ЦВЕТНИЦИ

Великиот Пост во Црквата се завршува со два лачезарни, празнични денови, подобро е да се каже - со еден вид на двоединствен, дводневен празник. Тоа е Лазаревата сабота - денот кога си спомнуваме за умрениот пријател Лазар, кого Христос го воскресна, и - Цветници, кога го празнуваме торжественото влегување во Ерусалим, кое Христос го направил шест дена пред страдањето и крсната смрт. Токму пред да настапи тагата и темнината на оние страстни денови, пред, уште еднаш, да стане сведок на старадањата Христови, Црквата ни ја покажува вистинската смисла на доброволната Христова жртва, Неговата спасителна смрт.

Христос бил далеку од Ерусалим, кога умрел Лазар, и по само четири дена оттогаш Тој дошол во Витанија и се сретнал со сестрите на Лазар Марта и Марија и со пријателите негови кои плачеле и тагувале. И ете во Евангелието по Јован подробно се раскажува за таа средба. На почеток е разговорот со Марта и Марија. Обете му говорат на Христа: “Господи! Ако Ти беше овде, не ќе умреше братот мој...” Христос одговара: “Твојот брат ќе воскресне!” И без разлика на овој одговор, кога Тој ги видел сестрите како плачат и Јудејците кои дошле со нив расплакани, Тој “Самиот - пишува евангелистот Јован - се возмутил во духот и просолзил...” И ете, тој му приоѓа на гробот и самиот плаче, и оние околу него говорат: види колку го љубеше. Христос наредува да го тргнат каменот кој лежел на гробот. И кога го тргнале каменот, Тој, според зборовите на евангелистот, “извикал со силен глас: Лазаре, стани! И станал умрениот, по рацете и нозете обвиткан со погребни завоји...”

Во што е смислата на овој настан, кого толку светло, толку радосно, толку победоносно го празнува Црквата во Лазаревата сабота? Како да се спојат тагата, солзите на Христа, и таа сила која го воскреснува умрениот? Со целото свое празнување Црквата одговара на ова прашање: Христос плаче затоа што во оваа смрт на својот пријател Тој го созерцува торжеството на смртта во светот, која Бог не ја создал, но која се зацарила и царува во светот, која го труе животот, целиот претворајќи го во бесмислена смена на деновите, кои неумоливо се стремат кон пропаст.
И ете ја таа заповед: “Лазаре, стани!” Тоа чудо на љубов, кое торжествува над смртта, тоа е предизвик на смртта тоа е - објавување на војна на смртта од страна на Христа, тоа е утврдување дека самата смрт треба да биде уништена, усмртена. И за да се уништи смртта и нејзината темнина, самиот Христос - и тоа значи самиот Бог, самата љубов, самиот живот - ќе слезе во гробот да се сретне со смртта лице во лице, и ќе ја уништи, и ќе ни дарува вечен живот, за кој Бог не создал. И следниот ден Христос влегува во Ерусалим. Не влегува така како што често влегувал и порано: непрепознаен, непознат, непризнаен. Не, сега Тој Кој никогаш не сакал ни власт, ни слава, како Самиот да го подготвува Своето торжество. Тој им наредува на учениците да му донесат младо осле. Тој седнува на него и влегува во градот, пречекан од толпата, од децата со палмови гранчиња во рацете. И оваа толпа и овие деца Го поздравуваат со древниот поздрав, со кој му се обрнувале само на царот: “Осана! Благословен е оној кој доаѓа во името Господово! Осана во височините! И целиот град силно се возбуди...” - пишува евангелистот. Оваа толпа, овие палмови гранчиња, овој громок царски поздрав, оваа ликувачка радост - што значи се тоа? И зошто секоја година ние си спомнуваме за овој настан со таква радост, небаре самите стоиме на улицата на светиот град и чекаме, и Го пресретнуваме, и ликуваме, и ги повторуваме истите зборови, истото вечно “Осана”? Тоа значи дека, макар во еден далечен за нас град - но таму Христос бил цар, царувал, од народот бил признат како цар! Да, Тој учел за царството Божјо, за Своето идно царување. Но ете во тој ден, шест дена пред Велигден, Тој го покажал своето царство на земјата, им го открил на луѓето, ги повикал, а со нив и сите нас, да станат граѓани на ова царство Христово, поданици на овој смирен цар, цар без земна власт и без земна моќ, но со сесилна љубов.
Ние живееме во свет, во држави, кои се одрекле од Бога, кои се зафатени сами со себе, кои треперат за својата власт, сила, моќ, победа. И речиси да нема во овој свет место за Божјата љубов, Божјата светлина, Божјата радост. И ете, во овој единствен ден во годината, кога ние стоиме во преполнетите храмови, земаме гранчиња од врба, и повторно одекнува она царско Осана - ние си говориме себе, и му говориме на светот, и му сведочиме: не умрело, не изгинало, не исчезнало од лицето на земјата царството Христово, кое толку силно засветлило оној ден во Ерусалим. Ние Му говориме на Бога: Ти си единствен Господ, Ти си наш единствен цар, и ние знаеме и веруваме и тврдиме, дека ќе победи тоа царство на Твојата љубов, Твојата победа над гревот, над злото и над смртта, и дека радоста на оваа вера никој не ќе ни ја одземе. Нека луѓето сите свои надежи ги полагаат на силата и насилството, нека веруваат само во пушките, затворите и стравот. Нека ги мачат другите луѓе. Не, не ќе се одржи тоа царство на насилство, зло и лага. Ќе се урне, како што се урнале сите претходни царства, како што исчезнале сите претходни господари. А твоето царство, Господи, ќе остане. И ќе настане време, кога со љубовта Своја Ти ќе ја избришеш секоја солза од очите наши, во Својата радост ќе ја раствориш секоја тага, ќе го проникнеш со светлината на вечноста светот од Тебе создаден.
На Цветници ние знаеме дека, по ова Свое торжество Христос го започнува искачувањето кон страдањето и кон смртта. Но светлината, која се запалува во овој ден, ќе ја осветли и таа темнина без дно. По крстот и смртта ќе се роди зората на неискажливата велигденска радост. Ете ја смислата и силата на овие необични денови, кога, завршувајќи го постот, ние се подготвуваме да Го следиме Христа во Неговото доброволно страдање, во неговото победоносно слегување во смртта, во неговото преславно воскресение во третиот ден.

 http://preminportal.com.mk/content/view/3027/55/