Колку се многубројни делата Твои, Господи!
Сé си направил премудро; земјата е полна со Твоите созданија.
Иако среде зима и обвиен со длабок снег, манастирот не спие, манастирските послушанија не запираат, сеуште се гради. Ете се довршува ѕидањето на кулата, што е круна на целокупните градежни активности од изминатата година. И сега, како милостивиот Бог да чекаше да се доврши изградбата на Источниот палат, па и него за прв пат да го украси со снег, сакајќи да ни покаже како новиот конак се вклопува во прекрасната зимската манастирска идила. Така, прекриено со белината на снегот, нашето светилиште е како оние таинствени и чудесни замоци, претставени на старите уметнички слики, извонредно дело на најголемиот Уметник, кое како од секогаш да било предвидено во Неговиот божествен домострој. И навистина не може да се оттргне впечатокот дека манастирот е толку многу во симфонија со природата, што, едноставно, се чини дека не е дело на човечка рака, туку како да никнал од самата природа. Впрочем, ако се замислиме малку, тоа и навистина е така. Творецот на природата, премудриот Бог, го градел овој прекрасен дом на Претечата, преку рацете на Своите богољубиви чеда, низ минатото, па сé до денес. Често пати, нашиот Старец, ни повторува дека замислата за изградбата на манастирот ја има како откровение од Бога.
За зимскиот амбиент во манастирот, најдобро сведочи таинствениот разговор на природата со манстирските градби. Овој разговор многу повеќе кажува со своето молчење, отколку ние со нашите зборови. Но, сакајќи некако и ние, недостојните, да Му искажеме благодарност на Бога и Неговиот Претеча и Крстител Јован, за нивната пребогата штедрост, ја излеваме својата нескриена радост заради снегот, што оваа година Бог изобилно ни го дарува. Бидејќи и оваа прекрасна појава, со својата таинственост, сведочи за таинственоста на Творецот. Со својата тивка и чудна убавина, снегот потсетува на чистотата и нежноста на срцата, на оние кои својот живот го посветиле на Бога. Но, уште повеќе, снежната белина како да нé поттикнува на усрдност за уште поголемо покајание и задлабочување во себеси, во своите души, каде што се крие, од Бога закопаното богатство, неспоредливо поубаво од видливото. Зашто, што е побело од снегот во овој свет? Ништо. Но ете, пречудесниот Бог устроил така, што во нас самите се крие нешто што е поголемо и поскапоцено од материјата, нешто што е вечно. Поросиме со исоп и ќе бидам чист. Измиј ме и ќе бидам побел од снег (Псал. 50) – пее светиот пророк и цар Давид.
Братството на свештениот Бигорски манастир
