логоFacebookTwitterYouTubeeMail


Зависта – е страшно зло, полно со лицемерие. Таа ја исполнува вселената со многубројни несреќи. Од оваа болест судовите се полни со обвинети. Од неа произлегува страста за слава и стекнување на моќ; од неа е властољубието и гордоста. Од тука започнуваат патиштата на разбојниците и грабачите. Од тука се убиствата по целата вселена; од тука е разделувањето на нашиот род. Какво зло и да видиш, знај дека тоа произлегува од зависта. Таа ја има нападнато и Црквата. Таа од секогаш е причината за многубројните зла. Таа е мајка на среброљубието. Оваа болест ја извртува и вистината, и правдата. Гозбите и подароците ги заслепуваат очите на мудрите; како узда во устата – ги сопираат изобличувањата (Сир. 20, 29). Таа и слободните ги прави потчинети. За неа ние секој ден беседиме, но немаме никаква полза. Нема веќе милосрдни по земјата, нема праведни меѓу луѓето; сите кројат сплетки, за да пролеваат крв; секој му става на брата си стапица (Мих. 7, 2).

И така, дали сега ние треба да плачеме, или е подобро, секој ден да ги кажуваме овие зборови. Но ако подобро размислиме, ќе увидиме дека ние ништо нема да постигнеме со молби, зборови и предупредувања; затоа ни останува само едно – да плачеме, бидејќи и Христос така постапувал: кога ерусалимјаните, после многубројните Негови опомени, воопшто не се поправиле, Он плачел за нивната ослепеност.

Така постапувале и пророците; така треба и ние сега да постапуваме. Сега е време за плач, солзи и оплакување. Побарајте и повикајте да дојдат тажачки; испратете да дојдат вешти жени за таа работа (Јерем 9, 17). Можеби, преку ова ние ќе бидеме во состојба да ги исцелиме од болеста, оние кои со итрина и лага, градат убави домови и се здобиваат со имот.

Благовремено да плачеме; но и вие, ограбени и навредени, земете учество во мојот плач; присоединете се кон мојот плач и моите солзи. Но нема да плачеме за самите себе, туку за нив: не ве навредија тие вас, туку себеси се погубија. Вие за тоа ќе го добиете Царството Небесно, а тие за неправилното збогатување, адот. Затоа подобро е да бидеш навреден, отколку некого да навредиш. Да плачеме за нив, но не со човечки плач, туку со плачот на Светото Писмо, со кој плачеле и пророците. Да заплачеме горко со Исаија и да речеме: Тешко ви вам, што притурате куќа кон куќа, што присоединувате нива кон нива, така што за другите да не останува место, како да сте само вие населени на земјата! Во ушите мои – Господ Саваот рече: – тие многубројни домови ќе бидат пусти, тие големи и убави куќи ќе бидат без жители (Иса. 5, 8-9). Да заплачеме заедно со Наума и да речеме со него: Тешко на оној што високо ја издига својата куќа! Или подобро да плачеме за нив така, како што Христос во тоа време говореше: Тешко вам, богати, зашто веќе сте ја примиле својата утеха! (Лука 6, 24).

Затоа ве замолувам, и ние да станеме и непрестајно да плачеме; а ако тоа е непристојно, да почнеме да се удираме во градите пред очите на негрижата на браќата. Но да не плачеме за тој, кој веќе умрел, туку да плачеме за предавникот, алчниот, среброљубецот и ненаситниот. Зошто да плачеме за починатите, кои нема да имаат никаква полза од нашиот плач? Да плачеме за оние, кои сеуште имаат можност да се поправат.

Но во исто време, кога ние ќе заплачеме, тие можеби ќе ни се смеат? И тоа е достојно за солзи, бидејќи тие се смеат над она, за кое би требало да плачат. Ако тие барем малку би се трогнале, од нашиот плач, тогаш би требало да престанеме да плачеме, со надеж за нивно исправување. Но бидејќи тие остануваат бесчувствителни, тогаш ние ќе продолжене да плачеме, не само за богатите, туку и за среброљубците, измамниците, предавниците и лакомците. Богатството не е зло: него можеме полезно да го употребуваме, ако на пример, ние него го трошиме за помош на бедните. Но злото – е лакoмство; тоа подготвува бескрајни казни.

