логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Една стара мудра мисла вели „најтешко е да си признаен во својата авлија, во својот град, или ако си поп во својата епархија“. Нам како народ како да ни е генетски (пред)одредено секогаш повеќе да ги почитуваме и цениме резултатите на туѓите, отколку на своите. Ова непишано правило во нашето секојдневие, за жал, досега многупати и многу често ни се повторува и потврдува, но изгледа не знаеме да извлечеме поука. Како да навикнавме најмногу да ги цениме туѓите успеси и резултати, а придонесите и успесите на своите, од својата авлија и средина, едноставно да ги игнорираме и да не ги забележуваме.

Тоа што особено иритира и загрижува е што наместо да ја смениме таквата навика, кај нас таквиот начин на размислување и однесување како да ни станат вообичаени, па постојано продолжуваме да ги правиме истите грешки. Последен пример за тоа се претходните, а и годинашното јубилејно, 40-то во низа издание на фестивалот на филмската камера „Браќа Манаки“. Во настојувањето по секоја цена на фестивалот да се донесат (филмски) ѕвезди од странство не се жалат ни труд ни енергија, а ниту пак пари. Директорите на „Браќа Манаки“ таквиот начин на размислување и однесување дури не се обидуваат да го скријат. Напротив, неретко тие доста често се фалат дека по неколку години интензивни разговори и преговори успеале во Битола да донесат некоја позната (филмска) ѕвезда, која иако е на залезот на својата кариера, (ќе) ги подигнала нивото и угледот на фестивалот. Таквата нивна упорност и настојчивост доста често беа фалени и од страна на ѕвездите што се согласиле да дојдат во Битола, во градот за кој некои првпат слушнале.

И веднаш да кажеме никој нема ништо против на еден ваков интернационален филмски фестивал, каков што е „Браќа Манаки“, по црвениот тепих да продефилираат интернационални филмски ѕвезди. Искрено речено, благодарение на тоа што на фестивалот биле присутни некои од нив, овој фестивал се запиша на мапата на светските филмски фестивали. Но тоа не може и не смее да биде оправдување да се забораваат и да се игнорираат тие што со својата иницијатива, ангажман и активност, успеале да се вградат во основањето и опстојувањето на фестивалот. Да се заборават домашните ликови што на самите почетоци, а и потоа целосно се вложиле во издигнување на фестивалот. А кога станува збор за фестивалот „Браќа Манаки“, во континуитет се случува токму тоа.

    Традицијата, историјата, корените, културното наследство се нешто што не смее да се заборави или занемари. Особено не во Македонија и не сега, кога и како држава и како народ сме изложени на континуирани притисоци за бришење и промена токму на историските факти и разнебитување на македонското национално ткиво

Хроничарите на овој фестивал добро се сеќаваат кога пред неколку години, за време на одржувањето на „Браќа Манаки“, претходното раководство со полна уста зборуваше како успеало дури по три години упорност и настојчивост да ја донесе во Битола актерката Џулиет Бинош и да ѝ врачи признание. И додека тогашното раководство на фестивалот на големо се фалеше со успехот што ја донесоа во Битола таа толку „позната“ ѕвезда, за битолскиот актер и режисер Јорго Огненовски, кој работи и твори во Холивуд и кој има(ше) снимано дури 4 играни филма и кој има одиграно доста главни и споредни улоги, немаше ни влезница да влезе во салата на Центарот за култура, да го следи фестивалот.

За нашите навики да ги цениме успесите на другите, а не на своите луѓе, се уверивме и деновиве, кога во Битола се одржува јубилејниот 40-ти во низа фестивал „Браќа Манаки “, кој слави 40 години од своето основање. Додека организаторот на фестивалот со полна уста на отворањето се фалеше за тоа колку звучни имиња од странство донел во Битола, едноставно ги заборави не само иницијаторите туку и основачите на овој фестивал, кој во Битола почна да се организира од 23 април 1979 година, како денови на филмската камера „Милтон Манаки“. Додека на отворањето на фестивалот организаторите ги величат успесите на гостите, кои специјално за оваа пригода допатуваа во Битола, никој од организаторите не се сети да им укаже чест и на тие што пред 40 години ја иницираа идејата за одржување на фестивалот „Браќа Манаки“. А тие во Битола не се многу, бидејќи најголемиот број од нив се покојни, и од нив само уште двајца-тројца чекорат по Широк сокак.

