логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

„Чувството за праведност пребива и во срцето на најгрешниот човек. Извитоперен, себичен, болно чувствителен, кај него чувството за праведност не умира дури и кога му совеста му е изгорена, а срамот погребан.

Вистината е едно од Божјите имиња, таа е суштинско својство на Творецот, што по сродство му е својствено и на човекот. Но, како и љубовта, добрината, сезнаењето и семоќноста, таа кај Бога не може да биде самостојна добрина, одвоена од другите.

A, кај созданијата, после падот, може. И во тоа е суштината на трагедијата на гревопадот: кога Божјите дарови, фрлени во плевелот на страстите, започнуваат свој самостоен живот.

Тогаш имаме љубов без правда и правда без љубов,
вера без знаење и знаење без вера,
сила без милост и милост без расудување.

Да позборуваме за правдата без љубов.

Овој тежок разговор морам да го започнам со исповед. Моето обраќање кон Бога и Црквата се случи 90-тите години од минатиот век, и беше неочекувано за мнозина, а од голема важност за мене.
Кон Бога се обратив не сам, туку со мојата сестра. Пред нас се отвори еден светол, дотогаш непознат и неизмерно благодатен свет на православието.

Се покајавме, се измивме, со озаривме, и во овој свет влеговме како мали деца, верувајќи му. Околината ни изгледаше достојна, света, како што и ја замислувавме: тоа беа луѓе кои се беа посветиле на жртвено служење на ближните.

За време на годините на глад ги хранеле и облекувале сиромашните, им помагале на затворениците, на сиропиталиштата и на многудетните семејства. Се случи еднаш, на празникот на преп. Сергеј Радоњешки, во Троице-Сергиевата лавра, сестра ми да добие благослов од еден познат и многу почитуван владика.

Среќна, таа потрчала да ја сподели нејзината радост со една монахиња која се грижеше за нас, мали деца во Христа. Монахињата беше многу добра, пожртвувана до самозаборав, ревносна, кристално чиста и чесна.

Одговорот што таа ѝ го дала на сестра ми бил: „Како ужас! Па тој е главниот соработник на КГБ!“

И само оваа реченица направи следните десет години јас и сестра ми да ја анализираме книгата на митрополитот Јован Сничев за митрополитот Маноил Лемешевски, професионално и немилосрдно бележејќи ги и коментирајќи ги сите извори кои наводно сведочеа за соработката на митрополитот Маноил со тајните служби.

И во тоа време се случи на гости да ни дојдат духовни чеда на митрополитот Јован. Се разбира, ние не издржавме, и со нив ги споделивме нашите „откритија“.
Тие, пак, сосем изгубени, само ни рекоа:

„Нам ни се доволни нашите гревови“.

Секако, ние не бевме задоволни со таквиот одговор, но премолчено одлучивме дека рано е на нив, мали деца, да им даваме тврда храна. А длабоко во нас остана горчливиот вкус на нивното беспомошно:

„Што има ние да им судиме на другите?“ Злорадоста, зајадливоста и осудата на „отпадниците ја врзуваа нашата заедница на истомисленици со цврсти врски.

И, барем така изгледаше, имавме и љубов, но само кон „нашите“, верните и предадените. По цело време ги „млатевме“ епископите од врвот на Црквата – „екуменистичкиот епископат“. Мислевме дека токму тие се оние за кои пророкувал св. Серафим Саровски.

Да, можеби беше задушливо да се живее во таква атмосфера, но беше и топло, понекогаш дури и жешко. Одвреме-навреме се појавуваа сомнежи околу исправноста на патот што го бевме избрале, но тие сомнежи секогаш ги отфрлавме како ѓаволски искушенија.

Но, длабоко внатре, заклучено позади седум брави и катанци, завиено во непробоен превез на срав, се криеше чувството на длабока тага и беспомошност.

Сето ова се примени еден ден, кога светогорскиот старец, схимонахот Гавриил, рече:
„Вашиот духовник не е во право!“ Знаете, тој го кажа тоа со голем авторитет. И набрзо после тоа, сè се измени. Беше тешко, имаше кавги и навреди, но над сето тоа го чувствувавме чувството на новостекната слобода и полнота на постоење.

Најверојатно така се чувствува пеперутката која излегла од лаврата, или излечениот болен човек кој со полни гради дише свеж воздух.

Нашата радост страдаше од тага затоа што нашите ближни останаа заробени во таа капсула, во мракот на нивната човечка правда – правда без љубов, решени да се задушат во занесот на нивната самопрогласена
праведност – праведност без вистина.

Затоа и ми е тешко да пишувам за ова, за оваа незарасната рана што ми го пара срцето. Како последица на самопрогласената добрина, следи самодоволното мислење за себе кое ги карактеризира „борците“ за чистотата на верата и моралот.
Нема да наведувам примери, доволно е да погледнете некои навидум православни и зилотски сајтови...“

30.04.2017 год.

 

Избор  од ФБ на Мина

Извор: http://pravoslavie.mk.

Друго:

http://pravoslavie.mk/kategorija/crkva/



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 403
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Прот. Александар Шмеман: ПРИКАЗНАТА ЗА СТРАШНИОТ СУД- НЕДЕЛНИ БЕСЕДИ (8)

Прот. Александар Шмеман: ПРИКАЗНАТА ЗА СТРАШНИОТ СУД- НЕДЕЛНИ БЕСЕДИ (8)

За големото мнозинство на верни луѓе Великиот Пост - тоа, пред се, е кратката молитва, позната под името молитва на Ефрем Сирин, еден од источните христијански учители од ИВ век...

Месопусна недела: Страшниот суд

Месопусна недела: Страшниот суд

Христијанската љубов е „возможна невозможност“ да се види Христос во секој човек, кој и да е, човекот што Бог, по Својата вечна и тајна промисла, решил да го воведе во...

 о. Горан Стојчевски:  МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

о. Горан Стојчевски: МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

Во Светото Евангелие, како и на фреските и иконите што ги доловуваат сите искупителни и спасителни моменти од сведоштвото на Богочовекот, преку кои човекот и светот се спасени, наидуваме и...

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Кога го слушаме Евангелието за блудниот син најголем проблем е што го поврзуваме со други луѓе а не со самите нас.Така секогаш се сеќаваме на некој мал човек што прокоцкал...

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Но да си споменеме и дека има браќа (како братот од денешната парабола) кои ќе стојат на вратата и ќе роптаат кон таткото зошто нè примил и кои ќе се...

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Да дојдеш на себеси е да видиш дека без Бог си гол и бос, и дека без Бог си никој и ништо, и дека без Бог си ветер и магла,...

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

 Бог и Отец на секого од нас подеднакво, без збор и без услов, ни ја дава полнотата на Својата благодат. Од нас самите, од нашата слободна волја зависи како ќе...

Св.  Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Св. Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Ќе настане глад - рекол Пророкот, оплакувајќи го Ерусалим - но не глад за леб и вода, туку чулен глад за словото Божје (Ам. 8, 11). Глад, тоа е состојба...

 Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Во третата недела од подготовката за Великиот пост, ние ја слушаме параболата за блудниот син (Лк 15,11-32). Параболата и химните што се пеат тој ден, зборуваат за покајанието како за...

« »