логоFacebookTwitterYouTubeeMail


 Stefan.V.CHetvtok.jpg

СИМБОЛ ИЛИ СИМУЛАКРУМ
- Ми се чини потполно бесмислено тоа што секаде по светот се занимаваат со правото на една држава какви споменици ќе постави во сопствениот двор. Наеднаш сите стануваат зналци на етногенезата на современите Македонци и поставувањето на споменик на Александар Велики станува проблематично затоа што директно се поврзува со етногенезата: по генеза вие сте Словени. – Пријателу, за мене поставувањето на споменици е Бодријаровска ситуација, нашиот плоштад е како Дизниленд, ние се движиме низ симулакруми. Спомениците не упатуваат на историската личност којашто е претставена со нив, ами се поставени за да симулираат политичка реалност на постоење на еден народ, треба да создадат модел на вистина која што треба да функционира како институционална вистина. Спомениците реферираат еден кон друг создавајќи систем на означување, тие просто би требало да ги заменат институциите на државата. Вистината на овој народ не произлегува од неговата самосвест која што извира од институциите на државата како реализиран ум, ами сега ќе произлегува од систем на означувачки споменици. Во тој систем повторно ќе има врховен означител, споменик-фалус оној на Александар, кој како таков ќе им ја дава смислата на сите во системот: Делчев ја добива сопствената смисла реферирајќи кон Александар. Потполно е ирелевантно дали историски Делчев реферирал кон античката историја, во симулираната стварност имаме нова реалност на ниво на убедлива хиперреалност. Историските институциите се мртви, нека ни е жив симулакрумот! – Те разбирам кога се повикуваш на Бодријар, мил мој. Но ми се чини дека кај Бодријар не постои разлика помеѓу симбол и симулакрум, сети се само на неговата теорија за иконите, за него тие не се симболи ами симулакруми, дестилација на симулакрумот. Се работи за прашањето дали може да се говори за онтологија на уметноста или таа има работа само со симулација? Дали таа симулира стварност или симболички се однесува кон стварност отаде неа? Имено врската на уметноста со трансцендентната вистина е дел од онтологијата на самата вистина. Вистината не е едно а симболот кој на неа се однесува да е друго од неа, ами симболот е дел од вистината, тој е епистемолошка компонента, тој е можност за свест, можност онтологијата да се познае себеси. Потребата за симболи е потреба за прочистување на самосвеста и произлегува од секогаш парцијалната позиција на историцизмот, во историјата секогаш отвараш нови прозорци кон вистината. Моделот на автореферентност на симболот е земен од автореферентните јазички игри на Витгенштајн, јазикот е граница на светот, симболот е јазик, симболот е граница на светот, во симболот имаме проекција на стварноста без однос кон стварноста, симболот е симулакрум. – Прости, но сега претеруваш! Не разговараме за уметност, освен ако не си доволно луд да сметаш дека тоа што се случува на плоштадот во Скопје е уметност?! – Тоа на плоштадот е идеја, а нејзината реализација е беден дилетантски политички упад во сферата на уметноста. Но тоа го тргаме на страна разговарајќи онака платоновски за суштини. Имено, она што за мене е битно е следново. Правото да ја симболизирам Македонија. И тоа правејќи споменик на една личност за која што сметам дека најдобро ја симболизира Македонија. Во една колумна пред 20 години, философот и професор Ферид Мухиќ напиша дека “Македонија е исклучително успешно дело на една петмилениумска духовна и културна осмоза”, а во неговата монографија за Македонија расветлувајќи ја идејата на Александар Македонски како еден чист метафизички копнеж за крајот на светот, која би се реализирала со создавање на еден народ … - Да, да и Хитлер тоа го сонувал! – Не ги мешај работите. Моделот на сопствениот народ како ариевска раса Хитлер го применил врз целиот свет и тоа резултирало со систематско ништење на народи како понижи раси. Не постои систематско требење на народите кои Александар ги освоил и покрај методот на војна, не постои ни систематско уништување на нивната култура, (оти ми се чини дека само идејата за култура го интересирало), ами мешање на културите, обид за создавање на една култура, и народ не како последица на генеза ами како слобода на прифаќање на една култура. Мешањето на старогрчката култура со варварските (за Грците понижи култури) е апсолутно не-грчка идеја, и токму таа идеја мене ме интересира, не ме интересира неговата материјалната генетика. Да се вратиме кон тезата на философот дека Македонија веќе повеќе од 20 века го живее еросот на Александар без разлика на народите што живееле на нејзиното тло, таа никогаш не престанала да ги спојува културите и нивните народи, како низ стихот на Петре Андреевски дека Македонија е “чаша вода што ги зближува народите”. Истата теза низ еден исто така префинет дискурс за идентификациона идеја можеш да го прочиташ и кај струмичкиот митрополит Наум. Имено, не ја прават Македонците Македонија, па колку и да се генетски чисти (антички или словенски), само во тој случај би добил симулакрум, мил мој, туку Македонија ги прави оние што решиле да се нејзини еротици, Македонци. Самата земја не создава генетика, таа создава култура а културата создава можност себеси да се определиш како Македонец. Самосвеста не е производ на генетика ами на естетски, естетички и културен рафинман. Само онтологијата на слободата е вистински антрополошки супстрат. Кажи ми, мил мој, зарем постојаното вриштење за тоа како ние немаме ништо ами само еден спасоносен копнеж за ЕУ не е вистински симулакрум? Да поставевме споменик-фалус како врховен означител токму на ЕУ, веројатно тоа ќе ги задоволеше сите. Споменик кој ќе ја симболизираше нашата вера во тоа дека постојат повисоки и понижи култури, повисоки и пониски раси, нашата вера во тоа дека сме пониска култура која очајно сака да биде дел од ариевската раса. – Сега си циник пријателу, но нека ти е. Не сум баш најсигурен дека ме убеди во поглед на споменикот на Александар како симбол кој ја рекапитулира сета култура како историја на оваа земја, сепак решавам да останам на своето. А за споменик на ЕУ? Па нели е цела држава веќе само тоа?

