Срцето како заборавен олтар

         Полесно ни е да се фатиме за ритуалот, зашто ритуалот како и неговата форма не нè осудуваат. Надворешниот обичај не бара покајание, не ја допира раната, не го вознемирува нашето „јас“. Човекот може да собира бадникови гранки, да фати крст, да запали свеќа и да си замине ист како што дошол — без да се сретне со себе, а уште помалку со Бога. Формата му дозволува да се чувствува „религиозен“, без да биде преобразен.
        Светите Отци велат дека срцето е олтарот на кој Бог сака да слезе. Но токму таму човекот најретко се осмелува да влезе. Зашто, ако навлезе, ќе види дека срцето не е храм, туку пазар: страсти што викаат, мисли што тргуваат, суети што се кријат зад благочестие. Тогаш станува јасно зошто бегаме кон надворешното — не од љубов кон верата, туку од страв од вистината за себе.
Обичаите, кога се одделени од внатрешното очистување, стануваат привезоци без живот. Наместо да бидат врата, тие стануваат алиби. Наместо пат, стануваат замена за патот. Суеверието не е ништо друго туку вера без срце, вера без личен однос, вера што се плаши од слобода и одговорност.
          Полесно ни е да се држиме за формата отколку за срцето, зашто формата не нè распнува. Таа не бара да умре стариот човек. Како што кажал свети Јован Златоуст, не е грев што човек влегува во храмот неподготвен, туку што излегува од него непроменет. Обичајот може да нè доведе до прагот, но не и до преображението — ако срцето остане затворено.
       Свети Максим Исповедник забележува дека верата, кога се одделува од внатрешното очистување, се распарчува: умот се занимава со форми, а срцето останува заробено од страстите. Тогаш не формата станува проблем, туку нејзината бесцелност — таа повеќе не води кон живот, туку станува сенка на вистината.
       Свети Исаак Сирин оди уште подлабоко и нè предупредува: подобро е човек да ја види својата нечистотија, отколку да прави многу дела без самопознание. Оној што не слегол во срцето, лесно ќе се засолни зад обичајот. Суеверието е токму тоа: обид да се избегне болката на внатрешната средба, да се замени покајанието со навика, а личниот однос со Бог — со магиско очекување дека нешто „ќе се случи“ само по себе.
         Светите Отци не го разбираат собирањето на умот во срцето како некаква тајна техника, ниту како подвиг за избрани, туку како враќање на човекот во неговата природна состојба. И, како што често нагласува Митрополитот Струмички Наум, кога умот останува надвор од срцето, човекот живее подвоено — мислите одат на една страна, желбите на друга, а волјата се троши погрешно. Но, кога ја кажуваме молитвата: „Господи Исусе Христе, помилуј ме“ и умот повторно се собира во срцето, тогаш се случува нешто суштинско: исцеление на внатрешниот човек.
        Кога човекот во процес на спознавање ќе види дека срцето му е исполнето со страсти, тогаш разбира дека суштината на верата не е во кривите форми на празнувањето, туку во исцелението на внатрешниот човек. Дури кога верата престанува да биде украс и станува крст, обичаите си го наоѓаат своето вистинско место: како плод на љубовта, а не како замена за неа.
Зашто верата не се познава по тоа колку обичаи сме исполниле, туку по тоа дали срцето престанало да живее за себе и почнало да живее за Бога.

20.01.2026