логоFacebookTwitterYouTubeeMail


 Pimen.intervju4.jpg

МИСИЈА ОДВНАТРЕ

Колку често како Црква сме изложени на критика? Колку често таа критика е оправдана, а колку често се само шпекулации? Колку пати таа критика е само „лепење“ на етикети за конзервативност, и за загрозување на секуларизмот на државата? А како оваа критика да биде конструктивна, и како да се поправиме ако истата е однадвор, од луѓе што воопшто не доаѓаат во храмот, во Црквата, односно од луѓе до кои приказната дошла по принцип на расипан телефон? На оние кои не веруваат и не ѝ припаѓаат на Црквата, со право можеме да им одговориме дека не може нешто да ни сугерираат, и слободно може да им ја кажеме онаа кафанската гледај си ја масата. Критика одвнатре признавам, и таа да биде конструктивна, а не од типот не знам како, ама вака не. На проект со контра-проект, т.е. подобар, поквалитетен – е, тогаш, верувам, ќе тргне работата.
Но, пустото одамна ја промашивме работата, кога од пред дваесетина години се формираше првиот македонски парламент и кога седниците станаа отворени за јавноста преку телевизиските преноси. Во тоа време падна и едноумието (како што го нарекуваа во тоа време претходниот систем), а со тоа се даде простор на демократијата, па кој што сака да може да каже без да се плаши од реперкусии за кажаното. Омилена емисија ни стана парламентот, а  кога видовме и кој сè нè претставува во него, станавме експерти најпрво за политика, па потоа со текот на времето и за сè друго: од економија, до архитектура, здравство, уметност... Од тоа школо многу научивме, и сега сè знаеме. Знаеме кој каде згрешил, како требало да се постапи и што да се каже во одреден момент; па како тоа, попуштајќи, некој продал име, некој знаме, некој држава... Тука се изродија и експерти за Црквата, со познавање и критика за нејзиното уредување и внатрешна кадровска политика, но и надворешна политика со преговорите за статусот и признавањето од страна на сестринските Цркви. Тоа што станавме експерти за сè и сешто, денес го манифестираме преку коментари на вестите и на медиумските куќи, или пак со директни јавувања во емисии кои секојдневно одат во живо на радио, или на телевизија... и пак постојано се дели ум кој што и како да направи, кој треба да руши плоштад, кој кого треба да апси, а кој кого треба да тепа и да искара, да прекине преговори... Ај да земеме дека има и нешто арно во тоа, арно ама едно да не забораваме: секој што има власт има и одговорност. Лесно е да послушам кога некој дава предлог преку коментар или се јавува анонимно во некоја емисија, но ако притоа згрешам, чија ќе биде одговорноста? Моја што сум послушал и спровел, или на тој анонимниот што дал предлог. Па и ако го најдам, сигурно ќе рече „па не мораше да ме послушаш“, и ќе си спаси душа.
Кога ли ќе разбереме дека ако сакаме некоја работа да смениме, треба најпрво да имаме силна вера дека ќе биде така како што сметаме да направиме, но свесни за определена жртва на која треба да бидеме подготвени за да ја направиме! Не може да се надеваме дека само со критика и наоѓање на маани кај другиот ќе успееме да направиме и да смениме нешто. Кога веќе почнуваме да работиме на идеја за менување на нештата, треба да сме свесни и дека само одвнатре тие може да се променат.
Особено треба да сме свесни ние во Црквата бидејќи како христијани веруваме во зборовите Христови земете го Мојот јарем. Веруваме и во бројните примери каде што верните чеда на Црквата разбирале и покажале дека само на тој начин можат да се променат работите – преку земање на јаремот Христов врз себе, односно дека со свој личен пример, и одвнатре може да се подобри квалитетот, но и да се спроведе мисијата. Така во првите три века сведочеле со своите животи, јавно исповедале дека се христијани, се подложувале на страшни измачувања и не се откажувале од Бог, па на тој начин ја сведочеле силината на верата и придобивале сè побројни