Најдлабоката осаменост не е кога околу нас нема луѓе, туку кога веќе не можеме да живееме во мир со сопственото срце.

Но Бог е долготрпелив и многумилостив. Тој не нè остава во нашите заблуди, туку нè води, нè обликува и нè подготвува

„Да се испрати светлина во темнината на човековото срце – тоа е должноста на еден уметник.“

Споменот за ова прекрасно чудо, преточен во сеноќното богослужение во чест на иконата „Достојно ест“, 

Окото е слика на умот,а телото е слика на душата.,,Ако светлината, што е во тебе е темнина,тогаш каква ли ќе биде темнината." -

Тоа е „облакот на сведоците“ – невидливо собрание што нè опкружува. Тие не стојат далеку, на недостижни постаменти. Напротив, се наведнуваат над нас.

Постот не е даден за да го ослаби човекот, туку за да го ослободи – од навредите, од внатрешните притисоци и од мислите што му го крадат мирот.

Затоа што ги испуштивме децата од нашата прегратка и ги оставивме во „прегратката“ на технологијата, денес децата гледаат во екрани, а не во ѕвезди; 

Самарскиот иконописец Сергеј Осипов ја насликал оваа икона која повикува на покајание за гревот абортус. Тој вели:

Сите лоши чувства: несигурноста, губењето надеж, разочарувањето – што тежнеат да ја освојат душата, исчезнуваат благодарејќи на смирението.

И свештеникот вака вели: „Измиј ги, Господи, со Твојата Света Крв гревовите на Твоите слуги што се спомнати овде, по молитвите на Богородица

И какво дете може да произлезе од средина исполнета со конфликти, навреди и постојана напнатост? Најчесто ќе го имитира она што го гледа дома или,

„Боже, покажи ми дали мојата одлука е исправна така што ќе се случи ова или она; така што ќе го сретнам тој човек или ќе успеам во таа работа.“