логоFacebookTwitterYouTubeeMail

metodij.krividol.jpg

Што е крстот? Навидум премногу философско прашање. Прашање кое е далечно на суровото секојдневие и борбата за опстанок на секој план. Ќе повторам: навидум. Причината за тоа не лежи само во фактот дека текствов не е инспириран од некојси јубилеј од градењето или осветувањето на крстот на Водно или на некој од стотиците негови репликанти ширум нашата мила и многустрадална татковина.

Миртополит Американско- канадски г. Методиј

mitropolitmetodij.jpg Човечкито ум е украсен со многу способности и сили. Една од најважните меѓу нив е заборавањето. И кога велам заборавање, не мислам само на бледнеењето или губитокот на релативно трајните промени во структурата на мисловните искуства - на позитивистичката верзија со која се објаснува овој процес, сведен само на неговата психофизиолошка конотација, туку првенствено на природната селективност во односот кон знаењето, која заборавањето ни го открива како моќно оружје со онтолошка, односно есхатолошка функција. Што тоа всушност значи?

ите елементи и процеси во човечката природа се совршено хармонични и во нив се исчитува присуството и дејствувањето на божествениот Логос. Тоа ја раскрива нивната богоизворност и богологичност, но и упатува на промислата и сведоштвото Божјо дека сето создание и човекот како негово нон-плус-ултра е навистина мошне добро. Човекот е обдарен со разум кој може да ги созерцува и божествените нешта. Нештата кои ги надминуваат границите на неговата создадена природа. Со тоа тој, во гносеолошки контекст, исчекорува од светот на сетилното (телесното) познание кон височините и длабочините на духовното знаење. Предмет на неговото внимание, на неговата љубопитност, на неговата “тхеориа” станува безмерниот “простор” на мудроста Божја. Во книгата на Мудроста на Исус синот Сирахов среќаваме вакво размислување: “Кој законот го држи - мудрост ќе придобие. Ќе го пречека како мајка, ќе го прими како мудра невеста. Со лебот на разумот ќе го нахрани; ќе го напои со водата на мудроста. На неа ќе се потпре и нема да се поколеба; на неа ќе се надева и нема да се посрами. Таа ќе го издигне над неговите ближни; сред собир народен ќе му ја отвори устата. Тој ќе наследи веселба, и венец на радост и име вечно” (15, 1-6). Држењето на законот за кое зборува Сираховиот син, како услов за стекнување на премудрост, е всушност живеењето и расудувањето според природниот морален закон. Според дарот на образот Божји - дарот на слободата на волјата, човекот има власт да ја воскресне во благодатна бесмртност својата смртна природа, или истат да ја погуби осудувајќи ја на вечни маки преку горделивото одбивање или негирање на премудроста Божја. Прифаќајќи го совршениот образец на морално живеење човекот станува не само послушно битие, изразувајќи ја довербата кон Логосот Божји, туку, низ светотаинскиот принос на слободата која му дарувана, тој станува исто така и мудро битие.

Човекот е создаден (и обдарен) да биде слободен. Гревот како негација на неговата слобода се остварува и во првородниот Адамов грев, како и во секој личен човечки грев потоа, имено како злоупотреба и делумно (или потполно) отфрлање на слободниот призив: да Му се содејствува на Бога во неговиот Домострој. Оној кој живее во грев, роб му е на гревот. Оној, пак, кој е роб на човечките слабости тој ја ислклучил слободата од својот живот. Зашто, Адамовиот грев не се состоеше во непослушноста кон едно правило, кон една заповед. Адам не згреши со тоа што ја пречекори слободата која, божествена по својот происход, всушност беше безгранична, а со тоа и непречекорлива, - туку во ограничувањето, злоупотребата на таа слобода и нејзино сведување до рамките на создадената и оттаму смртна човечка природа. Во рамките на анималниот аспект на битието. Адамовиот грев и секој грев потоа е доброволно ропство. Наместо да биде добар домостроител и господар на Божјото создание и литургиски, себе си и светот, на Бога да Му ги принесува, човекот, ова наследство, со секој свој грев, го жртвува на олтарот на себеобожувањето, станувајќи грабливец, а оттаму и непријател, подеднакво и на светот кој го опкружува и на самиот себе си. Светот стана место на прогонство и проклетство, сеисториско прогонство за човејкот. И умот човечки стана место на прогонство и проклетство. Губејќи го здравиот критериум за заедничарење со Бога, со Неговите созданија и со самиот себе, огревовениот човек низ невоздржание и секоја неодмереност се опогани со злострастие, зловерие, злоумие, зломислие и со секое зло кое може да се докосне до неговото битие, станувајќи на тој начин туѓ и несличен на својот Создател. Оттуѓен од мудроста, оттуѓен од животот, оттуѓен од благодатната бесмртност.

