логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 
На излегување од киното „Милениум“, по проекцијата на „Медена земја“, на мојата „внатрешна плејлиста“ одеа стиховите на Ник Кејв: „I don’t believe in an interventionist God“. Со повод. Окото на документаристиката е налик концептот за „Богот кој не интервенира“, не одлучува што е добро или лошо, не мавта со магични стапчиња, не нуди инстант решенија,…




На излегување од киното „Милениум“, по проекцијата на „Медена земја“, на мојата „внатрешна плејлиста“ одеа стиховите на Ник Кејв: „I don’t believe in an interventionist God“. Со повод. Окото на документаристиката е налик концептот за „Богот кој не интервенира“, не одлучува што е добро или лошо, не мавта со магични стапчиња, не нуди инстант решенија, не грми со библиски молњи, туку немо набљудува и токму преку таа опсервација испраќа порака за своето постоење.

Ќе бидам ли досаден ако, простум застанат во редицата што ниже суперлативи за целата екипа на чело со Љубомир Стефанов и Тамара Котевска, одново ги повторам? Тригодишното следење на животот на Атиџе Муратова во изолираните предели на напуштеното неименувано село е потфат што зборува сам за себе. Маестралната фотографија и постпродукција само го дополнуваат впечатокот, а блескавиот успех на „Санденс“ го потврдува.

„Медена земја“ не нудејќи ни прецизни географски координати, умешно нè сместува во центарот на животната мапа на Атиџе, која им го посветила животот на својата мајка и на дивите пчели, и совршено го совладала идиомот на безусловната грижа и љубов за нив. Од една страна, секојдневно пресоблекувајќи ја и хранејќи ја неподвижната полуслепа мајка Назифе, од друга страна – собирајќи го медот од пчелите и почитувајќи го златното правило на деликатниот природен баланс – да земе само половина, а другата половина да ја остави. Животната хармонија и мирот што го носи со себе, Атиџе го шири насекаде, во звуците што ги испушта собирајќи го дивиот мед, во крутите но топли дијалози со мајка си, во разговорите со скопските пазарџии на кои им го нуди медот (секогаш подготвена да попушти за цената), во радоста во очите кога ја наоѓа лепезата со која ќе ја израдува Назифе… Сето тоа се чини дека попушта пред налетот на Хусеин и неговото многучлено семејство, кои во борбата за опстанок и заработка ги газат правилата на природната рамнотежа во „медената земја“ на Атиџе. Иако претставени како нејзини соборци (а не како негативци) во таа борба за гола егзистенција, нивните патишта се разидуваат исто како двете патеки прикажани во почетната сцена на филмот. Хусеин се соочува со поморот на стоката што ја одгледува и под притисок од трговецот што постојано бара нови, поголеми количини мед за повеќе пари, го нарушува златното правило за „пола-пола“, убивајќи ги пчелите на Атиџе.

Воодушевува питомоста на Атиџе, како контраст на дивината во која живее. Со децата на Хусеин, Атиџе е девојче што продолжува таму каде што застанало со детството. Со мајката, таа сè уште е жена пред мажачка, која бојадисувајќи ја косата копнее да го напушти селото и да отпочне нов живот. Но може ли да стане збор за напуштање среде пустелија? Потоа едноставно се наоѓате себеси како ги стегате потпирачите на седиштето додека Атиџе со солзи во очите го бара кучето Џеки низ темното село, опколена со виежот на глутница волци и сфаќате: Напуштање може да биде само смртта.

Да не се лажеме, мене овој мед ми беше горчлив. Ми горчеше детската игра заменета со берба на пченка. Сознанието дека во некое од децата можеби има неоткриен научник или писателка што немаат шанса да го докажат тоа. Ми горчеше луксузот на бананата. Подуеното око на девојчето од убодот на пчелата. На крајот, ми горчат и академските дипломи при целосното непознавање на животот надвор од урбаните јадра и немањето свест за јазикот и законите на природата.

Да не се лажеме, престојот во медената земја на ќерката Атиџе и мајката Назифе не е сцениран, не е производ на фантазија, не лебди во воздухот како митот за Деметра и Персефона. „Медена земја“ е лаком гриз од саќето на реалноста. Ако некој ме прашува дали ќе се освестиме додека го џвакаме, ќе речам: Не знам, досега сè проголтавме, ништо не успеа да нè oсвести.


(Да ги поддржиме протагонистите на „Медена земја“ и да бидеме дел од оваа светска приказна! Телефонски броеви за донации: 143 777 – Телеком и 143 502 – ВИП или Здружение „Бекирлија“ – Скопје, жиро сметка  530010302165894 – Охридска банка АД Скопје)

 

Извор: https://popup.mk/%D0%BC%D0%B5%D0%B4%D0%B5%D0%BD%D0%B0-%D0%B7%D0%B5%D0%BC%D1%98%D0%B0-%D0%B3%D0%BE%D1%80%D1%87%D0%BB%D0%B8%D0%B2%D0%B8%D0%BE%D1%82-%D0%B2%D0%BA%D1%83%D1%81-%D0%BD%D0%B0-%D0%BC%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D1%82/?fbclid=IwAR3ebxbs8fvS0zSAPyJS1uaSbfGOATghsDgyDTBoA9zQ4d43zpDZrXIoNYg

 

 Март 2019 г.

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Наука и Култура

Мај 10, 2020
3.angeli.so.truba

Емануел Рембер: Читањето е убава мрзеливост и вистински лек

-Чудно е тоа што изолацијата ја доживувам како миг во кој сè е замрзнато. Секако дека сè уште пишувам дневник. Но, во суштина малку пишувам. По неколку реченици на врвот од изолацијата. Ме обзема некое нерасположение. Оваа нова состојба ме води кон некоја…
Април 29, 2020
3.angeli.so.truba

„Ако има волја има и начин“ – Џорџ Бернард Шо

Бидете секогаш чисти. Бидејќи вие сте прозорот низ кој го гледате светот. Демократијата е процес кој ни гарантира дека никој нема да владее подобро од тоа што заслужуваме. Кога човек сака да убие тигар, тоа се нарекува спорт. Кога тигар сака да убие човек,…

Вангел Наумовски уметник кого Салвадор Дали го нарече „сликар од бајките“

Апр 06, 2020 Ликовна уметност 235
3.angeli.so.truba
Со името на охридскиот сликар Вангел Наумовски (22. 3. 1924, Охрид – 13. 6.2006, Охрид),…

Мала Историја на Христијанството и на Светот

Јан 12, 2020 Друго од култура 689
Mudreci.pustina1
Св Јован Крстител е дете на Првосвештеникот Захарије и Елисавета. Захарие веднаш беше…

Скопје и Истанбул се среќаваат во јазикот, литературата, историјата

Ное 24, 2019 Литература 909
7.Vselenski.sobor
– Градовите ја имаат функцијата на поврзување луѓе, вери и народи, како и нивните…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Повторување (30.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Повторување (30.05.2020)

За неделата на Светите отци од Првиот Вселенски Собор имав намера да пишувам за молитвата што ги опфаќа сите луѓе и секој човек што конкретно страда, ама за кого... Денешните...

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

« »