Според свети Симеон Нов Богослов, „за оние што станале деца на светлината и синови на денот што ќе дојде, за оние што секогаш одат во светлината, денот Господов никогаш нема да дојде, зашто тие секогаш се со Бог и во Бог. Значи, денот Господов нема да им се јави на оние што се веќе озарени од Божјата светлина, а ненадејно ќе им се открие на оние што живеат во мракот на страстите, на оние што живеат според овој век, приврзани кон пропадливите блага. Овој ден ним ќе им се јави одненадеж, неочекувано, и за нив тој ќе биде страшен како огнот што не може да се поднесе.“
Божјата светлина станува начело на нашата свест: во неа ние Го познаваме Бог и се запознаваме самите себе. Таа ги испитува длабочините на битието кое се соединува со Бог. Таа за него станува суд Божји, пред Последниот Суд. Зашто според свети Симеон, постојат два суда. Едниот е овде на земјата. Тоа е суд за спасението. А другиот, по крајот на светот, е за осуда. „Во сегашниот живот, кога преку покајанието слободно и доброволно влегуваме во Божјата светлина ние сме обвинети и судени. Меѓутоа, со Божјата љубов и милосрдие, ова обвинување се врши во тајност, во длабочините на нашата душа, за наше очистување и за прошка на нашите гревови. Тогаш само Бог и самите ние ги гледаме длабочините на срцата наши. Оние што во овој живот трпат ваков суд нема што повеќе да се плашат од друг испит, но оние што не сакаат уште овде да влезат во светлината за да бидат обвинети и судени, на оние што ја мразат светлината, второто Христово доаѓање ќе им ја открие светлината која засега останува скриена и ќе им разјасни сѐ што било тајно. Сѐ што ние денес скриваме, не сакајќи да го откриеме дното на нашето срце во покајанието, ќе се отвори тогаш во светлината, пред лицето Божјо, пред целата вселена, и она што сме ние во реалноста ќе се покаже отворено.“
Полната свест во сите ќе се оствари во Божјата светлина, при Второто доаѓање Христово. Но, таа не ќе биде свест која слободно се отвора во благодатта, во согласност со волјата Божја. Тоа ќе биде свест што, така речено, доаѓа однадвор. Која се отвора во личноста против нејзина волја, светлина што надворешно се соединува со битијата односно надвор од благодатта… Љубовта Божја која ќе стане неподносливо измачување за оние што не ја стекнале во самите себе, според свети Максим Исповедник. Според свети Исаак Сириски, „оние што ќе се најдат во пеколот ќе бидат камшикувани со стапот на љубовта. Колку горчливо и сурово ќе биде ова измачување со љубов! Оние што сфаќаат дека грешеле против љубовта трпат поголемо страдање од страдањето што го причинуваат најстрашните маки. Болката што го обзема срцето на кое му недостасува љубов е постара од секоја друга мака. Не е точно да се рече дека во пеколот грешниците се лишени од љубовта Божја… Но, љубовта делува на два различни начини – таа станува страдање во осудените и радост во блажените.“
Извор: Манастир Св. Прохор Пчински, Донибрук, Австралија
According to Saint Simeon the New Theologian, “for those who became children of light and sons of the day to come, for those who always walk in the lightness, the Judgement Day will never come, because they are always with God and in God. Thus, the Judgement Day will never be announced to those who are already lit up with the light of God, but the Judgement Day will be suddenly opened to those who live in the darkness of passions, to those who live the life according to this world, to those who are attached to fallen treasures. The Judgement Day will come to them in a stunning jiff and unexpectedly, for them it will be horrible like unbearable fire.”
The light of God becomes the principle of oåur consciousness: we recognise God in it, and we meet ourselves in it. It examines the depths of the being that unites with God. It presents the judgement of God to our being, before the Judgement Day. Because, according to Saint Simeon, two judgements exist. The first one happens here, on the earth. It’s a judgement for salvation. And the other one, after the end of the world, for judgement itself.
“In our present life, as we enter the light of God through the act of freely repentance and by our own will, we are accused and judged. However, through the love of our God and through His mercy, such accusation happens in secrecy, in the depths of our souls, in order of our purification and forgiveness of sins.
Then, God only and we only may see the depth of our hearts. Those who experience this kind of judgement in their earthly life, shouldn’t be frighten of any other examination, while those who doesn’t accept to reach the light of God while here, in this life, and to be accused and judged here, in this earthly life, to those who hate the light of God, the Second Coming of Christ will discover the light, which for now stays hidden, and will explain everything which was hidden in secrets. All that we hide today, never wanting to uncover the bottom of our heart in repentance, will be opened then in the light, in front of the face of God, in front of the whole universe, and all that we are in reality will be openly unveiled.”
The full consciousness in all of us, will be realised in the light of God, at the Second Coming of the Lord Jesus Christ. However, it will not be a consciousness, which is freely opening by grace, and which is freely opening in harmony with the will of God. It will be a consciousness, which comes from outside. Which is opening in the personality of anyone against his own will, a light, which unites externally with the beings, out of grace… The love of God will become unbearable pain and torment for those who never acquired the love in themselves – according to Saint Maximus the Confessor.
St. Isaac from Syria teaches that ”those who will find themselves in the hell, will be whipped with the whip of love. How bitter and cruel this torture with love will be for them! Those who understood that they were sinful against love, suffer bigger pain than the pain coming out from the most horrible tortures. The pain that overcomes the heart, which doesn’t have love, is older than any other pain. It is wrong to claim that the sinners are deprived of God’s love in the hell… But, love acts in two ways, two different ways – it is suffering for those sentenced, but it is joy for those blessed in God.”
