логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

 ============


МАНАСТИРОТ  ПРАСКВИЦА И СТРАШНАТА  ТАЈНА:  Заради таткото монaх руската    благородничка   станала српски калуѓер

 manastir praskavica




Екатарина,  ќерка  на Eгор Строганов, кој што се обврзал на завет на молчење, преоблечена во монах со име Елисеј, го пронашла својот татко во Прасквица , каде што  обајцата умреле.

Манастирот Прасквица над Свети Стефан, душата на Паштровиќи, како што го нарекуваат, кој што минатиот месец одбележа 600 години од постоењето на црквата Свети Никола , во своите ризници чува невидено богатство.
Тоа е златниот крст на Цар Душан, кој што е пренесен од Високи Дечани за да биде сочуван , путирот на Рускиот цар Павле,  даровната грамата  на руската царица Катерина , ракопис на Евангелието од 1600. година на Гаврил Цетински, подарок на владиката Данило, Балшина камена “маса од правда,“ на која што заседавал племенскиот собор на Паштровиќ, фрески и икони од непроценлива вредност, околу 5000 книги...

ТРАЕН   БЕЛЕГ

Егоровиот  пат и денес се користи. Преку него , до врвот на ридот , од каде што  пука  единствен поглед на поголемиот дел од брегот , најчесто одат туристите , меѓу кои  има и Руси.
На врвот на Челобрдо , таму каде што завршува патот, Паштровиќи му  подигнале спомен - плоча  на Егор Строганов.
Прасквица , чии  што првобитни темели  потекнуваат од 1050 година, значи, четири години пред поделбата на христијанството, има и една тајна,  за која што пошироката јавност малку знае. И еден необичен пат кој го создал уште понеобичен монах, кој што и ден - денес се користи. И несекојдневна вистинска приказна за Егор Строганов.
- Кон  крајот на 18 век - раскажува за  „Новости“ игуменот на  манастирот Прасквица , смерниот еромонах Димитриј (Лакиќ)  - на пристаништето во Будва  од еден брод се симна необичен патник.
Еднорак, мрачен  и пресериозен,  со остар поглед и со накострешени мустаќи,  се упатил кон манастирот Прасквица.
Очигледно веќе слушнал за овој храм, кој што го воодушевил. На привремениот игумен Сава Љубиша му кажал дека е Русин, дека пристигнал преку Будва  и дека сака тука да остане, да работи во манастирот и  дека единствено сака - мир.
 „Се заветив“, му кажал на стариот игумен ,   „дека  до крајот на животот ќе молчам“.
Игуменот Сава кој добро знаел руски, бидејќи седум години бил свештеник на дворот на царицата Катарина Втора, не се збунил.  „Прочитал“  дека непознатиот е со аристократско потекло, дека во себе собрал голема мака.
Наредил: за рускиот незнајник со аристократско потекло да му се одреди посебна  камара  (соба) и да се почитува неговиот завет за молчење.
Веднаш бил прифатен и работата која што себе си си ја одредил испосникот, кој решил морето да го поврзе со селото Челобрдо со најубавиот видик на јужниот брег.
Секое утро со парче леб и со  една лејка  вода , заминувал на работа.   Низ шумското беспатие и  лутиот камен, крчел,  пробивал и  ѕидал.
Со една рака, со цариградски топук и со железна волја.  Зад него останувала  убава, камена  скалеста патека. Само во  неделите  и во светите денови одморал во својата ќелија.
Во времето додека необичниот Русин го крчел  и го поплочувал патот,  во летните предвечерија, упаднал во манастирот млад монах.
Голобрад, насмеан, веднаш го прифатил предлогот да застане на певницата.  Поење, кое дотогаш не се чуло ги восхитило манастирските браќа , се воодушевил и стариот игумен.  Витото момче, кое кажало дека добило монашко име Елисеј, бидејќи е постриган  во Киевската лавра, го примиле како најблизок род.
Таа вечер, во разговор со нив во манастирската  трпезарија присуствувал и едноракиот Русин. Убавото лице од кое течел  рускиот јазик и ведрото чело, измамиле брчки на неговото лице.
А на друга страна на младиот монах,  кога го здогледал лицето на старецот, му се зажариле очите, а тоа малку кој го забележал.  Како што и денови подоцна , кога низ малиот отвор на својата ќелија  младичот  со долг поглед го испраќал старецот кој заминувал на својот друм.
Ова траело четири полни години. Елисеј научил српски,  станувал се` повозљубен  и игуменот сакал Митрополитот црногорски - приморски да го ракоположи за еромонах на Цетиње. Овој тоа упорно го одбивал, оправдувајќи се дека се` уште преку молитвите не ги искупил сопствените гревови,  за кои  никој не знаел.
 Еден ден Елисеј ненадејно паднал в кревет. Не помагале тревките лековити кои што ги носеле калуѓерите и лекарите. Бил веќе жолт како восок., кога побарал од калуѓерите да запалат свеќи и да го доведат старецот Егор во неговата ќелија.   И да ги остават насамо.

