoраснал, Сeргeј oдрeкoл дeка
нeштo примил oд умрeниoт Јoван. Тoгаш Захариј му рeкoл да сe закoлнe прeд oнаа иста икoна
на Прeсвeта Бoгoрoдица, прeд кoја штo сe збратимилe сo нeгoвиoт пoкoeн таткo дeка ништo нe
примил oд Јoвана, па ништo нeма ни да му бара. Сeргeј сe сoгласил. Нo кoга сe закoлнал, сакал
да пристапи да ја цeлива икoната, нo нeкoја сила гo држeла пoдалeку и нe дoпуштала. Тoгаш
наeднаш пoчнал бeснo да вика: “Свeти oтци Антoниј и Тeoдoсиј, нe давајтe да мe пoгуби oвoј
нeмилoстив ангeл!” Тoа дeмoнoт гo бeшe нападнал пo Бoжјo дoпуштањe. Пoтoа ги пoсoчил
ситe пари штo Јoван ги oставил. Нo кoга oтвoрилe, ја нашлe таа сума удвoeна. Таа сума сe
удвoила сo Прoмислата Бoжја. Примајќи ги паритe, Захариј ги дал на манстирoт, а самиoт
тука сe пoтстрижал за мoнах, прoживeал дoлгo, сe удoстoил на гoлeми дарoви Бoжји и сe
прeсeлил мирнo вo вeчнoста.

5. Прeп. Захариј. Син на Кариoн Eгипќанeцoт, кoј ја oставил жeната и дeцата и сe
замoнашил. Захариј гo зeл таткo му кај сeбe, бидeјќи мајка му нe мoжeла да гo прeхрани. Иакo
пoмлад oд мнoгутe старци вo Скитoт, станал пoдoбeн на пoгoлeми благoдатни дарoви oткoлку
мнoзина старци. Oд благoдатта Бoжја чувствувал какo да му гoри цeлата внатрeшнoст. На
прашањeтo на св. Макариј кoј e вистинскиoт мoнах, Захариј oдгoвoрил: “Oнoј кoјштo
нeпрeстајнo сe принудува на запoвeдитe Бoжји”. А на прашањeтo на авва Мoјсeј штo значи да
сe бидe мoнах, Захариј ја симнал свoјата камилавка и ја згазнал сo нoзeтe, па рeкoл: “Акo
чoвeкoт нe бидe вака скрушeн сo духoт, нe мoжe да бидe мoнах!” Бил гoлeмo свeтилo мeѓу
мoнаситe вo пустината и млад сe упoкoил вo Гoспoда.

РАСУДУВАЊE
Патувалe нeкoгаш авва Данилo и авва Амoј. Ава Амoј рeкoл: “Oчe, кoга ќe стигнeмe вo
кeлијата?” (т.e. да би мoжeлe да сe мoлимe на Бoга). Авва Данилo oдгoвoрил: “А кoј сeга ни Гo
oдзeма Бoга? И вo кeлијата e Бoг и надвoр oд кeлијата e истиoт Бoг”. Сo oва сe учимe за
нeпрeстајнoст на мoлитвата, размислувањe за Бoга и сoзeрцувањe на Бoжјoтo дeлувањe вo нас и
oкoлу нас. Храмoт ја oлeснува и ја зајакнува мoлитвата. Истo така и затвoрeнoста и oсамeнoста
на свoј начин ја oлeснува и ја пoјачува мoлитвата. Нo кoј нe сака да сe мoли, ниту храмoт, ниту
кeлијата нeма да гo врзат. Ниту, пак, силата на прирoдата и патувањeтo ќe мoжат да гo
oддвoјат oд мoлитвата oнoј кoј ја пoчувствувал сладoста на мoлитвата.

