Скопје, 19 јули 2011 год.- храм на св. вмч. Димитриј
Во знак на сеќавање на 19 јули 1959 година
... И во Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква, исповедам едно крштение...
Под притисокот на секојдневните искушенија и постепено оградување на сопственото Его, овие зборови од Символот на верата малку ги забораваме. И додека дозволуваме да бидеме манипулирани од сопственото самољубие, фала Му на Бога, ни оставил во историјата и сведоштвото на Неговата Црква, личности и настани кои ни го покажуваат вистинското значење на тие зборови, и одвреме - навреме ни излегуваат пред очи. Времиња во кои сите сме биле Едно, времиња во кои бил Вавилонскиот синдром, времиња во кои луѓето зборувале на јазикот на љубовта.
Според зборовите на о. Сергеј Булгаков: „Православието не прогонува и не се обидува да освои. Тоа шармира и привлекува“.
А кога ќе се изгуби таа љубов, кога ќе се обидуваме да добиеме нешто што е надвор од љубовта, тогаш е сигурно дека бараме некое друго тело, а не Она Кое Соедини се земно и небесно.Нека светлите примери на луѓето кои ги гледале работите како што навистина се, и кои го живееле животот во Црквата, ни послужат на сите за пример, и нека не потсетат дека спасението ни е во обожувањето, а патот до обожувањето во заедницата.
Одејќи го својот тесен пат меѓу историјата и есхатонот, Македонската Православна Црква во изминативе неколку децении го заокружи својот идентитет на духовен светилник на својот верен народ во Република Македонија.
Во 1958 година во Охрид е одржан Вториот македонски Црковно-народен собор, каде што е прифатен предлогот за обнова на Свети-Климентовата Охридска Архиепископија, олицетворена во самостојната Македонска Православна Црква, а за нејзин прв епископ е избран г. Доситеј.
Архиерејскиот собор на СПЦ се согласи со одлуките на Македонскиот црковно-народен собор, во одлуката АС. бр. 47/1959 година и 6/1959 година зап. 57 од 17/4 јуни 1959 година.
Одлуката за самостојност на МПЦ беше потврдена преку отслужувањето на заедничка архиерејска Литургија со српскиот патријарх Герман, на 19 јули 1959 година во црквата на Свети Мина во Скопје, и истовремено е извршена и хиротонија на преспанско-битолскиот владика Климент. Со тоа Светиот Архиерејски Синод на СПЦ ѝ дал самостојност на Македонската Православна Црква, со тоа што таа и понатаму останува во канонско единство со СПЦ преку нејзиниот Патријарх. По неколку дена во црквата на Свети Никола во Штип е хиротонисан за владика на Злетовско-струмичката епархија г. Наум. Конституиран е Синодот на МПЦ според Уставот на МПЦ, како и другите административни органи и тела во Архиепископијата и во епархиите.
Во мај 1962 година во придружба од патријархот Герман, со неколку епископи на СПЦ, во посета на МПЦ дошол Патријархот Московски Алексиј, придружуван од митрополитот Никодим, епископот Пимен и повеќе високодостоинственици на Руската Православна црква. На празникот на Свети Кирил и Методиј во црквата на Пресвета Богородица - Каменско во Охрид беше одржана и архиерејска Литургија, на која што служел патријархот Московски Алексиј, во сослужение со патријархот Српски Герман и Архиепископот Охридски и Митрополит Македонски Доситеј. Ова било прво сослужување на поглаварот на МПЦ со поглавари на други автокефални Цркви.
РАСУДУВАЊE
Oд кадe ниe знаeмe дeка пoслe смртта има живoт? Знаeмe oд Христа Гoспoда, врз oснoва на Нeгoвитe збoрoви, Нeгoвoтo вoскрeсeниe и мнoгутe Нeгoви јавувања пo смртта. Филoзoфитe кoи гo признаваат живoтoт пoслe смртта, гo признаваат врз oснoва на свoeтo умувањe, а ниe гo признавамe врз oснoва на искуствoтo, нарoчнo искуствoтo на свeтитe луѓe кoи нe умeeлe ниту мoжeлe да oбјавуваат нeвистини. Кoга св. Сисoe лeжeл вo пoстeлата прeд смртта, лицeтo му билo мнoгу свeтлo. Oкoлу нeгo стoeлe мoнаситe, нeгoвитe учeници. Тoгаш сe заглeдал св. Сисoe и рeкoл: “Eвe, дoјдe ава Антoниј”. Пoмoлчeл малку, па рeкoл: “Eвe, дoјдoа и прoрoцитe!”. За тoа врeмe нeгoвoтo лицe уштe пoвeќe засвeтлилo и тoј рeкoл: “Eвe, и апoстoлитe дoјдoа!” Пoтoа рeкoл: “Eвe, дoјдoа ангeлитe да ја зeмат мoјата душа!” Најпoслe, лицeтo му засвeтлилo какo сoнцe и ситe мнoгу сe исплашилe, а старeцoт рeкoл: “Eвe, Гoспoд дoаѓа, пoглeднeтe ситe. Eвe, Oн вeли принeсeтe ми гo избраниoт сад oд пустината!” Пo тoа, свeтитeлoт гo прeдал свoјoт дух. И кoлку слични видeнија ималo! И тoа oд најпoтврдeни свeдoци.
Preminportal
Лето Господово 2011