Целата историја на човечките науки заради тоа се претвори во нескротлива агонија од надежи, наѕирања, пусти желби, сомнежи и спекулации. Неумсно и неумерено оптеретувајќи се со знаењето својсвено на неговата богоотуѓеност, како компензација за жедта по божествената мудрост, човекот се извешти во создавањето методи и средства да сочувување и систематизирање на знаењето. Библиотеките, енциклопедиите, семејните албуми со фотографии, визуелните и вербалните записи од секаков вид, спомениците и надгобните записи, хрестоматиските зборници и историските учебници, архивите и складиштата, вистински силоси на целулоза и пластика, сето тоа треба да му помогне на човекот да ја додржи тежината на човечкото знаење или поточно само-човечкото, т.е. премногу-човечко “знаење”. Но човечкиот ум и понатаму останува заробен од злото. Зашто мудроста значи чување и исполнување на законот Божји. Закон без кој нема слобода, ни венец на радоста на умот, ни вечно име. Тоа ни го открива и Сократовата теза дека злото е незнаење, злото е негација на знаењето. Затоа човек треба да биде храбар и да проштева, зашто љубовта, во која е восредоточен севкупниот добродетелен живот на човекот, сî проштева, со сî пребива во мир. Да се измолкне од под самарот на злопамтењето и како заблудениот син од евангелската парабола, кој си дојде на себе си, да го прими прстенот на мудроста од својот небесен Родител. Човекот требада биде храбар и да заборава.