Ристо Солунчев

Преземено од магазин “Форум”



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Ноември 25, 2018

Акатист кон свети Нектариј Егински

КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен Нектариј, затоа направи и ние да ја завршиме духовната работа и стекнувајќи ја заработката, да Му запееме на Христа: Алилуја!
Октомври 30, 2018

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на мачениците, пример за чистота, огледало на велокодушните, восхит на премудрите, чуварко на верата христијанска, изобличителке на лагата идолска, поборничке на Божественото…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 843
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

ПРЕПОДОБЕН ПАХОМИЈ ВЕЛИКИ

Окт 18, 2018 Житија 1114
Паралелно со преподобниот Антониј Велики, основачот на пустинското, анахоретско монаштво,…

СВЕТИ ЕФРЕМ СИРИН ЖИВОТОПИС, ТВОРЕШТВО И КАРАКТЕРИСТИКА

Окт 18, 2018 Житија 1062
Над сè, свети Ефрем си останува прекрасен проповедник – амвонот е почеток и крај на…

Беседи

БEСEДА  за идoлoклoнствoтo какo прeљуба

БEСEДА за идoлoклoнствoтo какo прeљуба

Каква e таа прeљуба штo ја направил Израилoт и Јудeја (т.e. израилскиoт и јудeјскиoт нарoд) сo камeн и сo дрвo? Тoа e пoклoнeниeтo на идoлитe oд камeн и oд дрвo....

БEСEДА за Христoвoтo oсвeтлувањe

БEСEДА за Христoвoтo oсвeтлувањe

Христoс e пoтрeбeн и на пoчeтoкoт и на крајoт. Какo штo на дeтe кoe сe дави му e пoтрeбна рoдитeлската рака за да гo извади oд вoдата и пoтoа да гo...

Милан Ѓорѓевиќ: Томина недела

Милан Ѓорѓевиќ: Томина недела

Навистина, сомнежот е движечка сила на научната и истражувачката работа, но истиот тој сомнеж претставува голема пречка за црковниот живот, кој се темели врз верата, а не врз набљудувањето, експериментирањето...

БEСEДА за вниматeлнoст кoн сè штo нe e пo Христа

БEСEДА за вниматeлнoст кoн сè штo нe e пo Христа

Браќа, да нe нè зарoби филoзoфијата, кoја, нагаѓајќи гoвoри дeка нeма вeчeн живoт ниту вoскрeсeниe oд мртвитe, бидeјќи ниe нe дoаѓамe дo Вистината сo нагаѓањe чoвeчкo, туку сo Бoжјo oткрoвeниe.

БEСEДА  за живата надeж

БEСEДА за живата надeж

Нo, кoј дeнeс им пoкажа живo надeвањe на луѓeтo, кoј и какo? Апoстoлoт Пeтар oдгoвара на oва прашањe: “Гoспoд наш Исус Христoс и тoа сo вoскрeсeниeтo oд мртвитe. Никoј друг...

„Лазаре, излези надвор“

„Лазаре, излези надвор“

Тие Негови зборови, пред сè, значат дека нема смрт за оние кои веруваат во Христа, зашто Христос подоцна на Марта ѝ вели: „Јас сум воскресението и животот; кој верува во...

БEСEДА за барањeтo на живиoт пoмeѓу мртвитe

БEСEДА за барањeтo на живиoт пoмeѓу мртвитe

Духoт нeпoмрачeн сo грeв глeда вo нeбoтo и нe глeда грoб; пoмрачeниoт дух сo грeв глeда вo грoбoт и нe гo глeда нeбoтo. Грeвoт и дoбрoдeтeлта управуваат сo духoвниoт вид...

Митрополит Струмички Наум - Моќно превентивно или ризично куративно

Митрополит Струмички Наум - Моќно превентивно или ризично куративно

Бог е совршен, и како совршен, сѐ што прави – прави совршено. Кога Бог го направи човекот, всушност, направи бог – иако не по природа. Направи човекобог, кој треба да...

Жарко Ѓорѓиевски - Недела на преподобна Марија Египетска

Жарко Ѓорѓиевски - Недела на преподобна Марија Египетска

Телесните слабости постојано не вовлекуваат во нешта кои се сосема спротивни од патот на духовното совршенство. Телесните искушенија можат да не насочат кон пороци и кон секакво зло, а единствен...

« »