„Нека секој што постојано ропта и се жали знае…

Кога човек непрестајно гледа што му недостига, а заборава на она што веќе му е дадено, душата полека станува неблагодарна.

Не треба секоја неволја да нè скрши.

Понекогаш она што го нарекуваме „мака“ можеби токму е повик да се разбудиме, да престанеме да роптаме, да погледнеме што носиме во себе и да се вратиме кон Бога.

Не секој удар е казна.Понекогаш е опомена.

Понекогаш е лек за гордоста.

Понекогаш дури неволјата нè учи да го цениме она што, додека сме го имале, сме го земале здраво за готово.

Затоа, кога ќе дојде тежок ден, наместо:

„Зошто баш мене?“

да се обидеме да кажеме:

„Господи, покажи ми што треба да научам.

“Зашто најголемата победа не е живот без неволји.

Најголемата победа е низ нив да станеме подобри луѓе.“

фб Богородичини солзи