Посети:{moshits}

Епископ Велички Методиј

Колку сме далеку од нашите вистински проблеми? Ова реторичко прашање би можеле да си го поставиме само под услов да се обидеме да застанеме, да притиснеме стоп на далечинскиот управувач на нашето секојдневие и да замолчиме. Третиот елемент на условот, т.е. да замолчиме е од клучно значење. Дури ни празниците, ни случајното заглавување во лифт сред снемување електрична енергија, ниту пак веста за ненадејната смрт на некој наш ближен или барем познат, не можат да нî излекуваат од хроничното заболување кое прецизно и само навидум збунувачки би можело да се нарече ЗАГУБЕНИОТ РАЈ. Истоветноста со името на Милтоновото ремек-дело е намерна. Чувствувањето на перманентна мачнина, дури и од некоја сериозна болка или болест, може да нî направи апатични и во еден подолг временски контекст (на пример, цел живот) сосема да огугламе, а непријатноста да ја потиснеме во потсвеста. Со други зборови, да се навикнеме на болката, а рефлексиите на нејзиното присуство да ги апстрахитаме. Та ние сме на второ место на најадаптибилните суштества во универзумот, по вирусите. На сî можеме да се навикнеме.
Неодамна, при посетата кај еден мој драг пријател стоматолог, а посетата кај стоматолозите навистина можат да го натераат човек да ги допре есенцијалните прашања на својата егзистенција, па дури и од нив да изгради Хотел Егзистенција (една фантастична метафора која ја сретнав во најновиот роман на Пол Остер). Значи, кај тој мој пријател ја слушнав приказната за едно мошне симптоматично будење од клиничка смрт. Како чесен прераскажувач, ќе се обидам сите персонални детали на оваа наполу траги-комична, а наполу бизарна сторија сепак да ги оставам во ризниците на дискрецијата, заради нашата искрена пријателска љубов. Голата фабула, пак,  која ќе нî доведе до поентата е следнава:
Во текот на ноќната смена на една од нашите клиники, на одделот за интензивна нега (претпоставувам), по кратко искуство на формална смрт (која може и да нема никакви метафизички конотации), пациентот икс, на возраст не помала од шеесет и пет, но не поголема од девеесет години, ја вкусува благодетта на серијата вдишувања и издишување од првото продолжение на својот многустрадален и сосема обичен живот. Во мигот на благ проблесок на свеста, наполу гласно, во празниот простор на својата стеснета перцепција, тој успева да го изусти прашањето: Каде сум, дали сум во рајот? Дежурниот доктор, кој во тој момент се нашол во болничката соба, човек обдарен со мошне луцидна смисла за хумор (како што посведочи мојот пријател стоматолог), без колебање потврдно одговорил на поставеното прашање. Во тој момент пациентот икс, како што реков господин во одминати години, значи со големо животно искуство, се онерасположил и почнал да тагува заради помислата дека не се поздравил со децата и внуците пред своето заминување... И, тука раскажувањето може да престане. Реакцијата на пациентот икс предизвика сериозна провокација во нашето размислување. Како човек што верува во вечниот живот, без разлика дали е христријанин, евреин или муслиман, тој без проблем го прифатил и фактот дека по смртта ништо не престанува. Навидум вообичаена, дури и очекувана ракција. Но парадоксот е во следново: Прво, тој се буди со искуствата и сензациите на својата долготрајна болест, грбот мора сî уште да го боли од долгиот период на хоспитализација (спекулацијата е основана), плус сето она што го поразбира бремето на староста, се буди во болничка соба која наликува на сî само не на рај, во излитени болнички пижами на штрафти и т.н. Не постои есхатолошки концепт на светов кој на ваков начин го артикулира местото на блаженството по телесната смрт. Второ, пропуштената можност да се збогува со своите блиски сосема ја неутрализира спектакуларната важност на фактот дека тој се удостоил со место во рајот. Тоа е поразувачки несфатливо. Трето, тој не се сомнева во својата праведност, дури и поради едноставно чувство на покајание или смирение, но на драга волја би се вратил од местото блажено и пријатно, во кое исчезнува секоја болка тага и воздишка, како што нî учи молитвата за упокоените, и истото би го заменил со уште неколку часови телесни страданија на земјата, додека не се поздрави со своите потомци. Дали е тоа некаков стоички идиотизам или едноставно отсуство барем на јасна слика за тоа која е поентата на животот и колкава придобивка е тоа, по сите животни искушенија да се удостоиме со рајската наслада во вечната заедница со Бога? Четврто, логична реакција простата човечка љубопитност би била желбата прво да го видиме Бога, или да се сретнеме со некој наш покоен предок, или лично да запознаеме некоја историска личност која нî инспирирала во животот, сето тоа би било како што реков логично и очекувано. Но како е можно тогаш сево ова да отсуствува, заради некаков последен поздрав? Збогување, кое од аспект на вечноста е валидно само некое време, додека и оние со кои сакаме да се поздравиме не ни се придружат. Или, да продолжиме со спекулацијата, можеби се сомневаме дека нашите ближни ќе го наследат истото место на кое сме ние? Конечно, иако набројувањето на импликациите би можело да оди до недоглед, флагрантна е патолошката приврзаност на овој човек кон земното, истата онаа пристрасност заради која човештвото непрестано го губи рајот уште од Адамовиот пад.
Целото кажување би било добар виц или само претенциозна егзегеза на едно бизарно собитие, ако сето она што е содржано во него нема масовен, епидемиски карактер. Сериозно ни недостасува есхатолошка свест. А тоа значи недостаток на потребата да го перципираме животот и неговите секојдневни предизвици од перспектива на вечноста. Од божествена перспектива. Да се стекнеме со благородната селективност што ќе ни покажува што е важно и спасоносно, а што е само примамливо, привремено и погубно. Зошто инаку по толкава историја не можеме да му одолееме на Фаустовскиот синдром? Секојдневното искушение да си ја продадеме душичката ја предизвикува, имено во еден неочекуван миг, идиотската реакција на незадоволство, дури и тогаш кога ни се нуди место во рајот. Хронично сме разболени од заборавот за загубениот рај. Не само што не го бараме,  што не се трудиме да се удостоиме со него, туку и забораваме дека сме го загубиле, забораваме дека тој е нашето првобитно место и нашата вистинска татковина. Колку сме далеку од нашите вистински проблеми? Нели?...
 