Со оглед на тоа што тие се длабоко навлезени во деветтата деценија од животот, овој јубилеј се чини беше последната можност и ним да им се укаже чест и да им се каже благодарност за тоа што пред 40 години ја иницирале идејата да се организира филмски фестивал, за да се зачуваат името и делото на Милтон Манаки. Организаторот на фестивалот немаше да го чини ништо, доколку и тие се качеа на бината и пред филмското платно се поклонеа пред филмската публика и ако кажеа некој збор за тоа како се роди идејата во Битола да се организира овој фестивал на филмската камера, кој по 40 години традиција стана препознатлив во светот. Јубилеите се секогаш повод и добра можност за навраќање кон почетоците и за искажување почит кон заслужните, а особено кон основоположниците, кои први излегле со идејата да прават фестивал. Никој нема против доаѓањето на познати имиња од светот на филмот во Битола. Напротив тие се потребни, бидејќи со своето присуство го подигаат угледот на фестивалот. Но навистина изгледа по малку фрустрирачки чувството што како по правило домашните творци, кои со своите идеи, иницијативи, активности, творби се вградиле себеси во вакви манифестации, секогаш се надвор од кадарот. Едноставно тие најчесто се јавуваат во улога на статисти или неми сведоци на делото што тие го создале.

Иако не сакаше јавно да зборува за тоа, сепак со огромна доза разочараност деновиве ми говореше еден од основачите и идеен творец на фестивалот „Браќа Манаки “, кој токму пред 40 години, на одбележувањето 15 години од смртта на Милтон Манаки, по оддавањето почит на неговиот гроб на Влашките гробишта, ја пласира идејата за организирање на еден ваков фестивал, кој би се одржувал во негова чест. Доколку не беа токму иницијаторите за организирање фестивал на филмската камера сигурно ќе беше заборавен и Милтон Манаки, за кого тие што се сеќаваат на него велат дека додека бил жив бил маргинализиран и непризнаен во Битола.
Токму благодарение на иницијаторите за одржување на фестивалот, денес живеат ликот и делото не само на Милтон Манаки туку и на неговиот брат Јанаки Манаки, а Битола се најде на мапата на светски признаените филмски фестивали. Тоа треба да се цени и да се почитува. Традицијата, историјата, корените, културното наследство се нешто што не смее да се заборави или занемари. Особено не во Македонија и не сега, кога и како држава и како народ сме изложени на континуирани притисоци за бришење и промена токму на историските факти и разнебитување на македонското национално ткиво.

 

Извор:

https://www.novamakedonija.com.mk/mislenja/nas-stav/%d0%be%d1%81%d0%bd%d0%be%d0%b2%d0%be%d0%bf%d0%be%d0%bb%d0%be%d0%b6%d0%bd%d0%b8%d1%86%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d0%bd%d0%b0%d0%b4%d0%b2%d0%be%d1%80-%d0%be%d0%b4-%d0%ba%d0%b0%d0%b4%d0%b0%d1%80%d0%be%d1%82/

 

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Наука и Култура

Октомври 23, 2020
3.angeli.so.truba

Галебот Џонатан Ливингстон- Ричард Бах

После еден месец од враќањето се случува преседан. Еден галеб од Јатото бара да учи да лета. Така, Теренс Ловел станува осмиот ученик на Џонатан. А наредната ноќ им се придружува и Кирк Мејнард, галебот со дефектно лево крило, кој во крик и бодрен од Џонатан…
Октомври 21, 2020
TVITer8

По патот на Македонската историjа

„Ние за Гоце“, авторот Стефанов пишува дека „Гоце Делчев беше самостоен и назависен во борбата; не бараше туѓа поткрепа, не допушташе туѓо мешање од кое толку многу страда и губи македонското ослободително движење, искористувано за туѓи цели и задачи“.За…

“Богородичен Покров“ со филмови кои ја збогатуваат душата и носат силни пораки

Сеп 22, 2020 Филм, Театар 274
3.angeli.so.truba
“2020 година ќе се памети по неочекуваните предизвици и искушенија со кои мораше да се…

