логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 А ќе речеш шо се 20
Минаха години

Велат дека секој монах на прашањето што би бил кога повторно би се родил, oдговара со: монах.

И јас сум еден од нив.

Зошто?

Бидејќи само преку тој подвиг, можеме да ги разбереме зборовите на св. Антониј Великиот: "Јас од Бога не се плашам, јас Бога го сакам."

Отец, сега веќе Владика Пимен

Минаха години.

Бајгиди.

До душа не ми се гледаа многу до денес. А денес празник, Рождество на Богородица. После сто години, повторно на бдение како некогаш во Вељуса. Добро сега, ја претерав малце, не се 100, ама цели 19. И цели 20 откако сменив факултет, откако се запишав на теолошки.

Денес сретнав деца кои се родени или биле бебиња во деновите кога ние, првите генерации на монаси, ги возобновувавме манастирите. Денес тие бебиња кои сме ги крштевале израснале во тинејџери, средношколци и студенти. И тогаш видов колку време минало, гледам додека тие пораснале, колку јас сум остарел. И не ми е мака, се радувам.

Сепак беа убави години. Години во кои ги правиш првите чекори во духовниот живот. Години кога доаѓаш во манастирот за да умреш за светот. Години во кои си ослободен од секоја грижа, поточно кога имаш само една грижа, навремено да ги измиеш чиниите после оброците во манастирот, бидејќи тоа ти е послушание. Не те интересираат ни вести, ни гости, кога помисли имаш само против братот кој готви бидејќи не можеш да измиеш толку чинии, лажици и тенџериња колку што тој може да извалка при готвењето. И победуваш во борбата, бидејќи тој завршува со готвење пред ти да завршиш со миење, и растеретен од сите други грижи го завршуваш молитвеното правило и безгрижно заспиваш.

Како бебенце, без грижи и без планови за утре а камо ли планови за напредување во кариерата. Нели рековме, идејата на замонашувањето е умирање за светот. Нема простор ни за помисла, не пак за идеја или план. Тоа искушение е на страна, негде далеку од тебе.

Ама од друга страна, затворањето во манастир не значи и затворање за сите искушенија.

Беа тоа и години кога монаштвото масовно се возобновуваше. Мноштво млади луѓе се решивме на тој чекор. Манастирите станаа претесни за сите нас кои таа желба за монашки живот ја негувавме во себе, но немавме место каде што би ја реализирале пред отворањето на првите манастири во Македонија. Сон ни беше Света Гора, ама сон далечен, јазик, визи, странство...

Од ден на ден, сè повеќе монаси и монахињи и сè повеќе манастири. А кога човек ќе се реши на тој чекор, родителите, роднините и пријателите ги остава збунети. Им ги крши плановите што тие ги направиле за нив уште од раѓање. Не можејќи да нè разберат, си толкуваа дека сме забегале со памет, дека ете нешто не разочарало во животот и дека разочараноста е таа која нè однела во манастир. Нивната човечка тага стануваше интересна приказна на многу медиуми, а за читателите омилено четиво. Се плетеа приказни кажани низ медиумите од нив, а исфилувани од новинарите за тоа како ние живееме заведени и заклучени во некоја пустелија од манастир каде што нема основни услови за нормален живот.

Сурова кампања беше тоа која нас монасите нè нарекуваше секташи, наркомани и нè обвинуваше за секаков неморал, па дури и небулози дека имаме ископано тунел од машкиот до женскиот манастир. А кој ги посетил и двата, знае дека се работи за далечина од 4 - 5 километри, и дека и ден денес, не е пробиен автопат низ Демир Капија, бидејќи, излезе дека е навистина тешко да се ископа толкав тунел...

Но, не беше се така црно.

Имаше и новинари кои нè познаваа, кои веруваа во нас и нашиот подвиг и нè сакаа, па не бранеа со афирмативни текстови и емисии. Почнаа да се прават интервјуа, емисии, трибини во кои учествува дел од нас, монасите. Така подвигот на умирање за светот завршуваше за нас и полека нè претвораше во "ѕвезди".

И така... Секогаш слатко се смеам на потегот што го направи еден тогашен основец кој со родителите доаѓаше во Водоча. Имено, малиот во тоа време наместо како што сите негови другарчиња на неговата школска ташна да испише имиња на омилени групи, пејачи или глумци, тој ги имаше испишано нашите монашки имиња: Максим, Климент, Арсениј, Пимен...

Тоа беше она што од една страна ни го расипуваше раатот. Од друга страна, монашкиот раат ни го рушеа потребите на Црквата. Требаа јеромонаси за да можат да богослужат постојано, духовници за да можеме да го прифатиме цел оној млад народ, но и доста семејни и возрасни луѓе кои имаа доверба во нас и кои сакаа да ги исповедаат своите проблеми, да се посоветуваат, да растат духовно. Капацитетите на манастирите беа мали за да ги соберат на едно место сите млади луѓе кои сакаа да му служат на Бога.

Се отвараа нови манастири, па се избираа нови игумени, нови братсва и сестринства...

Од нас произлегоа и архиереи.

Нашите места во манастирите ги пополнија нови, помлади и повредни монаси. Верувам дека еден ден, и тие со носталгија ќе си спомнуваат за нивните почетоци. И тие ќе ги понесат на грб тешкотиите на пионерството во монаштвото, но сепак верувам дека барем ќе им биде помал товарот, и дека благодарно ќе си спомнуваат за нас кои бевме и монаси, и ѕидари, и медиумски ѕвезди во обидот да го одбраниме и заштитиме монашкиот лик, и да изградиме поубави и помирни живеалишта за нив. А и за нас, ако дочекаме административна пензија некогаш.

Минаха години. И не жалам за нив.

Велат дека секој монах на прашањето: Што би бил кога повторно би се родил, oдговара со: монах.

И јас сум еден од нив.

Зошто?

Бидејќи само преку тој подвиг, можеме да ги разбереме зборовите на св. Антониј Великиот: "Јас од Бога не се плашам, јас Бога го сакам."

Отец, сега веќе Владика Пимен

Извор:   http://off.net.mk/bavchi/pimen/minaha-godini

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 645
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

« »