Проф. д-р Ратомир Грозданоски
Од  Промоцијата на ден, 26.11.2009 лето Господово, во  Соборниот  храм на св. Климент Охридски – Скопје

ИЗВАДОЦИ ОД КНИГИТЕ:

 -Блаженствата – земнонебесни скалила
-Вовед во Светото писмо на Нвиот завет
 -Прво послание до Коринтјаните

1.
„Блаженствата – земнонебесни скалила“
Прво блаженство
Првото блаженство е посветено на чове¬ковиот дух. А човекот кога паднал со духот, тогаш го направил гревот и постанал смртен, па спасението е повторно обесмртување на смртниот.
„Блажени се бедните по дух, зашто нивно е царството небесно!“
Бедни, а имаат цело царство! Чудно. Да, но овде владее евангелската логика, а не овоземската логика на разумот; ова е дури и антилогично за човечкото расудување, но тоа е во духот на богочовечката Логосна логика на Новиот завет каде што се вели: Првите ќе бидат последни, а последните први; немањето е најголемо имање; крстот е слава; смртта со смрт се победува; кротоста е најголема храброст; мудроста - лудост, а лудоста – умност;  бедниот е богат и бедните по дух – се духовно најјаки.
Господ Исус Христос не рекол дека ќе бидат блажени општо сите бедни, – и оние материјално сиро¬машните. Зошто? Затоа што, можеби, некои од нив се бедни од мрзливост. Материјалната сиромашност и не¬маштијата – бедноста, сама по себе, не е добродетел и не дава блаженство. Навистина, понекогаш материјалното сиромаштво може да биде и содејство или поттик за спасоносна бедност по дух, но, исто така, може да биде и поттик на смртоносна омраза и гнев кон оние што имаат.
Не се блажени ни оние кои лицемерно се прет¬ставуваат пред луѓето како смирени и бедни по дух.
Да се биде беден по дух, значи човекот да согледа дека нема ништо што не го примил од Бога и дека без Бога, без Божјата помош и без Божјата благодат е ништо.
Бедни по дух можат да бидат и богатите и сиро¬мавите: сиромавите кога се трудат, според својата мож¬ност, и Му благодарат на Бога што ги љуби и што се грижи за нив; а богатите, кога не се сметаат за поважни од другите, и кога не се горделиви за богатството што го имаат, па го користат за слава Божја и за помош на ближните.
Зошто Христос смирението го поставува за прво блаженство? Затоа што смирението е борба про¬тив првиот, почетниот и основен грев – гордоста. Ако гордоста е мајка на сите гревови, тогаш првата добро¬детел и мајка на добродетелите е смирението.
Смирението е знак на големите души, а горделивоста – на ситните души.
Светиите колку повеќе духовно растеле, толку повеќе биле смирени, слични на плодородното дрво, кое колку има повеќе плодови, толку повеќе натежнува, се свиткува и се наведнува.
Злите духови не го поднесуваат смирението и тоа нив ги победува. На свети Макариј Египетски  му се јавил ѓаволот и му рекол: „Сè што правиш ти, правам и јас: ти постиш, а јас ништо не јадам, ти бдееш – буден на молитва, а јас воопшто не спијам; но, ти ме победуваш со твоето смирение“.

