логоFacebookTwitterYouTubeeMail


 

Недела на сите Светии

 

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух.

Недела на сите Светии – едноставно не можеме а да не ги поврземе претходната и денешната беседа. Првата недела по Педесетница Црквата ја посветила на сите Светии, а светоста во Црквата е исклучиво дар на Светиот Дух. Таа можност ни ја даде Светиот Дух, оти Тој е единствениот Кој осветува и оживотворува. Никој без Светиот Дух не може да рече „Господи“, да Му се обрати на Бог и да Го познае, ниту пак, да се победи себеси, паднатата човечка природа, и да му каже не на гревот.

Неделата на сите Светии е празник на Црквата и на сите што се членови на телото Христово, оти единствено така стануваме свети. Сме читале како апостол Павле им се обраќа на првите христијански заедници во своите Посланија. Ги нарекува свети: Светиите во Рим, Коринт итн. Сите што биле членови на Црквата Христова тој ги нарекувал свети, без оглед што сите ние добро знаеме дека никој од нас не е свет. И тоа го исповедаме во Литургијата кога Епископот (свештеникот) нè повикува да се причестиме, велејќи: „Да внимаваме: Светињата е за Светиите“, а од друга страна народот одговара, признавајќи дека ниту еден меѓу нас не е свет, но Еден е Свет, Еден е Господ Исус Христос, во Слава на Бога Отца, амин. Надевајќи се на заедницата со Него, и ние да земеме учество во славата на Бога и Отецот; во Неговата Светост и ние да се осветиме.

И кај Светиите на Црквата, кои ги гледаме насликани со ореоли околу нивните глави, тоа е светлина што се рефлектира од Изворот на светлината, од Христовата светлина. Бидејќи тие изградиле љубовна заедница со Бог, се приближиле до Бог и станале едно со Него, Бог ги осветлува онака како што Сонцето ја осветлува месечината. Како што вели Владиката Наум во една од своите беседи, ние не сме енергетски (благодатно) самостојни битија. Ние во целост зависиме од Бог. Месечината нема извор на светлина самата од себе. Таа е сушта темнина, и ако не постои Сонцето да ја осветлува, не може никој да ја забележи, ниту да ја види. Така и оној што е блиску до Бог, Кој е извор на секоја светлина, и самиот ќе биде осветлен и ќе зрачи со истата несоздадена благодат, со несоздадените енергии на Светиот Дух, слично на Самиот Бог.

Нешто слично доживеал свети Дионисиј Ареопагит кога првпат Ја сретнал Пресвета Богородица и Ја опишал. Според неговите зборови ние го изобразуваме Нејзиниот лик во Црквата. Многу е важно правилно да ги разбираме овие нешта, оти многу незнаење има во Црквата. И оние што немаат добра намера го користат тоа незнаење на народот Божји за да манипулираат со него. Затоа, многу е важно да станете богослови, и не само да ги читате Светите отци, туку и да живеете според нивното учење за да не може никој да ве лаже.

Ги слушнавме денешните евангелски зборови, што вели Христос: „Кој се одрече од Мене пред луѓето, и Јас ќе се одречам од него пред Мојот Отец Небесен“ (Матеј 10, 33). Бог не може никогаш да се одрече од нас. Ќе ви објаснам што значи тоа: зарем може родител да се одрече од своето дете, иако со целокупниот свој живот, понекогаш, децата можат да ги одрекуваат родителите и сè што тие направиле за нив (знаеме многубројни такви примери), но повеќето од вас сте родители и знаете што може, а што не може родителското срце. А ние немаме повозвишена и поголема љубов од Бог и не сме подобри родители од Него. Еве, внимавајте на Литургијата, кога ќе рече Епископот или свештеникот: „Да Му Благодариме на Господа“, певницата одговара: „Достојно и праведно е“. Тогаш, веќе во континуитет на тоа „Достојно и праведно е“, свештеникот во олтарот продолжува: „Достојно и праведно е Тебе да Ти благодариме , Тебе да Ти пееме, Тебе да Те фалиме“ итн., и меѓу другото вели: „Зашто не си се одрекол сè да направиш за нас, додека не нè возведе на Небесата и Царството идно не ни го дарува...“ Внимавајте на овие зборови: „не си се одрекол“, и споредете ги со денешните евангелски зборови: „Кој ќе се одрече од Мене пред луѓето, и Јас ќе се одречам од него“. Бог не се одрекол, ниту ќе се одрече од нас. Ние сме тие што се одрекуваме. А како се одрекуваме? Ние Бог Го сведочиме со нашиот живот и Го одрекуваме. Секоја понуда за грев на која ќе ѝ кажеме да, секоја гревовна помисла со која ќе се согласиме ние од Бог сме се одрекле, а гревот сме го избрале.