И така, да почнеме да плачеме. Можеби тоа ќе повлијае да се поправиме. Ако оние кои паднале во овој грев, не се ослободат од него, можеби другите, кои не подлегнале на ова зло, ќе се запазат. Да даде Бог, и тие да се ослободат од оваа болест, и никој од нас да не потпадне под нејзиниот јарем, за сите да се удостоиме за ветените блага, по благодатта и човекољубието на нашиот Господ Исус Христос, Кому слава му оддаваме во сите векови. Амин!

20-ти март 2018 лето Господово



Извор: http://vsemolitva.ru

Преземено од: http://www.pppe.mk/2018/kako-da-se-borime-so-zavista/



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Ноември 12, 2019

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот, страстите и себичната волја) на Крстот и Гробот Христов за да можат да воскреснат со Него и „да одат во обновеноста на животот“ (Рим. 6, 4).Ова е дејството на покајанието…
Ноември 09, 2019
st-demetrius

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ Бог со сето свое срце и душа, па веднаш по враќањето од царската престолнина почнал јавно да проповеда и својот народ да го одвраќа од многубоштвото, водејќи го така кон…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 118
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Митрополит Струмички Наум - Последна надеж за спасение

Ное 04, 2019 Беседи 81
Uspenie.Bogorodica.jpg
Она нѐ научи Кој Е смислата на нашиот живот. Она нѐ научи Кој Е вистинска љубов. Она нѐ…

Митрополит Струмички Наум: Зошто пишувам?

Окт 28, 2019 Беседи 209
7.Vselenski.sobor
Битно е дека, без тие – собраните околу мене, којзнае дали воопшто и ќе беше нешто…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

Грeвoт избeзумува, грeвoт oбeзглавува. Чoвeк пoтoнат вo грeвoви и вo пoрoци сличeн e на кoкoшка, чија глава e oтсeчeна, та умирајќи грчeвитo прeта и скoка ваму-таму. Цeлиoт нeзнабoжeчки свeт прeд...

Слово на Неговото Високопреосвештенство Митрополит Тимотеј – Дваесет и прва недела по Педесетница

Слово на Неговото Високопреосвештенство Митрополит Тимотеј – Дваесет и прва недела по Педесетница

Такви луѓе во Христово време имало многу, но и денес не се малку. Тие малку се интересираат за Евангелието, или, пак, и воопшто не се интересираат, а некои се дури...

Два приода кон слободата

Два приода кон слободата

Првиот, после неговата средба со Ослободителот и Спасителот Христос, од корен се променува: од гол постанува „облечен и разумен“; од несоцијален, којшто живеел по гробовите и пустината, сега се наоѓа...

Излезе сејач да сее семе (10.11.2019)

Излезе сејач да сее семе (10.11.2019)

Во трњето кое го уништува Словото на Божествената вистина, освен богатството, насладите и животните грижи (Лк. 8,14), во нашето време треба ги видиме и различните лажни учења кои ги шират...

Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан: „Како христијани сме повикани денес да бидеме сведоци Христови“

Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан: „Како христијани сме повикани денес да бидеме сведоци Христови“

И ние, кои го носиме името христијани, кои живееме со верата на мачениците – сме сведоци за Христа. Некои, можеби, со право, ќе се запрашаат – па како можеме ние...

“Нe e пoтрeбнo бoгатствo на oнoј кoј лeбoт и вoдата ги смeта за царски ручeк”

“Нe e пoтрeбнo бoгатствo на oнoј кoј лeбoт и вoдата ги смeта за царски ручeк”

Така пoстапувал и св. Авeркиј. Кoга видeл мнoгу нарoд вo маки и вo бoлeсти, тoј клeкнал на eднo мeстo и сe пoмoлил на Бoга, да oтвoри тoпла и лeкoвита вoда...

Старец Ефрем Катунакиотски: Поука

Старец Ефрем Катунакиотски: Поука

Кога ќе се очисти садот на душата, тогаш сам по себе ќе биде исполнет од благодатта Божја. Од послушанието се раѓа молитвата, а од молитвата – теологијата.

Митрополит Струмички Наум:  Зошто пишувам?

Митрополит Струмички Наум: Зошто пишувам?

Битно е дека, без тие – собраните околу мене, којзнае дали воопшто и ќе беше нешто напишано. На крај, нашето заедничко давање, нашиот заеднички опит преточен и во слово, е...

« »