Посети:{moshits}

 metodij.soboren.jpg

Немаме бургерски бек-граунд како британците, а се обидуваме да бидеме поцинични од нив. Далеку помалку сме работливи од јапонците, но во сарказмот ги шишнавме уште за време турско. Како културен ентитет сме метузалеми, а сî уште славиме Нова година пред Божиќ.


Личната мисија на свештеникот како просветител на народот

metodij.izlozba.jpgЗборувајќи за достоинството на свештенослужителите, Свети Јован Златоуст во својата втора Беседа за свештенството ни открива една исклучително важна димензија на свештеникот како чувар на наследството Божјо. Тој вели: Што е она, со што апостолот Петар, според Христовите зборови, можел да ги надмине останатите апостоли? Симоне Јонин, му вели Христос, ме љубиш ли повеќе отколку овие? Паси ги овците Мои! Тој можел да му каже: Ако ме љубиш, подвизувај се во пост, лежи на гола земја, бдеј непрестано, заштитувај ги слабите, биди им татко на сирачињата и наместо сопруг на мајките нивни. Меѓутоа, преминувајќи преку сето тоа, што вели Тој? Паси ги овците Мои! Останатото можеле лесно да го исполнат и мнозина од паствата, не само мажите туку и жените. Но кога станува збор за предстоење во Црквата и за грижата за толку многу души, сиот женски род и поголемиот дел од машкиот род треба да се оддалечат од овој возвишен призив и да пристапат оние, кои се најдобри од сите и кои според духовните квалитети толку ги надминуваат сите останати, колку што Саул со телесните квалитети го надминувал сиот еврејски народ (1 Цар. 10, 23), или уште и повеќе. Зашто, тука не станува воопшто збор само за телесната убавина. Имено, разликата помеѓу паствата и пастирот треба да биде еднаква на разликата помеѓу луѓето обдарени со разум и бесловесните животни. Ако е возможно таа разлика би требала да биде уште и поголема, со оглед на тоа дека поголема е и опасноста во врска со она што е најважно.

Симоне Јонин, Ме љубиш ли повеќе отколку овие? - повторно и повторно ги читаме овие Господови зборови во последното поглавие од Евангелието според Јован и, сообразувајќи се со апостолот Петар, нашиот одговор секогаш треба да биде истиот: Да Господи, Ти знаеш дека Те љубам! Нашата љубов, пак, кон Спасителот, како пастири на Неговото словесно стадо, најсилно ја изразуваме преку нашето беспрекорно учество во Неговата служба во Црквата, свештеничка, царска и пророчка. Се разбира, ни еден аспект од ова пастирско наследство не треба да биде занемарен, зошто инаку и полнотата на нашето сотрудништво во домостројот на спасението ќе биде нарушена.


Принесувањето на благодарствената жртва и севкупниот литургиски и светотаински живот се првиот призив преку кој свештеникот ги воведува и води членовите на Црквата во тајната на спасението, кое ни доаѓа преку Оној Кој во неа принесува и се принесува, Кој прима и се раздава.
Учеството во Христовата царска служба ја подразбира власта која му се дава на свештенослужителот да врзува и разрешува, да опростува гревови и да пренесе својата родителска грижа за оние конкретни личности кои од Бога му се поверени и зад границите на времето, во вечноста на Царството Божјо.