Христос уште вели: „Кој милува татко или мајка повеќе од Мене, не е достоен за Мене; и кој милува син или ќерка повеќе од Мене, не е достоен за Мене“ (Матеј 10, 37). Тоа се зборови што го параат увото на секој човек, и тоа е љубов каква што, за жал, повеќето од нас немаат. И, „кој не го земе крстот свој и не оди по Мене, не е достоен за Мене“ (Матеј 10, 38). А такви мигови во кои треба да се пројави нашата љубов кон Бог ќе дојдат, ќе дојдат на терезија тие наши плотски односи со нашите ближни – со мажот, со жената, со децата, со роднините, и Бог на другата страна.

Минатата недела ви зборував дека Бог не остави ништо за Себе, ништо што не ни дал – ни Го даде најскапоценото, Единородниот Свој Син, Го предаде на смрт за да можеме ние да живееме. И за да запази сѐ совршено и да не остане нешто што не го споделил со нас, во последните дни Го испрати животворниот Свој Дух да нѐ оживотворува и пребива со нас и во нас, и во Црквата на Единородниот Негов Син до крајот на вековите. Народот вели: „За љубов се потребни двајца“; не може само едниот да љуби безрезервно, а другиот да ја дозира љубовта и да остава по нешто за себе, па макар тоа биле татко, мајка, син, ќерка итн. Бог нема да се одрече од нас, ние самите се одрекуваме од Него, ако не возвратиме целосрдечно на истата таа љубов. Ништо друго на Бог не треба да Му покажеме.

Еве, читам деновиве, де за ова ќе сме одговарале на Страшниот суд, де за она ќе сме одговарале, и не можам да се изначудам на тоа од каде таква претстава за Бог од луѓе од Црквата. Навистина, Страшниот Суд ќе е проверка за сечија мисла, за сечие дело, за секој збор, но многу добро треба да знаеме што ќе одговараме и што ќе треба да покажеме на таа средба со Живиот Бог. Христос не треба ништо друго да ни кажува и да ни покажува – ќе ни го покаже само Својот крст како гарант за Неговата љубов кон нас. И, пред тој крст што ќе се појави на небото, пред самото доаѓање на Синот Божји ќе замолкне секој јазик човечки, оти не ќе може да изговори слово на оправдание. Мачениците ќе ги покажаат своите рани, свети Јован Крстител ќе ја покаже својата отсечена глава, што често на иконите ја држи отсечена заради Христос, а светата маченичка Параскева своите извадени очи заради Христос; преподобните ќе ги покажат своите подвизи, своите солзи, своите деноноќни стоења и коленопреклонувања, своите доброволни маки и страдања заради Христос. Во сето тоа Бог ќе ја види нивната љубов. А што ќе покажеме ние? Зарем некој мисли дека нешто друго треба да покаже и дека на злото од овој свет треба да се спротивстави на поинаков, световен начин? Сочувај нѐ, Господи, од таква прелест.

Така, драги мои, кој љуби нешто друго повеќе за во овој миг да биде таму, а не во недела на Литургија, на литургиското собрание овде, каде ве пречекува Христос, со Неговото Пресвето Тело и Неговата животворна Крв, тој нека нe зборува дека Го љуби Бог. Љубовта секогаш изискува конкретно сведоштво. Овој свет пее и зборува за љубовта, сите зборуваат за љубовта, но само еден Човек покажа вистинска љубов во овој свет, оти умре за оние што велеше дека ги љуби, и таа љубов не може никој да ја оспори. Сѐ друго е магла и измама. Затоа, многу е важно да се посведочи нашата љубов кон Бог во овој живот, овде.

Бог да ве благослови сите и да ве направи носители на Неговата божествена љубов, на Неговата божествена кротост и смирение, и да ни даде соврешена љубов кон ближните наши и кон Него Самиот, оти сѐ друго ќе помине, а единствено љубовта ќе остане, и единствено љубовта ќе го промени и разубави овој свет. Амин!