Информација за победниците на конкурсите за млад и зрел уметник

Авг 27, 2020 Ликовна уметност 266
TVITer21
Процесот на селекција се одвиваше по принцип на оценување на предложените апликации од…

Емануел Рембер: Читањето е убава мрзеливост и вистински лек

Мај 10, 2020 Интервју 797
3.angeli.so.truba
-Чудно е тоа што изолацијата ја доживувам како миг во кој сè е замрзнато. Секако дека сè…

Беседи

 Митрополит Струмички Наум: Кој може да биде ученик Христов (01.12.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Кој може да биде ученик Христов (01.12.2020 )

Тоа го направиле мачениците, тоа го направиле вистинските монаси, тоа го направиле сите свети.Во очите на светот тоа изгледа како омраза кон татка си и мајка си, жената и децата...

Митрополит Струмички Наум: Милостивиот Самарјанин (29.11.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Милостивиот Самарјанин (29.11.2020 )

Сите ние сме гости на овој свет, кои повеќе – кои помалку, повредени од демоните – разбојниците, сместени од милостивиот Самарјанин – Христос, на лекување во гостилницата – Црквата. Гостилничар...

Митрополит Струмички Наум: Како одат работите... (22.11.2020)

Митрополит Струмички Наум: Како одат работите... (22.11.2020)

Носењето на негативен заклучок многу лесно се надоврзува на трите посебно опасни илузии што ги имаат прифатено „христијаните“, во текот на својата историја, кои ги одделуваат од Вистината Христос, од...

Митрополит Струмички Наум: Ангелите се светлина (пример) за монасите; монасите се светлина (пример) за луѓето...“

Митрополит Струмички Наум: Ангелите се светлина (пример) за монасите; монасите се светлина (пример) за луѓето...“

Кога говориме за фанатизмот, отсекогаш ме воодушевувал примерот на светиот архангел Михаил. Некогаш, во кризниот момент на општото отпаѓање на ангелите, излажани од дотогаш најсветлиот и најбли- скиот ангел до...

БEСEДА за вoздигнувањe на чoвeкoт прeку вoскрeснатиoт Христoс

БEСEДА за вoздигнувањe на чoвeкoт прeку вoскрeснатиoт Христoс

Eвe ја висината дo кoја Бoг гo вoзвишил чoвeчкoтo битиe! Бидeјќи oвдe нe станува збoр за бoжeствeната прирoда Христoва, туку за чoвeчката, нe сe збoрува за вeчнoтo Слoвo Бoжјo, туку...

Митрополит Струмички Наум: Што е разликата помеѓу опсесија, илузија, прелест и помисла?(15.11.2020)

Митрополит Струмички Наум: Што е разликата помеѓу опсесија, илузија, прелест и помисла?(15.11.2020)

За разлика од демонските, мислите што ни доаѓаат од Божјата страна се суптилни, смирени, срамежливи, не сакаат да ја нарушат нашата слобода, а ни носат, главно, смиреност, покајание и плач....

Митрополит Струмички Наум: Со кого може да се разговара и за што (08.11.2020)

Митрополит Струмички Наум: Со кого може да се разговара и за што (08.11.2020)

 Тоа што е очигледно, за секој нормален, е дека, во овој период, против Македонската Православна Црква – Охридска Архиепископија се води специјална војна чија цел е растурање на нејзиното единство....

БEСEДА за срцeтo пoдгoтвeнo за Бoга

БEСEДА за срцeтo пoдгoтвeнo за Бoга

Пoдгoтвeнo e срцeтo мoe, Бoжe, спрeмнo e срцeтo мoe (Пс. 56:7). Блазe му на oнoј, браќа, кoјштo мoжe така да Му рeчe на свoјoт Гoспoд! Блазe му на oнoј чиe...

Митрополит Струмички Наум: За оние што се мислат безгрешни, пречисти и сигурно спасени, па сега ќе ја спасуваат и Црквата (30.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За оние што се мислат безгрешни, пречисти и сигурно спасени, па сега ќе ја спасуваат и Црквата (30.10.2020)

Пак ќе те прашам, уште ли се гледаш како чист!? Уште ли се гледаш како безгрешен!? Уште ли се гледаш како правоверен!? Уште ли се гледаш како спасен!? Гледаш, сега,...

« »