логоFacebookTwitterYouTubeeMail


 Stefan.V.CHetvtok.jpg

СИМБОЛ ИЛИ СИМУЛАКРУМ
- Ми се чини потполно бесмислено тоа што секаде по светот се занимаваат со правото на една држава какви споменици ќе постави во сопствениот двор. Наеднаш сите стануваат зналци на етногенезата на современите Македонци и поставувањето на споменик на Александар Велики станува проблематично затоа што директно се поврзува со етногенезата: по генеза вие сте Словени. – Пријателу, за мене поставувањето на споменици е Бодријаровска ситуација, нашиот плоштад е како Дизниленд, ние се движиме низ симулакруми. Спомениците не упатуваат на историската личност којашто е претставена со нив, ами се поставени за да симулираат политичка реалност на постоење на еден народ, треба да создадат модел на вистина која што треба да функционира како институционална вистина. Спомениците реферираат еден кон друг создавајќи систем на означување, тие просто би требало да ги заменат институциите на државата. Вистината на овој народ не произлегува од неговата самосвест која што извира од институциите на државата како реализиран ум, ами сега ќе произлегува од систем на означувачки споменици. Во тој систем повторно ќе има врховен означител, споменик-фалус оној на Александар, кој како таков ќе им ја дава смислата на сите во системот: Делчев ја добива сопствената смисла реферирајќи кон Александар. Потполно е ирелевантно дали историски Делчев реферирал кон античката историја, во симулираната стварност имаме нова реалност на ниво на убедлива хиперреалност. Историските институциите се мртви, нека ни е жив симулакрумот! – Те разбирам кога се повикуваш на Бодријар, мил мој. Но ми се чини дека кај Бодријар не постои разлика помеѓу симбол и симулакрум, сети се само на неговата теорија за иконите, за него тие не се симболи ами симулакруми, дестилација на симулакрумот. Се работи за прашањето дали може да се говори за онтологија на уметноста или таа има работа само со симулација? Дали таа симулира стварност или симболички се однесува кон стварност отаде неа? Имено врската на уметноста со трансцендентната вистина е дел од онтологијата на самата вистина. Вистината не е едно а симболот кој на неа се однесува да е друго од неа, ами симболот е дел од вистината, тој е епистемолошка компонента, тој е можност за свест, можност онтологијата да се познае себеси. Потребата за симболи е потреба за прочистување на самосвеста и произлегува од секогаш парцијалната позиција на историцизмот, во историјата секогаш отвараш нови прозорци кон вистината. Моделот на автореферентност на симболот е земен од автореферентните јазички игри на Витгенштајн, јазикот е граница на светот, симболот е јазик, симболот е граница на светот, во симболот имаме проекција на стварноста без однос кон стварноста, симболот е симулакрум. – Прости, но сега претеруваш! Не разговараме за уметност, освен ако не си доволно луд да сметаш дека тоа што се случува на плоштадот во Скопје е уметност?! – Тоа на плоштадот е идеја, а нејзината реализација е беден дилетантски политички упад во сферата на уметноста. Но тоа го тргаме на страна разговарајќи онака платоновски за суштини. Имено, она што за мене е битно е следново. Правото да ја симболизирам Македонија. И тоа правејќи споменик на една личност за која што сметам дека најдобро ја симболизира Македонија. Во една колумна пред 20 години, философот и професор Ферид Мухиќ напиша дека “Македонија е исклучително успешно дело на една петмилениумска духовна и културна осмоза”, а во неговата монографија за Македонија расветлувајќи ја идејата на Александар Македонски како еден чист метафизички копнеж за крајот на светот, која би се реализирала со создавање на еден народ … - Да, да и Хитлер тоа го сонувал! – Не ги мешај работите. Моделот на сопствениот народ како ариевска раса Хитлер го применил врз целиот свет и тоа резултирало со систематско ништење на народи како понижи раси. Не постои систематско требење на народите кои Александар ги освоил и покрај методот на војна, не постои ни систематско уништување на нивната култура, (оти ми се чини дека само идејата за култура го интересирало), ами мешање на културите, обид за создавање на една култура, и народ не како последица на генеза ами како слобода на прифаќање на една култура. Мешањето на старогрчката култура со варварските (за Грците понижи култури) е апсолутно не-грчка идеја, и токму таа идеја мене ме интересира, не ме интересира неговата материјалната генетика. Да се вратиме кон тезата на философот дека Македонија веќе повеќе од 20 века го живее еросот на Александар без разлика на народите што живееле на нејзиното тло, таа никогаш не престанала да ги спојува културите и нивните народи, како низ стихот на Петре Андреевски дека Македонија е “чаша вода што ги зближува народите”. Истата теза низ еден исто така префинет дискурс за идентификациона идеја можеш да го прочиташ и кај струмичкиот митрополит Наум. Имено, не ја прават Македонците Македонија, па колку и да се генетски чисти (антички или словенски), само во тој случај би добил симулакрум, мил мој, туку Македонија ги прави оние што решиле да се нејзини еротици, Македонци. Самата земја не создава генетика, таа создава култура а културата создава можност себеси да се определиш како Македонец. Самосвеста не е производ на генетика ами на естетски, естетички и културен рафинман. Само онтологијата на слободата е вистински антрополошки супстрат. Кажи ми, мил мој, зарем постојаното вриштење за тоа како ние немаме ништо ами само еден спасоносен копнеж за ЕУ не е вистински симулакрум? Да поставевме споменик-фалус како врховен означител токму на ЕУ, веројатно тоа ќе ги задоволеше сите. Споменик кој ќе ја симболизираше нашата вера во тоа дека постојат повисоки и понижи култури, повисоки и пониски раси, нашата вера во тоа дека сме пониска култура која очајно сака да биде дел од ариевската раса. – Сега си циник пријателу, но нека ти е. Не сум баш најсигурен дека ме убеди во поглед на споменикот на Александар како симбол кој ја рекапитулира сета култура како историја на оваа земја, сепак решавам да останам на своето. А за споменик на ЕУ? Па нели е цела држава веќе само тоа?

