логоFacebookTwitterYouTubeeMail

  Возот, браќа - тргнува




 
Нивниот сон не е криминал.

Криминал е кршењето на нивниот сон.

Веќе ми е јасно кај тргнале емигрантите, но не ми е јасно кај сме тргнале ние, бидејќи ние, наместо да одиме по зборовите Христови: не прави го на другите она што не сакаш тебе да ти го прават, трчајќи по материјалното, отидовме по ѓаволите.

 Emigranti.plakat.jpg

 



Еве ме конечно.

Верувам, моите редовни читатели а и некои од вас,  приметиле дека ме нема на насловна, дека отиде мојата бавча во мирување наместо на првата страна. Простете што доцнам, а доцнам од две причини.

Првата, ме фати празничната гужва и многу патувања, а втората, од цела таа гужва и немање време за пишување, немав ни некоја инспирација, искрено кажано.

Кога требаше да заминам службено во Лондон, си помислив... Ај ќе одам таму,  па ќе барам инспирација за творење. Ќе прошета метрополитот неколку дена низ светска метропола , па кај и да е, нешто ќе ме мотивира. Дали некој мост на Темза, дали Биг Бен, дали некој музеј, споменик (оти сè поретки се отколку кај нас), дали тоа окото лондонско (додека стигне нашето скопско), дали монархијата, дали некој паб со лондонско пиво... За автобусите знаев дека не, оти и ние си имаме исти.

Си викав, односно не дека не си викав, ама од набиена агенда, Лондон ме виде - а јас не го видов.

Црковната општина во Лондон имаше слава, свети Архангел Михаил. Сепак, литургиите беа примарна цел на посетата, а после тоа,  мора да се најде време и за дружба со нашинците кои ги има во голем број.

На заминување од Македонија, покрај куферите и желбата за подобар и подостоинствен живот ,си ја понеле и верата своја. И милина ти е да ги гледаш. Од најмалиот Стефан со само 40 дена, до највозрасните (не велам најстарите оти по дух помлади и од мене ми се видоа), дамите Светле и Беба.

Лондонски дами со сите нишани. Колешки мои, јас дедо, а тие бабички. И појако од мене е, и сакам да кажам дека не мора многу да се патува, дека не мора да се оди во светска метропола, дека доволно е и во најмалечко живо село да прошеташ, и да сретнеш детенце со ѕвезда, кое не можеш, а да не го сакаш. Ама да сретнеш бабичка со ѕвезда, е тоа е реткост, навистина.

Мора човек до Лондон да тркне, и да испие кафе или пивце со Светле, за да разбере што кажувам.

И да ми кажуваше некој дека од цел Лондон со историја од 20 века, со население од 8,5 милиони вклучувајќи ја тука и Елизабета со синот Чарлс и со Камилата, внуците и правнукот и сваќата Пипа, јас не ќе најдам што да пишувам, абе имаше поштено да му се изнасмеам во фаца.

Е арно ама...

Феноменот емиграција ми стана лајт мотив и многуте прашања и сознанија за истата.

Наместо инспирација, во глава се ми се вртеше прашањето: зошто луѓето емигрираат? Што толку им дотежнало на душа во Македонија, за да се спакуваат, и за враќање да не му ја мислат?

Ќе чуеш мал милион прикаски за причините за емиграција. Од тажни, до весели, љубовни.

Тоа што ме мачи, а воедно ме интересира е како овие луѓе се справуваат со тоа сегде да се странци. Кога ќе се во Македонија, да ги нарекуваат Швабите, Англичаните, Итаљанците, Швајцарците, а кога се во земјите во кои заминале, да ги викаат Македонците. Во глава ги имаш секогаш оние: само дома си е дома, доме сладок доме, само едно место е дом, а сепак...

Знаеш и дека системите на овие земји и напредувањето во кариерата ти го ускратуваат поради неадекватноста на твоето презиме. Сè ќе мрчиш дека се ксенофобични, дека надмено се однесуваат кон дојденците, а сепак наведнуваш глава и продолжуваш, одејќи често и против своите принципи човечки. Се фалиш дека ние сме прекрасен гостољубив народ кој ги освојува странците, притоа наведувајќи примери како твоите гости кои дошле со тебе во Македонија, на заминување плачеле од воодушевеноста од приемот на домаќините, а сепак заминуваш и ти со нив.

