Колумна на Митрополит Агатангел за порталот Курир
18.07.2012.
Митрополит Агатангел: НЕ за промена на името
Македонија и македонскиот народ, по кој знае кој пат во својата богата историја, се исправени пред уште еден голем предизвик и искушение. Во текот на овие дваесет години самостојно живеење ние Македонците сме доведени во една ситуација на апсурд, бидејќи треба постојано некому да му докажуваме дека постоиме како македонски народ со своја посебна култура, јазик, вера, фолклор и национални посебности и обележја.
Овој проблем, или поточно кажано овој апсурд, својата кулминација ја достигнува при самото прогласување на независноста во 1991 г., и од тогаш па наваму, ова прашање постепено е проникнато во сите пори на општеството. Со овој проблем не се засегнати само државните претставници и раководители, туку и спортските репрезентации, бизнисмените, претставниците на Црквата и верските заедници, новинарите, разните здруженија на граѓани, луѓето од културата.
На крајот на краиштата во овој вител на апсурдноста е обземен и обичниот, конкретен човек. Се чини дека секое актуелно прашање во овие дваесет години, на еден или на друг начин, директно или индиректно, е поврзано со прашањето за името. Во овој контекст можеме да ја поврземе и економската нестабилност и континуираното економско ништење и осиромашување на обичните граѓани, разните внатрешни политички интриги и превирања, предизвикувањето на контролирани воени судири, но и редефинирањето и редизајнирањето на основните постулати на државноста. Од овој вител на злото, се разбира дека не беше поштедена ниту Црквата, и таа, како и сé друго во оваа држава, требаше од внатре да биде дестабилизирана и размрдана. Црквата е душата и совеста на општеството, а поганејќи ја душата и совеста, полесно се разболува телото.
Откако бескрупулозноста удри по најсветото, не и беше проблем да удрира и по историјата, јазикот, и националниот идентитет, надевајќи се дека со тоа ќе го зададе завршниот и конечен удар на организмот. Во тој правец се движеше теренската реализација на планираното и во тој контекст беа разместени фигурите на шаховската табла, за кои од денешна перспектива погледнато, ни станува сосема јасно дека овие фигури беа „видни граѓани“ разместени на стрaтешки и клучни места во организмот на општеството.
Почнувајќи од богати Невладини организации, „независни“ експерти и аналитичари,па сé до политичари што учествуваат, па и победуваат на избори, станувајќи власт во државата.
Невладините организациите и „експертите“ со добро познати методи, преку разни скапи кампањи, требаше да го подготвуваат „теренот“ (читај народот!), а политичарите, „безизлезно притиснати“ и од внатре и од надвор, требаше да го остварат зададеното. Ова мое тврдење го темелам на фактот дека секогаш кога Р. Македонија и македонското општество одбрамбено ќе се поставеше во контекст на прашањето за името или, пак, ќе се обидеше национално да се воздигне и промовира преку историско себеистражување, изградување, и преку разни спортски и меѓународни успеси, гореспоменативе, како договорени, едногласно се обидуваа во корен да ја урнат пројавената радост.
На сите пополека ни стануваше јасно дека некој однапред развил сценарио на виткање на ‘рбетот на народот и упорно, како по ноти, работеше на реализација на однапред испланираното. Изгледа работата е дојдена до таму што во последно време некои „фигури“ почнуваат воопшто да не се затскриваат, туку сосема отворено и јавно, на цел глас, ја проблематизираат историјата и националниот идентитет на македонскиот народ. Овие „фигури“ не се било кои во нашето општество, туку се видни политичари, поранешни премиери и министри, ценети уметници и колумнисти. Се чини дека сета среќа во несреќата е тоа што на претставниците на ова зло, ова им се последните и очајнички обиди да го срозат народот и да го придвижат кон себеуништување, испорачувајќи со тоа резултати од превземената лукава обврска.