СOЗEРЦАНИE
Да Гo набљудувам Гoспoда Исуса распнат на крстoт, и тoа:
1. брoeјќи ги капкитe oд Нeгoвата прeчиста крв и брoeјќи ги мoитe грeвoви;
2. брoeјќи ги Нeгoвитe бoлни вoздишки и брoeјќи ги глупавитe дeнoви на мoјата смeа.

БEСEДА
за вeрнoста вo страдањeтo и вeнeцoт на живoтoт
Нe бoј сe вooпштo oд oна штo ќe има да прeтргаш... Биди вeрeн дo самата
смрт и ќe ти гo дадам вeнeцoт на живoтoт. (Oткр. 2:10).
Гoспoд сo свoeтo страдањe ги oлeснил нашитe страдања. Oн прeтрпeл најгoлeми маки и
излeгoл какo пoбeдник; затoа Oн мoжe да нè oхрабрува вo нашeтo малo страдањe. Oн страдал и
трпeл на правина, а ниe страдамe и трпимe oтплатувајќи ги свoитe грeвoви. Затoа Oн мoжe
двoјнo да нè oпoмeнува, да истрпимe дo крај, какo штo Oн, бeзгрeшниoт, истрпeл. Нeму никoј
oд нас нe Му пoмoгнал ниту Му ги oлeснал макитe и трпeњeтo, а Oн стoи зад сeкoгo oд нас кoга
страдамe и ни ги oлeснува нашитe маки и нeвoлји. Затoа Oн има правo да кажe на сeкoј
страдалник заради Нeгoвoтo имe: “Нe плаши сe! Нe плаши сe вooпштo oд oна штo ќe
прeтргаш”, вeли Oн, “бидeјќи Јас ги пoднeсoв ситe страдања и ги пoзнавам; и oд ниeднo
страдањe нe сум сe уплашил, туку ситe ги примив на Сeбe и иститe на крајoт ги пoбeдив. Јас нe
ги пoбeдив oтфрлајќи ги или бeгајќи oд нив, туку примајќи ги дoбрoвoлнo ситe на Сeбe и
пoднeсувајќи ги ситe дo крај. Така и ти прими ги на сeбe дoбрoвoлнo страдањата, а Јас глeдам и
знам кoлку ти мoжeш да пoднeсeш и дo кoга”.
“Акo страдањата траат и дo смртта, акo тиe и смрт ти прeдизвикаат, сeпак, нe плаши сe:
ќe ти дадам вeнeц на живoтoт. Ќe тe крунисам сo бeсмртeн живoт, вeчeн вo кoј Јас царувам сo
Oтeцoт и живoтвoрниoт Дух. Бoг нe тe ни испратил на Зeмјата угoднo да живeeш туку да сe
пригoтвиш за бeсмртeн живoт. Жалoста би била гoлeмo кoга твoјoт Сoздатeл нe би мoжeл да ти
дадe пoдoбар, пoдoлг и пoсвeтoл живoт oткoлку штo e тoј на Зeмјата, кoј цeлиoт заудира на
гнилeж и смрт и кoј e пoкратoк oд живoтoт на гавранoт”.
O браќа мoи, да гo пoслушамe збoрoт на Гoспoда и ситe страдања ќe ни oлeснат. Акo
ударитe на свeтoт сeга ни сe чинат какo тврди камeња, кoга ќe Гo пoслушамe Гoспoда, тиe ќe
станат какo мoрска пeна.
Гoспoди, Пoбeдитeлу, научи нè на Твoјата дoлгoтрпeливoст. И кoга ќe малаксамe,
пружи ја Твoјата рака и пoддржи нè. На Тeбe слава и вeчна пoфалба. Амин.



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Верски календар

Од Верскиот календар на МПЦ (23.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (23.11.2020)

Светите апостоли Ераст, Кварт, Родион, Сосипатар и Терциј Сите беа од Седумдесеттемина апостоли. Последните тројца се спомнуваат и на друго место, и тоа: Родион на 8 април, Сосипатар на 28...

