И што понатаму? (14.11.2012)

И што понатаму?

Не разбирам како може доброто дело, со чиста мисла во умот и срцето, да биде за соблазна на некои? Овде има нешто “гнило”! Или јас навистина ги соблазнувам, или пак тие страдаат од болеста на зависта. А можеби и Господ допушта такви дејанија за да види колку јас ќе издржам, дали ќе ги фрлам плодовите кои со седмици ги собирав или пак ќе ги задржам во кутијата. Нели во нашата слабост се покажува Божјата сила - тоа колку сме во истата силни. Во моментите кога полека собирам плодови, не чувствувам товар. Тежината се чувствува на крајот - кога ќе ги соберам плодовите. Итајќи кон мигот за наслада од нив, судено ми е секогаш да наидувам на бездна.
И повторно искушение.
Да скокнам - широко е.
Да слезам – длабоко е.
Да го оставам трудот – не можам.. Зарем трудот е за фрлање, не за создавање?
Во мене се крши човекот. Какво ли решение да донесам?
Во моментите на молскавучно мислење како да ја преминам пречката за да го продолжам, од Бога зададениот пат, се појавуваа неволји, или пак ѓаволи се? Тие пак, напаѓаат се повеќе и повеќе. Па така јас, треба да се борам и со нив, и со потребата да ги заштитам плодовите, кои долго ги собирав.
Непознатото што татне во мојата глава прашува што понатаму?
Напред? Долу? Назад?
Разумот ме учи дека не можам да продолжам, не можам да го продолжам од Бога зададениот пат.
Назад. Да, назад е решението.
Што друго да чинам освен да се вратам назад и повторно да почнам од почеток. Веројатно Господ забележал незавршена задача која ми ја поставил, па побарува да се вратам, да ја завршам, па потоа да продолжам. Единствено тоа ми останува!
И така почнувајќи од почеток, сега повеќе размислувам како да се одбранам од ѓаволите кои постојано го пресретнуваат мојот пат.
Разамислам, колку ли се радуваат кога ќе си веруваат во сопствената лага дека ме победиле! Па добро, и немаат друга работа, освен да пресретнуваат туѓи патишта, да напаѓаат, да грабаат, да ја кршат вратата на срцето. Сепак, најзаинтересирани се за пленот кој сакаат да го грабнат за себе. Не, не за себе туку да отрчаат и да се пофалат пред својот господар дека денес сработиле нешто, а тој широкоградо да ги пофали. Тоа ли е среќа? Да те пофалат за уништување на туѓо дело? Туѓ живот? Туѓа иднина? И да се сладиш со тоа? Тоа е ѓаволската наслада.
Но, ние сме Божји чеда. Нашата наслада е трудот, упорноста, вербата во Божјата патека.
Решив, се враќам.
Да можеше лесно да се дојде до смирение, сите лагодно ќе ја преминеме таа бездна на патот. Да беше лесно, само ќе прелетавме во нашата смиреност и ете не, стасавме од другата стана, стасавме до Великиот.
И решив уште нешто. Да молчам. Оти ако премногу зборувам додека ги собирам животните плодови, се плашам дека ќе дојдат пак оние, ќе ме слушнат, ќе ми запишат некоја набрзина изустена мисла. И, кога ќе треба да ми го нарушат смирението, веднаш ќе ја извадат обвинителната мисла.
Одговори сега не барам, веројатно сум недоволно подготвен за да разберам. Можеби треба да почекам. Имам уште многу работа, ме чекаат уште многу падови, а кога ќе дојде време, моќта на знаењето ќе ме зајакне и мудро ќе ме води низ лавиринтите на животот.
Тогаш мојот крст не ќе биде толку тежок!
Тогаш мојот крст ќе биде поголем!
Тогаш мојот крст ќе ме спаси,
затоа што од тежината на мислата ќе се смирам,
а неговата должина ќе ми помогне
да ја поминам бездната, правејќи си мост и со него,
со МОЈОТ КРСТ, во ХРИСТА ќе се СПАСАМ!