следбеници. Кога Црквата се омасовила по Миланскиот едикт во 313 година, оние кои сакале да направат нешто повеќе за Црквата и кои сакале да ја исправат верата и да помогнат автентично да се сочува и да се предаде на идните генерации, побегнале по пустините, ги формирале првите манастири, земале на себе подвиг на доброволно сиромаштво. Такви подвизи земале на себе и мисионерите на Црквата, оние кои подоцна добиле епитет рамноапостолни. И тие се запишале не само во книгата на вечниот живот, туку и во историјата. Такви биле и светите солунски браќа Кирил и Методиј, кои знаеле дека е добро да се знае и дипломатија и философија, но и дека само ако влезат во клирот на Црквата ќе можат да ја исполнат мисијата која им била доверена. Тоа го знаеле и нивните следбеници кои ги придружувале на таа мисија.
Светиот Климент можеби најдобро сфатил дека без да се земе истиот тој јарем, тешко ќе може да се заврши Христовата мисија, но и дека уште потешко ќе може да се освои плодната почва, па посеаното семе на словенската писменост да најде примена и дури подоцна да се жнеат плодовите. Планот го реализирал во две фази. Прво сфаќајќи го премудро тоа, се приклучил, та верно учел и се надградувал во верата, наместо само да стои настрана и да критикува однадвор за тоа дека не е убаво уште да владее тријазичната ерес и дека секој треба да го слушне Евангелието на свој разбирлив јазик. Но, не седел отстрана и не критикувал, туку влегол во клирот на Црквата и одвнатре се потрудил да ја научи новата азбука, да преведува книги, да пишува и поучува, да ја брани оправданоста на новото писмо, да докаже дека секој јазик е од Бог, дека нема богоизбрани јазици. А, тука сигурно не завршува неговата проекција за оваа мисија. Знаел дека тоа е само првиот дел од мисијата. Вториот бил секако позначаен. Требало да се направи терен каде што ова писмо ќе се посее, ќе заживее и ќе даде плодови. Попусто ќе било и создавањето и одбраната на писмото ако не се создал терен каде ќе се проповеда. Светиот Климент знаел дека ако не го земе јаремот на епископите и ако не стане прв словенски епископ кој ќе има свое свештенство кое ќе се користи со ова писание, и ако нема своја епархија во која ќе има власт да го спроведе она што го научил, дека тешко ќе се оствари неговиот сон и сонот на неговите свети учители. Затоа и го направил цел тој подвиг во верата, но одвнатре. Затоа сите ние денес ги уживаме благодетите на христијанството, кои тој сè под јаремот Христов и ни ги овозможи.
Споменав како функционираме ние, а споменав и еден пример за тоа како функционирал еден отец на Црквата, великот свети Климент Охридскиот Чудотворец. И повторно на нас останува, дали сакаме да се угледаме на светиот и да се поучиме од него – т.е. дека само одвнатре и со личен пример може и треба да се промени нештото и да се пофалиме пред себе и пред другите, но и од другите како конструктивни личности кои со име и презиме ќе стојат зад сè – или повторно и понатаму ќе правиме по старо, да се прогласуваме за експерти за сè и на сè, со што ќе продолжиме да се плукаме едни со други делејќи си памет и криејќи се зад псевдоними или декларирајќи се како анонимни.
 Во Православието сè уште важат, и секогаш ќе важат до исполнувањето на историјата, оние Христови зборови што ги упатил кон првите апостоли, кои пришле кон Него и Го прашале: „Учителе, каде живееш?“ – „Дојдете и видете“, одговорил Господ. Црквата е отворена за секоја личност која сака да го промени (преуми) својот живот, а со тоа и животот на ближните, а и на целиот свет во зависност од подвигот. 

 

Извор: Премин

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 640
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

    Остатокот од времето поминато надвор од молитва, на оние кои немаат непрестајна умно-срдечна молитва, Црквата им го покрива со послушанието. Оние кои го чистат своето срце од страстите, го...

« »