2.
„Вовед во Светото писмо на Новиот завет“
Оваа книга претставува антологија на разработената библиска литература на Новиот завет. Тоа значи дека содржи сè што е најнеопходно да се знае за книгите на едниот од двата дела на Библијата – за книгите од Светото писмо на Новиот завет. Овде, како во лектира, е претставена секоја библиска книга: од првата до последната, од времето на Христа до вечноста. Првата започнува со Првото Христово доаѓање како Спасител на светот, а последната завршува со Второто Христово доаѓање како Судија и за крајот на светот.
Во ова дело ќе прочитате за сите 27 библиски книги на Новиот завет, за тоа како настанале, кој ги напишал, каде и кога се напишани, како и зошто, за кого, со која цел и задача, и дали тоа што го имаме ние денес во Библијата е вистинскиот, автентичен текст и кои се сведоштвата за неговата веродостојност. 
Започнуваме со Светото евангелие кое е едно во четири форми запишано од четворицата евангелисти Матеј, Марко, Лука и Јован. Тројцата од нив се Евреи, а само еден не е Евреин и тој е Македонец – лекарот Лука од Филипи. Од сиот незнабожечки свет Бог избрал само Македонец да пишува Евангелие за животот и дејноста на Господа Исуса Христа. Освен Светото евангелие Лука напишал и уште една библиска книга – Дела на светите апостоли. Таа е петта по ред во книгите на Новиот завет, односно, таа се наоѓа веднаш по четирите евангелија, и ни ја опишува Црквата Христова во нејзините почетоци. Значи, две библиски книги се напишани од Македонец, којшто е единствен неевреин од осумтемина кои ги пишувале новозаветните книги во Светото писмо.
И не само тоа, туку уште три други книги од Библијата се испратени во Македонија. Свети апостол Павле напишал 14 посланија кои сочинуваат 1/2 од книгите во Светото писмо на Новиот завет, а три од нив ги испратил во Македонија: Посланието до Филипјаните, Првото послание до Солунјаните и Второто послание до Солунјаните.
И најпосле, две посланија, пак, апостолот Павле ги напишал во Македонија, а ги испратил до други места и личности: Второто послание до Коринтјаните и Првото послание до Тимотеја.
Според тоа, дури седум книги од Светото писмо на Новиот завет се поврзани со Македонија и со Македонците. Ова е голем Божји дар и изобилен благослов за нас. Сите овие вистини и повеќе од тоа ќе може да најдете и да прочитате во ова дело. А тоа треба да го знаат не само теолозите, и не само верниците, туку и сите културни и образовани луѓе.

3.
„Прво послание на Светиот апостол Павле до Коринтјаните“
Апостол Павле, како „темел“ на помесната Коринтска црква Го поставил Господа Исуса Христа, Кој е темел на целата „една, света, соборна и апостолска Црква“.
Мудриот првоградител Павле, вели: „поставив темел, а друг ѕида; само секој нека пази како ѕида.“ Тоа значи дека, како што апостолот бил првоградител и втемелувач за Коринтската црква, така и црковната ерархија учествува во вечниот Божји план за спасение на луѓето. И секој самиот е ѕидар на сопственото спасение. „Секој“ значи  дека од секого се бара подвиг и лично учество, нема замена и туѓ труд, туку сопствен наш труд за нашето спасение. Во тоа ни помагаат: Бог, Божјата благодат, ангелите, апостолите, светиите, евангелското и црковното учење, низ духовното водство на ерархијата. Таква е Божјата градба.   Од толкувањето на 1. Кор. 3,10-11.
Химната на љубовта
Срцето исполнето со љубов претставува остров на бесмртноста во морето на сеопштата смртност на земјава.
Љубовта е повечна дури и од самата вечност.
Таа е единствената сила која ја пробива обвивката на човековата себична саможивост.
Љубовта ништо не сака за себе, туку сè дава, сè жртвува и се жртвува за сите: и за своите и за туѓите, и за добрите и за лошите, и за праведните и за виновните, и за пријателите и за непријателите.
Таму каде што има љубов, има и смирение, а онаму каде што е гордоста, таму има само леш на љубовта.
Човекот без љубов не е човек, туку маска човек, форма на човек. Тој го има ликот човечки, но ја нема суштината. Без љубов тој е обессуштен, обезбожен и обезбоголичен.
Па така, љубовта е јазик на верата и нејзин доказ, бидејќи верата преку љубовта се доживува и се докажува.
Знаењето без љубов е како окото без зеница.
Интелигенција без љубов е ѓавол.