логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 Извор:

Колумна на Андреас Лударос

Во овој момент на целата планета постојат петнаесет Православни цркви. Ако ги исклучиме четирите древни Патријаршии (Константинопол, Александрија, Антиохија и Ерусалим) Кипарската црква, сите останати влегуваат во истиот кош. Тие се „ќерки“ на Константинопол. Русија, Србија, Романија, Бугарија, Грузија, Грција, Полска, Албанија, Чешка и на крај Украина, за првпат во Константинопол „заплакаа“ како автокефални цркви и нивните први „пелени“ беа направени од пергамент, кој започнуваше со фразата „Патријаршиски и синодален Томос…“.

Но, зарем требаше Константинопол да „роди“ толку многу ќерки? И, конечно, овие ќерки се еднакви со Константинопол, Александрија, Антиохија и Ерусалим? Овие се две актуелни прашања со кои можеби во еден момент треба да се позанимава и самиот Константинопол и останатите древни сестри цркви. Но, сега прашањето е друго и се собира во еден збор… сериозност!

Сериозноста, поточно потрагата по неа, е нешто со кое треба да се позанимаваме сите во нашево време, а особено претстојателите на Православните цркви лично, кои – како што им изгледа на многумина во 2019 година од раѓањето Исусово – се обидуваат да го откријат тркалото. Доколку би говореле за некоја институција што е основана пред пет или десет години, би можеле многу работи да ги оправдаме. Да прифатиме дека, поради недостиг од претходно искуство, нема доволно вештина да се соочи со извесни прашања. Логично и фер. Но, кога институцијата е составена пред две илјади години, тешко е да некој да биде милостив.

Го пишувам ова, па нека изгледа и строго, зашто следејќи го сето она што се случува околу прашањето за Украина, чувствувам дека или јас не разбирам што гледам, или Православната црква ја има заборавено својата возраст. Забележувам еден гајтан околу ова прашање, што многу ме жалости, но и во голема мера ме разгневува. И како да не се разгневиш, кога гледаш дека, наместо сериозност и чисти муабети, се игра една „криенка“, под нивото на околностите, а играчи се последните што некој би очекувал да се однесуваат на овој начин.

Се ставивме во ситуација да броиме – како дежурни во класот – кој каде ќе оди, со кого ќе зборува, што ќе каже, како ќе го каже, што ќе мисли, за да разбереме дали конечно ја поддржува новата автокефална црква, Фанар, Москва или не знам кој друг.

Во Бугарија веќе неколку месеци имаат составено комисија која го разгледува прашањето. Во Чешка – една црква на чиј томос мастилото уште не се има исушено (1998 г.) и со паства колку парохјаните на црквата „Свети Пантелејмон“ во Атина – велат дека имале приговор. Во Атина за да решиме треба да се собере Соборот на јерарсите, а во Полска, исто така нова црква, размислуваат. Што се однесува до Кипар… не се плашат дека прашањето ќе се „збајати“. Од друга страна, древните цркви чекаат да видат што ќе направат другите.

Јасно е, значи, дека црквите од нешто се плашат. Но, што е тоа од што се плашат? Некој луд римски император од типот на Нерон, кој се заканува дека ќе ги запали? Се плашат од некој атеистички режим од типот на Хоџа, кој се заканува дека ќе ги руши? Од што се плашат?

Во годината 2019, Православните цркви се плашат да ја признаат новата црква, зашто не сакаат да ја вознемират својата најнервозна сестра, Москва! Црквата која, додека се искачуваше на сопствената Голгота, сите останати побрзаа да ја поткрепат.

Вистината е дека Црквата има поминато низ многу бранови, но после расколот меѓу Истокот и Западот, првпат се случува брановите да не се создадени од некој туѓ ветар, туку од еден член на посадата. А останатиот дел на посадата, наместо да направи нешто за да запре бурата, се има затворено под палубата со надеж во… ни јас не знам што.

Ова не е сериозна слика.

Не е возможно цел свет да се става во ситуација да брои глави на родендените и на јубилеите на светиот Московски, за да види во кој правец оди Православието. Не е можно главна вест да биде дали светогорците ќе одат во Киев, или дали Ерусалимскиот примил или не примил некого. Ако бевме комшивки што собираат материјал за кафе-муабет зад своите подзатворени ролетни, сè ќе беше совршено, но се почитуваме самите себе си и не можеме повеќе да издржиме. Православната црква и претстојателите на помесните Цркви се должни да се подигнат на нивото на околностите. Овде се пишува историја…



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 645
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

« »