логоFacebookTwitterYouTubeeMail



Во пресрет на Успението на Богородица, Онаа што Отците ја нарекуваат Небо на небото. Нема поголема благодат од  Нејзиното застспништво за нас пред Бога. По нејзините свети молитви Господ нека не помилува...

Dragi.sv.Iron.jpg


Сите проблеми се решаваат со нашата цврста решеност да го најдеме Бога. Всушност, ние имаме само еден проблем, а тоа е да одговориме на прашањето: што правиме овде?
Каде е тоа овде, како сме дошле тука и зошто сме овде? Ова едно исто прашање има суптилни варијации, но во суштина е едно исто. Можеме да го поставиме и многу прецизно. Најпрецизно што може.
Дали сакаме?

Ние не сме цели. Целосни. Со сето свое битие, тежнееме кон тоа да бидеме цели. Тежнееме кон исцеление. Нашата не-целосност ствара болка. Еден голем дел од напорот на човештвото е свртен кон тоа да ја проучува оваа болка. Гледајќи ја самата болка медицината честопати не успева да ја види причината за болката. Причината е тоа што сме дел, а не цело. Нашата одделеност.

Нашата љубов не треба да е јалова. Треба да љубиме со силата на духот. Да оживотворуваме љубејќи. Како е тоа можно? Можно е кога сме целосно предадени. Тогаш нема предмет на нашата љубов. Го нема ни оној што љуби. Љубовта станува „сè во сè “...


И злосторникот страда. Тој е измачуван од злото и ја загубил душата не внимавајќи во некоја битка. Да се молиме за оние што прават зло. Да можат повторно да се видат себеси. Имаме ли такво покајание? Нашето лично спасение има смисла само ако има облик на отворена прегратка за целиот свет, без оглед на нашиот, човечки суд.

На крајот на краиштата, злосторникот сум секогаш јас. Не е стилска фигура за оддишка на совеста.

Не е лошо во одреден момент да сретнеш човек кој може да ти биде пример. Да го видиш надвор од себе она за што си сонувал и си верувал дека постои само во светот на идеите. Обично тоа е човек кој ја преобразил еротската енергија  на својот живот и дише слободно бидејќи ја знае љубовта и не се плаши да љуби. Се плашиме да љубиме заради стравот од болката, стравот дека ќе бидеме повредени. Сè додека има страв, нема љубов. Ако Бог е Љубов, како може било кој да нè повреди? Можеме да љубиме само ако сме исцелени. Инаку она што мислиме дека е љубов, е нашиот копнеж по целината, по исцелувањето.

Сознанијата на умот се непостојани, како непрегледното множество бои и облици на платото на калеидоскопот. Осознавајќи делчиња од Вистината, умот за кратко е осенет од светлината и заради тоа се радува. Но неговата глад за сознавање е незадоволива и бескрајна и тој никогаш не може да биде конечно задоволен.

Зошто ни е даден овој живот? Ова прашање не е само проста љубов кон мудроста, туку обид да се допре Дародавецот, Создателот на сè. Ако сме во негови раце, и ако Он е семоќен тогаш како настануваат проблемите на нашето постоење? Зошто се измачуваме со проблемот на зависноста? Нашиот живот пред сè не е наш и ние не постоиме за себе. Но да се победи себичноста претпоставува долга и макотрпна потрага по нешто што ни самите не знаеме што е додека го бараме. Предизвик да се надмине природата, нејзината неподнослива леснотија на зададеност.

Надвор од оваа природа постои Бог, кој си игра со нас како таткото кога го љуби своето дете и низ својата љубов му ја дава енергијата за неговото постоење. Внатре во природата ние сме препуштени на нашата слободна волја. Истовремено, во овој природен софтвер е вградена можноста за излегување од себе, т.е. за екстаза. Тргни ја екстазата и кој ќе се спаси?* Нашата екстатичност е можноста за нашето спасение. Љубејќи толку, што самите на себе да не сме си воопшто важни, излегуваме од себе.


Што може да ни биде инспирација? Во мигови кога сме толку исцрпени, што не можеме ништо да видиме? Потребно е умот да се сврти кон внатре. Окото на умот да се загледа во внатрешните предели на душата, тоа е одмор, кога се допира самата суштина. Овој допир е бескрајно вдахновение...


Има ли мака во вдахновеноста?
Не, има проширување на свеста заради кое сè што претходело сега се гледа од изместена гледна точка, и заради тоа поинаку. А сè што надоаѓа, со подготвеност да се дочека. Истите работи непрестајно се случуваат, она што се менува се состојбите на свеста.


Колку можат да помогнат нашите зборови во мигови на бура? Мигови кога бродот тоне? Обичните зборови можеби не колку што може молитвата. Некој тоне, а ние се молиме Господ да му даде сила да ги совлада законите на физиката на овој свет, и да ја победи бурата. Некогаш се случува оној за кој се молиме да потоне, да го голтне големата утроба на китот, и да исчезне засекогаш од нашето видно поле. И покрај нашата молитва. Тогаш нашиот ум се соочува со болката што го прозема целото наше суштество и нè преплавува како плима. Немоќни сме да живееме. Сакаме да го вратиме дарот на нашиот живот, молкум да го положиме на олтарот на сеприсутната љубов којашто тихува. Но тоа не е толку едноставно и не може да биде сместено во еден ритуал кој би зависел исклучиво од нашата волја.

Во тие мигови потребно е да бидеме целосно свесни за нашата немоќ. Оваа свест ќе делува како анестетик на нашата болка. Природата е таа којашто ги вградила своите механизми на каузалност во нашите сетила, во начинот на нашето функционирање, далеку пред почетокот на приказната за нашето постоење.


Тоа дека немаме избор е исто така избор. Колебливоста на нашето присуство, можноста на умот да се храни само од повисоките сфери на ...постоењето, доаѓа од неговата незадоволена глад и испостеност која настанала не заради свесна намера, туку како последица на телесната самодоволност, којашто се протега во времето. А умот не се протега. Во него е ставено семето на божественото, коешто ако не се храни со светлина, можно е да не ја пробие кората на јајцето и да остане засекогаш во чаурата на солипсизмот.

 

*
(Постои една изрека од светите Отци, којашто изворно гласи вака: тргни ги искушенијата, и кој ќе се спаси? Во преносна смисла, ова значи дека човекот не треба да отстапува  пред проблемите што ги носи животот,  туку напротив, да им оди во пресрет совладувајќи ги...)

 

 Лето Господово 2010

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 648
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

« »