Не дозволувај душата да заспие

Постојат гревови што не нè плашат затоа што изгледаат мали. Еден остар збор, осудување, удобна лага, нечист поглед, повторувана рамнодушност. Токму тоа што не создаваат голема врева ги прави опасни.

На почетокот е избор. Потоа повторување. А потоа навика. Она што вчера ја вознемирувало совеста, денес почнува да се оправдува, а утре може да биде наречено нешто природно: „Таков сум јас. Сите го прават тоа.“
Најтешкиот пад не е само самиот грев, туку моментот кога злото повеќе не боли. Совеста не умира одеднаш; таа постепено се покрива со објаснувања, одложувања и самооправдувања.
Исповедта го прекинува овој круг кога не станува само брзо набројување на гревовите, туку средба со вистината. Благодатта не дејствува магично врз рамнодушното срце. Таа бара будност, одлука и конкретни чекори: гневот да биде заменет со кротост, осудувањето со преиспитување на себеси, а себичноста со милосрдие.
Не треба да го чекаме падот за да започнеме со враќањето. Страста се храни со секое наше попуштање, но слабее со секое одбивање направено со молитва. Бог простува, но Неговото простување не е дозвола за духовен сон, туку сила човекот повторно да стане.

Мајка Силуана Влад

Подготви С.Стефковски

8ми август 2026