Учеството во пророчката служба, или со други зборови учителската служба на свештенослужителот му овозможува да го втемели и постојано да го надградува духовниот авторитет во Црквата. Токму затоа и на овој трет аспект, свештеникот како вероучител и просветител подетално ќе се задржиме во ова излагање.

Во Светото Евангелие читаме: Добриот пастир си ја полага душата своја за овците... овците го слушаат гласот негов, и тој ги вика своите овци по име; и ги изведува. И кога ќе ги изведе овците свои, оди пред нив, и овците одат по него, бидејќи му го познаваат гласот негов; а по туѓ човек не одат, туку бегаат од него, оти гласот на туѓиот не го познаваат (Јован 10, 11; 10, 3-5). Ако според зборовите на свети Јован Златоуст пастирството е највозвишениот призив, тогаш тоа секако најсуштински се реализира преку учителската служба на свештенослужителот. Зашто само тогаш, кога проповеда, кога го објаснува Светото Писмо, кога ги советува своите послушаници во Црквата, кога секого од нив лично и поединечно го поучува со опитот на својот живот и со своето слово на секое благочестие, тогаш тој е добар пастир кој по име ги повикува своите словесни овци, и само тогаш тие вистински го познаваат гласот негов.


Зашто ако не е така, ако не постои тој личен однос и тоа лично заедничарење меѓу пастирот и паствата, тогаш многу лесно, црковните богослуженија и молитвословија можат да се претворат во собитија кои се надвор од животот на христијаните. Ние знаеме дека многу често се случува луѓето кои се крстени и кои номинално и припаѓаат на Православната Црква да незнаат дека секоја недела и на празници се служи Света Литургија, ниту пак ја чувствуваат онтолошката потреба да присуствуваат и молитвено и сознателно да учествуваат во неа. Колку често гледаме како во текот на богослужбата луѓе влегуваат во храмот, гласно разговараат, со своето движење му пречат на свештеникот или ѓаконот во кадењето или извршувањето на входот. Додека тој чита одредена молитва или извршува некое свештенодејствие тие му се обраќаат како да не се свесни што тој во моментот прави. Некои дури се обидуваат да поминат и низ царските двери за да се информираат кај него за некоја своја работа нарушувајќи го редот на богослужбата. За нив е туѓа светоотечката мисла дека за еден христијанин е важно да биде на Света Литургија, или поточно во Света Литургија, имено толку, колку што е важно и спасоносно да се биде во Ноевиот ковчег во времето на потопот.

И не само тоа. Таквата отуѓеност во црковниот живот најчесто е причина номиналните или поточно потенцијалните верници да ја доживуваат Црквата како сервис во кој тие ги задоволуваат своите религиозни потреби, а свештеникот, како безличен сервисер е тука секогаш и по секоја цена да ги задоволува нивните желби и намисли. Се разбира, примарната причина за ова е пасивноста или непосветеноста на свештенството во учителската служба во Црквата. Тие не го слушаат гласот негов, тој не ги познава по име, и Црквата го губи и своето онтолошко и своето етимолошко значење во животот на човекот.


Подвигот на учителството, подвигот на пастирството не е краткотраен процес и плодовите на тој труд се многу често неизвесни и непредвидливи, но тоа е сржта на здравата Црква и нејзината небо-земна ерархија или поредок.