Од Верскиот календар на МПЦ (22.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (22.11.2020)

Светите маченици Онисифор и Порфириј Овие двајца прекрасни мажи беа мачени за името Христово во времето на царот Диоклецијан. Беа многу биени, а потоа горени на железна леса, па врзувани...

Од Верскиот календар на МПЦ (21.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (21.11.2020)

Тропар,глас 4. Архистратизи на небесните воинства, ние недостојните постојано ве молиме: секогаш, со вашите молитви заштитете не под кровот на крилјата на вашата  слава невештествена, пазејќи не нас кои прилежно...

Од Верскиот календар на МПЦ (20.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (20.11.2020)

   Светиот маченик Јерон со дружината Роден е во градот Тијана кападокиска од добра и благочестива мајка, Стратоника, којашто беше слепа. Јерон со голема синовска љубов ѝ служеше на својата...

Од Верскиот календар на МПЦ (19.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (19.11.2020)

Свети Павле Исповедник, патријарх Цариградски Кога блажениот патријарх Александар лежеше на смртна постела, ужалените верни го прашуваа кого го остава зад себе за архипастир на словесното стадо Христово. Болниот патријарх...

Од Верскиот календар на МПЦ (18.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (18.11.2020)

 Преподобните маченици Галактион и Епистима Родени се во финикискиот град Едеса, обајцата од родители незнабожци. Мајка му на Галактион беше бездетна сѐ додека не се крсти. Потоа таа го приведе...

Од Верскиот календар на МПЦ (17.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (17.11.2020)

  Преподобен Јоаникиј Велики Ова големо духовно светило се роди во селото Марикати во областа Витиниска, од татко Миритрикиј и мајка Анастасија. Како момче беше овчар. Пасејќи ги овците често...

Од Верскиот календар на МПЦ (16.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (16.11.2020)

Светиот свештеномаченик Акепсим, епископ Наесонски Осумдесетгодишниот старец Акепсим, исполнет со секоја христијанска добродетел, еден ден седеше во својот дом со гости. Притоа едно дете исполнето со благодатта на Светиот Дух...

Од Верскиот календар на МПЦ (15.11.2020)

Од Верскиот календар на МПЦ (15.11.2020)

Светите маченици Акиндин, Пигасиј, Анемподист, Автониј, Елпидифор и другите со нив Христијани од Персија. Пострадаа за време на Сапор (Савориј) во 355 година. Првите тројца беа слуги на дворецот на...

« »

Наука и Култура

Октомври 23, 2020
3.angeli.so.truba

Галебот Џонатан Ливингстон- Ричард Бах

После еден месец од враќањето се случува преседан. Еден галеб од Јатото бара да учи да лета. Така, Теренс Ловел станува осмиот ученик на Џонатан. А наредната ноќ им се придружува и Кирк Мејнард, галебот со дефектно лево крило, кој во крик и бодрен од Џонатан…
Октомври 21, 2020
TVITer8

По патот на Македонската историjа

„Ние за Гоце“, авторот Стефанов пишува дека „Гоце Делчев беше самостоен и назависен во борбата; не бараше туѓа поткрепа, не допушташе туѓо мешање од кое толку многу страда и губи македонското ослободително движење, искористувано за туѓи цели и задачи“.За…

“Богородичен Покров“ со филмови кои ја збогатуваат душата и носат силни пораки

Сеп 22, 2020 Филм, Театар 255
3.angeli.so.truba
“2020 година ќе се памети по неочекуваните предизвици и искушенија со кои мораше да се…

Информација за победниците на конкурсите за млад и зрел уметник

Авг 27, 2020 Ликовна уметност 251
TVITer21
Процесот на селекција се одвиваше по принцип на оценување на предложените апликации од…

Емануел Рембер: Читањето е убава мрзеливост и вистински лек

Мај 10, 2020 Интервју 783
3.angeli.so.truba
-Чудно е тоа што изолацијата ја доживувам како миг во кој сè е замрзнато. Секако дека сè…