Викарен Епископ Јаков Стобиски

 

Божествена Литургија во Струмица (23.06.2019 12:44)

Денес, во Неделата на сите Светии, викарниот Епископ г. Јаков Стобиски отслужи Божествена Литургија во манастирот „Светите Петнаесет Тивериополски свештеномаченици“, во Струмица. Верниот народ на Литургијата се причести со Светите Христови Тајни.

 

 http://www.mpc.org.mk/MPC/SE/vest.asp?id=7107

 

 

 

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Ноември 12, 2019

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот, страстите и себичната волја) на Крстот и Гробот Христов за да можат да воскреснат со Него и „да одат во обновеноста на животот“ (Рим. 6, 4).Ова е дејството на покајанието…
Ноември 09, 2019
st-demetrius

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ Бог со сето свое срце и душа, па веднаш по враќањето од царската престолнина почнал јавно да проповеда и својот народ да го одвраќа од многубоштвото, водејќи го така кон…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 115
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Митрополит Струмички Наум - Последна надеж за спасение

Ное 04, 2019 Беседи 81
Uspenie.Bogorodica.jpg
Она нѐ научи Кој Е смислата на нашиот живот. Она нѐ научи Кој Е вистинска љубов. Она нѐ…

Митрополит Струмички Наум: Зошто пишувам?

Окт 28, 2019 Беседи 209
7.Vselenski.sobor
Битно е дека, без тие – собраните околу мене, којзнае дали воопшто и ќе беше нешто…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

Грeвoт избeзумува, грeвoт oбeзглавува. Чoвeк пoтoнат вo грeвoви и вo пoрoци сличeн e на кoкoшка, чија глава e oтсeчeна, та умирајќи грчeвитo прeта и скoка ваму-таму. Цeлиoт нeзнабoжeчки свeт прeд...

Слово на Неговото Високопреосвештенство Митрополит Тимотеј – Дваесет и прва недела по Педесетница

Слово на Неговото Високопреосвештенство Митрополит Тимотеј – Дваесет и прва недела по Педесетница

Такви луѓе во Христово време имало многу, но и денес не се малку. Тие малку се интересираат за Евангелието, или, пак, и воопшто не се интересираат, а некои се дури...

Два приода кон слободата

Два приода кон слободата

Првиот, после неговата средба со Ослободителот и Спасителот Христос, од корен се променува: од гол постанува „облечен и разумен“; од несоцијален, којшто живеел по гробовите и пустината, сега се наоѓа...

Излезе сејач да сее семе (10.11.2019)

Излезе сејач да сее семе (10.11.2019)

Во трњето кое го уништува Словото на Божествената вистина, освен богатството, насладите и животните грижи (Лк. 8,14), во нашето време треба ги видиме и различните лажни учења кои ги шират...

Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан: „Како христијани сме повикани денес да бидеме сведоци Христови“

Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан: „Како христијани сме повикани денес да бидеме сведоци Христови“

И ние, кои го носиме името христијани, кои живееме со верата на мачениците – сме сведоци за Христа. Некои, можеби, со право, ќе се запрашаат – па како можеме ние...

“Нe e пoтрeбнo бoгатствo на oнoј кoј лeбoт и вoдата ги смeта за царски ручeк”

“Нe e пoтрeбнo бoгатствo на oнoј кoј лeбoт и вoдата ги смeта за царски ручeк”

Така пoстапувал и св. Авeркиј. Кoга видeл мнoгу нарoд вo маки и вo бoлeсти, тoј клeкнал на eднo мeстo и сe пoмoлил на Бoга, да oтвoри тoпла и лeкoвита вoда...

Старец Ефрем Катунакиотски: Поука

Старец Ефрем Катунакиотски: Поука

Кога ќе се очисти садот на душата, тогаш сам по себе ќе биде исполнет од благодатта Божја. Од послушанието се раѓа молитвата, а од молитвата – теологијата.

Митрополит Струмички Наум:  Зошто пишувам?

Митрополит Струмички Наум: Зошто пишувам?

Битно е дека, без тие – собраните околу мене, којзнае дали воопшто и ќе беше нешто напишано. На крај, нашето заедничко давање, нашиот заеднички опит преточен и во слово, е...

« »