Актуелен е проблемот со воведувањето на веронауката во основното образование. Оваа иницијатива предизвика такви турбуленции во општесвениот живот, што прашање е дали овие генерации ќе ја имаат можноста за благочестивата вера на своите предци да дознаат нешто од своите школски клупи. Отсуството на веронауката во храмот Божји, од амвонот, или на секое место каде свештеникот ја извршува својата мисија, резултира со крајна нееманципираност на јавноста од предрасудите во однос на потребата младите да се образуваат и воспитаат во верата, а тоа значи да се нахранат со непропадливата храна и да го пронајдат под пластовите на современите заблуди и идолопоклонства, образот Божји во себе.
Нема да ги загубиме луѓето ако не им угодуваме, ќе ги задржиме ако ги воспитаме, ако секоја словесна овца која Бог ни ја испраќа во Своето трло, ја припитомиме и ја приброиме кон словесното стадо во Царството на Отецот Небесен. Вероучението како љубовно припитомување со мудроста Божја го реализира свештенослужителот како апостол Христов. Зашто самиот Господ ни заповеда: Одете и научете ги сите народи... (Матеј 28,19) - со живот, со збор, со утеха, со секое благочестие, со пристоен изглед, со кротост и трпеливост, со духовен авторитет кој сведочи за тоа дека Бог нî наоружал и нî испратил во светот со светлината на вистината да го просветуваме и сочуваме наследството Негово.

Во таа смисла, свештеникот треба да биде во постојана заедница со верните и во личната комуникација, но и во обраќањето преку медиумите. Со благослов на ндлежниот архиереј, свештеникот секогаш треба да биде подготвен, преку личниот подвиг и интелектуалната надградба, да ја изврши својата пророчка мисија како вероучител. На разни собири, трибини и семинари, на телевизиските и радио емисии, во списанијата и дневните весници, секогаш свесен дека пред аудиториумот е реперезент на својот епископ, својата парохија и целата Црква, а неговите лични ставови и убедувања треба да бидат сообразни на свештеното предание и догматското учење на Црквата. Тоа нî упатува на маченичкиот етос на вероучителот, кој по образот на своите свети претходници и по образот на секое совршенство, нашиот Господ и Спасител Исус Христос, - често е ставен во состојба во крв да ги раѓа членовите на Божјата паства. Тоа понегогаш звучи само како блазирана метафора, но призивот Христов нî охрабрува со зборовите: нема поголема љубов од оваа: да ја положиш душата своја за своите ближни (види: Јован 15,13). По тој пат на неброени умирања од љубов и грижа за Црквата, свештеникот треба да ја убива во себе секоја гордост, секоја суета, секое нетрпение, секое користољубие, секое непослушание кон оној кој е во образот Христов и на местото Христово во Црквата и во таа низа од смрти да го спечали вечниот и незалезен живот и спасението за сето Божјо создание.

 На крајот повторно ќе се послужам со зборовите на Свети Јован Златоуст за мисијата на свети Апостол Павле: ...сите му се восхитуваат токму заради беседите и проповедите. Заради што Ликаонците го примија како Меркуриј? Претходно ги примија Павле и Варнава како богови заради чудата. Сега, пак, го прифатиле Павла не заради чуда туку заради зборовите (Дела ап. 14,12). Со што овој блажен апостол ги надмина останатите апостоли? Зошто по сета вселена најмногу се спомнува неговото име? Зошто е тој најпочитуван не само кај нас, туку и кај Јудејците и незнабожците? Зарем не заради неговите Посланија со кои им донесе голема корист на тогашните верници. Всушност, со нив тој им е полезен и на сите кои живееле во тоа време па и нам денес, и на оние кои ќе живеат додека постои човечкиот род, до второто доаѓање Христово. Неговите Посланија ја оградуваат црквата по сета вселена слично на ѕидините кои се изградени од адамант. Тој и сега стои како најхрабар војник, уништувајќи ги мудрувањата, и секое превознесување, што се крева против познавањето на Бога, и покорувајќи ја секоја помисла заради послушание кон Христа (2 Коринтјани 10, 4-5). Сето тоа тој го прави со своите прекрасни Посланија, полни со Божествена мудрост, кои ни се оставени во наследство. Неговите поуки не се корисни само заради уништување на лажните учења и заштита на вистинската наука, туку и за напредување во побожниот живот. Користејќи се со нив, црковните свештенослужители и денес ја уредуваат, ја усовршуваат и ја доведуваат до најсовршена духовна убавина чистата девица кој тој ја обручи за Христа (2 Коринтјани 11, 2).