Од друга страна пак, имаме реклами кои нè учат дека сме ужасни домаќини кои се однесуваат како ендемски видови, и кои треба да исчезнат, и конфузија во глава ти станува.

Згора на сите овие размисли, пред некој ден прочитав на ФБ сведоштво на еден мој ФБ пријател дека чул како некои нашинци од југот ги пречекувале имигрантите кои транзитираат низ нашата земја кон побогатиот север, во надеж дека ќе го зачуваат сопствениот живот пред вперените во нив пушки на Блискиот Исток, и дека ќе успеат да добијат азил, да обезбедат парче леб кое подоцна ќе може да го поделат со послабите нивни роднини кои не можеле ни да бегаат. Ги пречекувале, ги ограбувале, уценувале... Се богателе на нивната човечка судбина мачна.

И се запрашав... можно ли е тоа?

Мојот народ ли го прави тоа?

Оној кој си ги помодре градите од чукање во нив како сме ние најгостопримливите?

Не можев и не сакав да поверувам.

Сепак го споделив статусот на мојот пријател за да видам реакции.

Штама.

Ни лајк, ни споделување, ни коментар.

Реков, ќе напишам нешто за ова кога ќе се вратам. Нека биде тоа следната тема, па ајде уште еднаш да проверам пулс. Белким ќе ме разубеди народот дека ова се празни и злобни муабети само.

Си дојдов.

Патувајќи кон Ресен, ја склопував во глава новата колумна. Застанавме на автопат на една бензинска. Откако платив движејќи се кон колата, се разминав со двајца преморени луѓе. Веројатно татко и син. Ме поздравија на лош англиски, отпоздравив.

Луѓето влегоа во продавницата и се обидуваа нешто да побараат од пумпашите. Не издржа срце јуначко, се вратив и јас. Ги прашав сакаат ли нешто за јадење, пиење. Културно се заблагодарија. Рекоа дека имаат јадење во ранецот, но дека им треба сон, дека четири ноќи не спиеле.

Пумпашите им донесоа топло кафе, чај да се загрејат. Имигрантите, заблагодарувајќи ни се, потврдија дека сме многу љубезни, дека сме добри луѓе ние Македонците. Но кажаа и дека некој ги олеснил за 2000 евра, и  дека не им е дозволено да преспијат во некои попатни мотели ни за пари.

Не сум чул ни дека нешто многу сме организирани како држава да се справиме со овој предизвик.

Наместо со одговор на прашањето зошто човек имигрира, заминав со пелин во душата од сознанието дека и најтажната приказна не некој наш имигрант, не е ни приближно тажна како на секој од овие измачени души со кои е преполн нашиот автопат, нашата пруга, а уште повеќе од сознанието дека како поединци не можеме ништо повеќе да сториме за нив, освен да им подариме кафе и чај да згреат душа, од тоа што како држава немаме стратегија да им понудиме барем едно преспивање да одморат душа како луѓе, да измијат нозе од долгиот пат кој го поминале, а пред да го продолжат.

А најмногу од тоа што некои од нас, гостопримливите, ја загубиле не само гостопримливоста, ами и човечноста во себе, сфаќајќи ја тажната судбина на овие наши транзитни гости како начин за нивно богатење.

А кутрите времени гости само чекорат кон остварување на својот сон, сон за мирен живот пред сè.

Нивниот сон не е криминал.

Криминал е кршењето на нивниот сон.

Веќе ми е јасно кај тргнале имигрантите. Не ми е јасно кај сме тргнале ние, бидејќи ние, наместо да одиме по зборовите Христови: не прави го на другите она што не сакаш тебе да ти го прават, трчајќи по материјалното отидовме по ѓаволите.

O. Пимен

  1- ви декември 2014 год.

Извор: http://off.net.mk/bavchi/pimen/nivniot-son

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 645
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

« »