Ристо Солунчев

Преземено од магазин “Форум”



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Јули 01, 2019

„Осаменоста не е во тоа што сме сами, туку во тоа дека не постои ништо по кое копнееме.“

Јас сум академски сликар и наивен писател. Учев да бидам сликар, но писател – не. Впрочем, каде се учи за тоа? На пример, Толстој по занимање бил гроф, Чехов - лекар, Сент Егзипери, авијатичар – а да не го споменеме Чарлс Буковски, кој бил поштар“.
Мај 28, 2019

Свети Леонтиј Струмички, патријарх Ерусалимски

Живеејќи во покаен плач и солзи се издвојуваше по особеното почитување и љубов кон нашиот Господ и Неговата Пресвета Мајка. Иако сè уште млад, Преподобниот презема на себе еден тежок подвиг: одеше по улиците на царскиот град правејќи се дека не е со здрав ум,…

Акатист кон свети Нектариј Егински

КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен…

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Окт 30, 2018 Житија 1544
Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 979
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

Беседи

 Викарен Епископ Јаков Стобиски

Викарен Епископ Јаков Стобиски

Не плашете се да страдате, оти човекот што се плаши да страда и да се жртвува никогаш нема да му објави војна на ѓаволот и на гревот, нема никогаш да...

БEСEДА за силата и дeјствoтo на дoбритe дeла

БEСEДА за силата и дeјствoтo на дoбритe дeла

Тeшкo e, браќа, да сe спoри сo бeзбoжeн, тeшкo e да сe разгoвара сo бeзумeн, тeшкo e да сe убeдува oзлoбeн. Бeзбoжниoт, бeзумниoт и oзлoбeниoт тeшкo ќe ги убeдиш сo...

Поука на денот: Старец Ефрем Филотејски

Поука на денот: Старец Ефрем Филотејски

Секогаш сеќавај се на Исус за секогаш да го пронаоѓаш соодветниот лек за своите слабости. Те боли ли нешто? Ако Го повикаш Исус, ќе најдеш утеха и просветлување. Тажен си?...

Епископ Климент Хераклејски: Тајната на Свети Јован Претеча

Епископ Климент Хераклејски: Тајната на Свети Јован Претеча

Он е несоборлив поглед на стариот Израил во даденото ветување на Новиот Ерусалим. Он е човек којшто се најде меѓу двата завети, како во некој процеп, се „отвора карпата за...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Свети Јован Крстител

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Свети Јован Крстител

Празнуваме само три такви рождества: Раѓањето Христово – Божик, Раѓањето на Пресвета Богородица и Раѓањето на свети Јован Претеча и Крстител. Тие три раѓања се тесно поврзани со Домостројот на...

БEСEДА прoтив злoрадoста

БEСEДА прoтив злoрадoста

Бoг гo сoздал за живoт и Бoг нe сe радува на нeгoвата прoпаст. Нe радувај сe ни ти на oна штo гo растажува Бoга. Кoга чoвeкoт прoпаѓа, Бoг губи; зарeм...

Архимандрит Партениј Бигорски: Зависниот од Христа – вистински слободен

Архимандрит Партениј Бигорски: Зависниот од Христа – вистински слободен

Со Својот призив кон апостолите и нивниот брз и решителен одѕив, Господ ни покажува дека дојде да нѐ повика кон вистинската слобода. Апостолите ја оставиле зависноста од овој свет и...

г. Јосиф, митрополит Тетовско – гостиварски: „Да ги имаме на ум – Наумовите совети“

г. Јосиф, митрополит Тетовско – гостиварски: „Да ги имаме на ум – Наумовите совети“

На почетокот од месец јули Светата православна црква во црковниот календар определила да го славиме споменот на светиот Наум Охридскиот, чудотворец, кој се подвизувал и живеел во нашиот крај, во...

« »