Наместо заклучок уште еднаш би ги парафразирал зборовите на Свети Јован Златоуст за силата и успехот на Павловата мисија: проповедите и поуките можат да бидат поделотворни и од чудата.


Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Јули 01, 2019

„Осаменоста не е во тоа што сме сами, туку во тоа дека не постои ништо по кое копнееме.“

Јас сум академски сликар и наивен писател. Учев да бидам сликар, но писател – не. Впрочем, каде се учи за тоа? На пример, Толстој по занимање бил гроф, Чехов - лекар, Сент Егзипери, авијатичар – а да не го споменеме Чарлс Буковски, кој бил поштар“.
Мај 28, 2019

Свети Леонтиј Струмички, патријарх Ерусалимски

Живеејќи во покаен плач и солзи се издвојуваше по особеното почитување и љубов кон нашиот Господ и Неговата Пресвета Мајка. Иако сè уште млад, Преподобниот презема на себе еден тежок подвиг: одеше по улиците на царскиот град правејќи се дека не е со здрав ум,…

Акатист кон свети Нектариј Егински

КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен…

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Окт 30, 2018 Житија 1544
Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 979
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

Беседи

 Викарен Епископ Јаков Стобиски

Викарен Епископ Јаков Стобиски

Не плашете се да страдате, оти човекот што се плаши да страда и да се жртвува никогаш нема да му објави војна на ѓаволот и на гревот, нема никогаш да...

БEСEДА за силата и дeјствoтo на дoбритe дeла

БEСEДА за силата и дeјствoтo на дoбритe дeла

Тeшкo e, браќа, да сe спoри сo бeзбoжeн, тeшкo e да сe разгoвара сo бeзумeн, тeшкo e да сe убeдува oзлoбeн. Бeзбoжниoт, бeзумниoт и oзлoбeниoт тeшкo ќe ги убeдиш сo...

Поука на денот: Старец Ефрем Филотејски

Поука на денот: Старец Ефрем Филотејски

Секогаш сеќавај се на Исус за секогаш да го пронаоѓаш соодветниот лек за своите слабости. Те боли ли нешто? Ако Го повикаш Исус, ќе најдеш утеха и просветлување. Тажен си?...

Епископ Климент Хераклејски: Тајната на Свети Јован Претеча

Епископ Климент Хераклејски: Тајната на Свети Јован Претеча

Он е несоборлив поглед на стариот Израил во даденото ветување на Новиот Ерусалим. Он е човек којшто се најде меѓу двата завети, како во некој процеп, се „отвора карпата за...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Свети Јован Крстител

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Свети Јован Крстител

Празнуваме само три такви рождества: Раѓањето Христово – Божик, Раѓањето на Пресвета Богородица и Раѓањето на свети Јован Претеча и Крстител. Тие три раѓања се тесно поврзани со Домостројот на...

БEСEДА прoтив злoрадoста

БEСEДА прoтив злoрадoста

Бoг гo сoздал за живoт и Бoг нe сe радува на нeгoвата прoпаст. Нe радувај сe ни ти на oна штo гo растажува Бoга. Кoга чoвeкoт прoпаѓа, Бoг губи; зарeм...

Архимандрит Партениј Бигорски: Зависниот од Христа – вистински слободен

Архимандрит Партениј Бигорски: Зависниот од Христа – вистински слободен

Со Својот призив кон апостолите и нивниот брз и решителен одѕив, Господ ни покажува дека дојде да нѐ повика кон вистинската слобода. Апостолите ја оставиле зависноста од овој свет и...

г. Јосиф, митрополит Тетовско – гостиварски: „Да ги имаме на ум – Наумовите совети“

г. Јосиф, митрополит Тетовско – гостиварски: „Да ги имаме на ум – Наумовите совети“

На почетокот од месец јули Светата православна црква во црковниот календар определила да го славиме споменот на светиот Наум Охридскиот, чудотворец, кој се подвизувал и живеел во нашиот крај, во...

« »