Кога брзањето ја замолчува душата
Брзањето е едно од најтивките искушенија на нашето време. Не е тоа само брзањето во чекорот, туку и брзањето да судиме, да одговориме, да донесеме заклучок или да живееме без да застанеме и да слушнеме што се случува во нашето срце. Душата не може да созрева во брзање. Таа има потреба од тишина, трпение и време за да ја препознае вистината за себе.
Кога човекот постојано живее во трка, полека престанува да го слуша гласот на сопственото срце. Мислите стануваат сè побројни, немирот станува секојдневие, а молитвата постојано се одложува за „подоцна“. И така, речиси незабележливо, човекот ја губи средбата со Бога, затоа што повеќе не остава место за тишина во својот живот.
Бог никогаш не брза со нашето исцелување. Тој не го искоренува злото во еден миг, туку трпеливо и со љубов го преобразува човекот. Затоа и ние сме повикани да имаме трпение со својата немоќ. Не за да се помириме со неа, туку без страв и без очај да ја принесеме пред Бога, Кој единствен може да ја исцели.Постојат рани што не бараат објаснувања, туку присуство.
Постојат солзи што не бараат многу зборови, туку срце што има храброст да остане отворено пред Бога. Токму во тоа останување започнува преобразбата што ниеден човечки напор не може сам да ја изврши.
Вистинската духовна зрелост не значи никогаш повеќе да не паднеме, туку никогаш да не престанеме повторно да стануваме. Човекот што секогаш Му се враќа на Бога открива дека Божјата благодат никогаш не се заморува да исцелува, сè додека срцето не престанува да се надева и да има доверба во Него.
Постојат луѓе што цел живот носат чувство на вина, од кое Бог одамна сака да ги ослободи. Се осудуваат самите себеси, постојано се навраќаат на своите грешки, повторно ги преживуваат истите падови и со текот на времето почнуваат да веруваат дека повеќе не заслужуваат да бидат сакани. Но вината што не води кон покајание не исцелува. Таа само ја затвора душата и го наведува човекот да заборави дека Божјата љубов е поголема од неговото минато
.Човекот не се губи тогаш кога ќе падне, туку тогаш кога ќе поверува дека веќе не може да биде подигнат. Токму таму почнува да дејствува очајот. Тој му шепоти дека е предоцна, дека повеќе нема прошка и дека Бог се оддалечил од него. Но тоа не е Божјиот глас. Бог не зборува преку осуда, туку преку повик. Тој не го гледа човекот низ неговите гревови, туку низ образот што Самиот го создал и кој никогаш не престанува да го љуби.
Понекогаш е потребна поголема храброст да ја прифатиме Божјата љубов отколку сами да го носиме товарот на својата вина. Полесно е постојано да се обвинуваме, отколку да поверуваме дека ни е простено и дека можеме да започнеме одново. Токму тоа смирение ја отвора душата за исцелување и го ослободува човекот од затворот на минатото.
Ништо не може толку длабоко да го преобрази човековиот живот како мигот кога ќе престане да се гледа себеси само низ своите грешки и ќе почне да се гледа низ Божјата милост. Од таа средба се раѓа мир што не понижува, туку подига; не осудува, туку дава сила за нов почеток.
Мајка Силуана Влад
Подготви Симеон Стефковски