Денес го одбележуваме големиот празник; сите ние стоиме пред единствениот
Престол, на кој што седи нашиот Бог. Но, како што е напишано во Светото Писмо,
Бог почива во светиите: не само во светите места, но и во срцето и умот на
просветлените преку подвигот и благодатта, во животот и во самите тела на
светителите.
Денес го одбележуваме Успението на најсветата од сите светии –
Божјата Mајка. Таа го оставила земниот живот, но како што била жива до самите
длабочини на своето естество, така и останала жива – со жива душа, се вознела
кон престолот Божји, со живото и вознесено тело, со кое што сега претстои и се
моли за нас. Вистината е дека таа е престол на благодатта, во неа се вселил
Живиот Бог, во нејзината утроба престојувал Тој, како на престолот на Својата
слава. И со каква благодарност, со каква изненаденост мислиме на неа: Изворот на
животот, Живоносен источник, како што ја нарекува Црквата, прославвувајќи ја во
една од иконите – Живоносен извор, Богородица го завршила земниот си пат,
прегрната од трепетната љубов на сите.
Но што не ветила таа? Само една
заповед и еден пример. Заповедта се оние зборови, кои што таа им ги кажала на
слугите во Кана Галилејска: „Што и да ви каже, направете!“ И тие направиле, и
водата после измивањето се претворила во доброто вино на Царството Божјо. Таа
заповед ја остава на секој од нас: разбери, за секој од нас е Словото Христово,
задлабочи се во него и не биди само слушател, туку исполнувај, и тогаш се земно
ќе стане небесно, вечно, преобразено и прославено...
Таа ни остави и
пример: за Неа се зборува во Евангелието, дека секој збор е за Христос, и се
разбира, секое Христово слово таа го чувала во срцето како богатство, како
најголем дар што таа го имала...
Ајде и ние да започнеме да слушаме така,
како што се слуша со целата љубов и и целото благоговение, да се насочиме во
секои збор на Спасителот. Во Евангелието се кажани многу работи; но срцето на
секој од нас одговара на едно или друго, и тоа, што го допрело моето или твоето
срце – тоа се зборовите на Спасителот, кажани лично на тебе и лично на мене... И
тоа Слово треба да го сочуваме во нас како момент на нашата средба до Бога, како
признак на нашиот однос и близоста со Него.
И доколку живееме така, и
така слушаме, и така го чуваме во нашето срце Христовото слово, како што се
засева семе во изорана земја, тогаш и со нас ќе се случи тоа што Елисавета го
кажала на Божјата мајка, кога Таа дошла кај неа: Блажена е таа што поверувала,
бидејќи ќе се случи кажаното од Господ... И со нас нека се случи тоа, нека
Божјата мајка биде пример за нас, да ја примиме нејзината единствена заповед, и
само тогаш прославувањето од нас во овој храм, кој што и е даден за живеење, ќе
биде вистинско, бидејќи ние ќе се поклониме на Бога во неа и преку неа со духот
и во вистината. Амин.
Автор: Митр. Антониј Сурожски
Превод.
Преминпортал (С.А)
Извор.www.dveri.bg
27-ми август, лето Господово 2013
