логоFacebookTwitterYouTubeeMail

Презвитер Игор Калпаковски

o.igor.fakultet5.jpg

(продолжение од Ангелот во плот)


Некаде во почетокот на 90-тите години од минатиот век, еден свештеник, кој кратко време беше парох во скопското село Ракотинци, кое се наоѓа на падините на Водно, на 10-тина километри југоисточно од Скопје, се заинтересира за историјата на архимандритот на ракотинскиот манастир Св. Илија. Ова интересирање произлезе оттаму што мештаните во тоа време го имаа архимандритот во живо сеќавање (а го имаат и денеска). И не само што го имаа во живо сеќавање,туку во тоа време со прст можеа да го покажат местото каде што се наоѓаше неговото тело, цело, нераспаднато, што во Црквата се вели – нетлено. Тоа се наоѓаше во една баракичка во селото, во која селаните се плашеа да влезат, зашто не знаеја за што се работи. Овој свештеник потоа се поврза со еден професор од Богословскиот факултет во Скопје, па заедно отидоа во Ракотинци и влегоа во бараката каде што се наоѓаше телото. Телото беше цело и нетлено. Имајќи ја свеста дека појавата на нетлени мошти претставува голема благодат за народот во кој тие се појавиле, свештеникот поревнува да собере податоци за животот и делото на архимандритот. Името му е Јоаникиј и добро е познат во македонските црковни кругови. Истражувањето го доведе до еден човек, кој му помагал и му служел на архимандритот Јоаникиј за време на неговиот живот во манастирот Св. Илија, така што преку ревноста на свештеникот и сведочењето на братот, Македонската православна црква го запази споменот на блаженоупокоениот архимандрит.

За раните години на архимандритот Јоаникиј не е познато речиси ништо, освен тоа дека се роди во Охрид во 1839 година и дека на крштавањето го доби името Јован (Георгиев). Неговата желба целосно да се предаде во служба на Бога ќе го донесе Јована на негови триесетина години во манастирот Св. Пантелејмон во скопското село Нерези. Оваа негова одлука веројатно е плод на неговите среќавања со монасите од обителта на Св. Пантелејмон, кои често оделе во Охрид. Во овој манастир, каде во тоа време имало големо монашко братство, тој поминува две години како искушеник, по што е замонашен и на монашењето го добива името Јоаникиј. Во манастирот на св. Пантелејмон монахуваше уште две години. Средбата со светиот бесребреник засекогаш ќе дефинира еден дел од неговиот благодатен живот. Имено, во својот понатамошен живот тој своето служење на народот Божји, па и на иноверните, ќе го прошири и со бесребреништво, лекувајќи со
лекарства подготвени од тревки, но и со молитва, раководејќи се од Христовата заповед:
„Бесплатно добивте, бесплатно давајте“ (Мат. 10, 8). Наредните три години отецот Јоаникиј ги поминува во манастирот Св. Димитриј (Марков манастир). Во 1875 година Јоаникиј, кој веројатно веќе е јеромонах, заедно со селаните од блиското село Ракотинци се зафаќа со обновување на ракотинскиот манастир Св. Илија, во турско време повеќепати разурнуван. Веста за обновувањето на манастирот ги огорчува турските власти и Јоаникиј, за да одбегне лутината на Турците да предизвика неволји и зла во селото, заминува накусо за Света Гора. Од истата причина тој четирипати се враќа на делото на обновување на манастирот, повремено заминувајќи на Света Гора, додека да се смират страстите. Сепак, со упорност и ревност на човек цврст во верата, тој успева да го заврши обновувањето. Покрај црквата, посветена на светиот пророк Илија, нешто подоцна се изградени конаци. Во овој манастир Јоаникиј, подоцна произведен во архимандрит, живее наредните 63 години, сè до неговото блажено упокојување во Господа во 1940 година, на негови 101 година. Останато е сведоштво дека во текот на целиве овие 63 години, „архимандритот Јоаникиј бил многу скромен и не барал никаква помош за себе, освен ако затребало нешто за манастирот“ . Како што е вообичаено, за неговите монашки подвизи не се знае многу, а на неговиот духовен раст укажува фактот дека му бил исповедник на тогашниот скопски митрополит Варнава, подоцнежен Патријарх српски.

Архимандритот Јоаникиј бил образован човек – меѓу другото, познавач на неколку јазици – така што кај него доаѓале луѓе од целата околија, дури и од подалечните места. Употребувајќи го тој дар за добро и изградба на себе и на другите, тој во 1896 година отворил училиште во манастирот, во кое отпрвин учеле само машки деца, а подоцна и девојчиња. Природно, архимандритот не ги учел децата само на светската наука, туку поставувал здрав темел во битието на децата. Распламтени со љубов кон Бога, некои од нив станале монаси и монахињи. Еден од нив, Спасо, во монаштвото Софрониј, бил од Ракотинци и служел во манастирот заедно со архимандритот. Друг, Макариј, подоцна станал старешина на Марковиот манастир, а позната е и монахиња Антонија.

Раководејќи се според Христовиот лик како „лекар на душите и телата“, архимандритот Јоаникиј не водел грижа само за душата, ниту само за образованието. Добро втемелен во православната наука за човекот, тој водел грижа и за телесните потреби и немоќи.

Селаните сè уште се сеќаваат дека тој ја изградил првата воденица во селото, „која работела со силата на еден коњ“.

Како што споменавме погоре, Јоаникиј своето служење како свештеномонах го проширил и со бесребреништво. Подготвувал лекови од тревите што сам ги собирал, а начинот на кој ги подготвувал лековите е опишан во неговата книшка „Лекаруша“, напишана во 1844 година, на 23 страници. Книшкава денеска се чува во архивата на Богословскиот факултет во Скопје. Кога, пак, „медицината затајувала, започнувала духовната медицина“. Меѓу мештаните и денеска има живи сведоци на силата на неговата молитва, преку што луѓе биле излекувани од глисти, маларија, итн.

Не е редок случајот светиот Бог на светите луѓе, како на Свои пријатели, да им го открие времето и околностите на нивното упокојување, како и тоа што ќе се случува по нивното упокојување. Забележано е сведоштвото дека архимандритот знаел за тоа што ќе се случи
по неговото упокојување – за свлекувањето на земјиштето што ќе го уништи манастирот и ќе ги открие неговите мошти. Неговите нетлени мошти, како што рековме на почетокот, потоа се оставени во баракичката без некоја особена грижа, па сепак останале цели во текот на наредните 30-тина години. Денеска се положени во гробот изграден до манастирската црква Св. Илија, а постојат сведоштва дека од нив се шири мирис на духовно благоухание. Велиме „постојат сведоштва“, зашто колку што му е познато на авторот, во случајот со некои мошти овој мирис не го чувствуваат сите, туку оние на кои Бог им го дал тој благослов.

АНГЕЛОТ ВО ПЛОТ

Посети:{moshits}



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 640
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

    Остатокот од времето поминато надвор од молитва, на оние кои немаат непрестајна умно-срдечна молитва, Црквата им го покрива со послушанието. Оние кои го чистат своето срце од страстите, го...

« »