manastir praskavica.spomenik-na-vrhu-brda

Кога старецот - градител седнал на работ од постелата ,  посматрајќи го уморното лице на Елисеј низ кое се сливале солзи, претрнал.  Го препознал погледот. А тогаш, со уморната рака Елисеј ја симнал  црната монашка капа, под која се распослала костенливата коса.
И се покажала црна бемка  кај левата слепоочница. Заридал тогаш Егор Строганов и го стиснал со едната рака монахот од кој што излегувал животот.
Всушност, тоа  била неговата ќерка единица Екатерина.  
Напладне, младиот монах издивнал. Калуѓерите долго време се срамеле  кога во неговиот лик откриле убава девојка.  Закопана била истиот ден, а калуѓерите во Прасквица се заветиле дека ќе ја чуваат тајната.
Егор продолжил да го  гради својот пат, не проговорувајќи.  Уште година - две пробивал и  подѕидувал.  Тоа било некаде во 1808. година, кога необичниот Русин, после една деценија работа, ја поставувал последната плоча на врвот на брдото Челобрдо. Потоа легнал во камарата и повеќе не излегувал.
 Го пронашле мртов едно утро.  Погребан е веднаш  до темелите на Црквата Свети Никола.
Големата тајна Егор Строганов, сепак, не ја однел  в гроб. Изморен, претчувствувајќи го крајот , се исповедал на калуѓерот  кој што го негувал Елисеј, односно Екатерина.
Бил, како што раскажал, висок офицер на царска Русија, задоволен  со службата и со особено убавата  и паметна ќерка  Екатерина.  Но, како што тоа често  се случува, среќата ја заменила несреќа.
 На еден офицерски бал Екатерина се загледала во убавиот капетан. Заискрила љубов на која што Екатерина и капетанот различно гледале. Таа го љубела, а тој сакал  авантура.
Ја заболело ужасно тоа, но ништо помалку и таткото Егор. Го предизикал несудениот  зет на двобој.
Капетанот прв пукал, тешко го ранил Строганов во раката и слабината. Но, десната рака на Егора не затреперила: го погодил капетанот право во срцето.
Долго потоа се лекувал, левата рака му била ампутирана.
По излегувањето од болница , го стигнала нова неволја - дома ја немало ќерката. Ја барал од манастир до манастир цели седум години. Безуспешно. А тогаш во Санкт Петербург се качил на бродот кој го довел во Будва...
Преведе: Мина Даниловска
Извор: (Вечерње новости)
  05.11.2013

 http://srbin.info/2013/10/anastir-praskvica-i-strasna-tajna-zbog-oca-monaha-ruska/

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 659
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

 о. Горан Стојчевски: ЛИТУРГИСКИ МИГ ВО СЕКОЈДНЕВНИОТ ПОДВИГ

о. Горан Стојчевски: ЛИТУРГИСКИ МИГ ВО СЕКОЈДНЕВНИОТ ПОДВИГ

За мене е подобра видливата убавина, отколку убавината изразена во зборови, претпочитам богатство, што е во рацете, отколку богатство вообразено на сон; сакам мудрост, која не сјае на зборови, а...

Митрополит Струмички Наум: Повторување (30.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Повторување (30.05.2020)

За неделата на Светите отци од Првиот Вселенски Собор имав намера да пишувам за молитвата што ги опфаќа сите луѓе и секој човек што конкретно страда, ама за кого... Денешните...

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

« »