Пренос на чесната риза на Господ Исус Христос
Во времето на страдањето на Господ Исус за човечкиот род, во одредот на римската војска во Ерусалим се наоѓаше и еден Грузиец Елиоз од градот Мцхет. Мајка му имаше слушнато за Христа и во срцето веруваше во Него. Кога го испрати сина си во војска во Палестина, го посоветува да не прави ништо против Христос. Кога беше Господ закован со клинци на крстот, звукот на чеканот на Голгота дојде до ушите на Елиозовата мајка во Мцхет. Штом го чу овој звук, таа возвикна: „Тешко мене што не умрев пред ова време, смртта ќе ме избавеше од овој страшен звук!“ Го рече тоа и падна мртва. Елиоз тогаш се наоѓаше под Крстот заедно со другите војници и фрлаше коцка за ризата Христова. На коцка ризата му падна нему, па тој ја донесе во Мцхет и ѝ ја подари на сестра си Сидонија. Оваа пак кога слушна за смртта на Господ и за тоа дека брат ѝ учествувал во крвопролевањето на невиниот, падна мртва, држејќи го цврсто во своите раце хитонот на Господ. Никој не можеше да ѝ го истргне од рацете и беа принудени да ја погребаат заедно со хитонот. Од нејзиниот гроб изникна кедар од којшто течеше исцелително миро. По време кедарот падна и местото го заборавија. Го пронајде Света Нина, на која ѝ помогна огнениот столб што се јави на нејзината молитва над тоа место. Кога се крсти царот Миријан таму им подигна црква на Светите апостоли. Во 1625 година шахот Аббас ја зеде ризата и ја испрати на дар во Москва на кнезот Михаил Фјодорович и на патријархот Филарет. Ризата ја поставија во Успенскиот Собор во Москва. 
 

Во времето на свирепиот цар Ликиниј, којшто владееше со источниот дел на Византиското царство, имаше големо прогонство на христијаните. Во Никопол Ерменски на царскиот намесник Лисиј му се јави Свети Леонтиј со уште неколкумина пријатели и за себе му рекоа дека се христијани. „А каде е вашиот Христос?“, ги праша Лисиј. „Нели Го распнаа и умре?“ На ова му одговори Свети Леонтиој: „Кога знаеш дека нашиот Христос умре, знај дека и воскресна од мртвите и се вознесе на небото“. По долга препирка за верата Лисиј ги изнатепа и ги фрли во затвор, па не им даваа ни да јадат ни да пијат. Некоја благородна христијанка Василијана им носеше храна и им ја подаваше низ затворскиот прозорец. И во затворот им се јави ангел Божји, ги утеши и ги охрабри. Кога беше судењето, на Лисиј му се јавија и двајца од затворските чувари како новообратени христијани, и уште многумина други, вкупно на број четириесет и пет. Судијата сите ги осуди на смрт, но така што прво да им ги отсечат со секира рацете и нозете, па потоа да ги фрлат во оган. Оваа грозна казна беше целосно спроведена, а душите на овие Свети маченици одлетаа при својот Господ во животот вечен. Чесно пострадаа и наследија царство во 319 година.

Преподобен Антониј, Киево-печерски

Основоположник и татко на монаштвото во Русија. Роден е во малото место Љубеч близу Чернигов. Рано ја остави својата татковина и отиде на Света Гора, каде што се замонаши и се подвизуваше во манастирот Есфигмен. Според едно небесно јавување игуменот го упати во Русија за да создава таму монаштво. Тој си избра една пештера кај Киев. Кога околу него се собраа желните за монашки живот, тогаш тој им го постави за игумен Теодосиј, а самиот остана во пештерата во безмолвие. Со Божјиот благослов манастирот нарасна и стана матица на руското монаштво. Антониј претрпе многу злоба од луѓето и од демоните, но со својата кротост ги победи сите. Имаше голем дар на проѕорливост и на исцелување на болни. Се престави кај Господ во 1073 година, во деведесеттата година од својот живот и остави духовен расадник, којшто му носи добри плодови на рускиот православен народ со векови.

Свето Евангелие од светиот апостол Матеј (зач. 61)

Во она време се приближија до Исуса учениците Негови и рекоа: „3наеш ли дека фарисеите, штом го чуја тој збор, се соблазнија?“ А Он, одговарајќи им, рече: „Секоја садница, што не ја насадил Мојот Отец небесен, ќе се искорне; оставете ги: тие се слепи водачи на слепци: а кога слепец води слепец, обата ќе паднат во јама.“ Петар, пак, Му одговори и рече: „Објасни ни ја оваа парабола.“ А Исус им рече: „Ама вие, уште ли не сфаќате? Уште ли не разбирате дека сè што влегува во устата, минува преку стомакот и се исфрлува надвор? А она, што излегува од устата, иде од срцето и тоа е што го осквернува човекот; оти од срцето излегуваат лоши помисли, убиства, прељубодејства, блудства, кражби, лажни сведоштва, хули; тоа го осквернува човекот. А јадењето со неизмиени раце не го осквернува човекот.“

Свети Нил Синајски

Ако сакаш да се молиш како што прилега, немој да правиш ништо што е спротивно на молитвата. Тогаш Бог, приближувајќи ти се, ќе чекори со тебе.

 Holy Forty-Five Martyrs: Leontius, Maurice, Alexander, Sisinius and others

During the reign of the wicked Emperor Licinius, who ruled the eastern half of the Byzantine Empire, there was a great persecution of Christians. In Armenian Nicopolis, St. Leontius, with several of his friends, appeared before Lysius, the representative of Emperor Licinius and declared that they were Christians. "And where is your Christ?" Lysius asked. "Was He not crucified and did He not die?" To that St. Leontius replied: "Since you know that our Christ died, know also that He resurrected from the dead and ascended into heaven." After a lengthy discussion about the Faith, Lysius scourged them and threw them into prison and gave them neither food nor drink. Vlassina, a benevolent Christian woman brought them water and handed it to them through the window of the prison. An angel of God appeared to comfort and encourage them. When the time came for sentencing, two jailers and many others appeared before Lysius as converted Christians, totaling forty-five in number. The judge sentenced all of them to death but in this manner: first, that their arms and feet be severed with an axe and then they be thrown into the fire. This horrible two-fold punishment was carried out and the souls of the holy martyrs took flight to their Lord entering into eternal life. They honorably suffered and inherited the Kingdom in the year 319 A.D.

Venerable Anthony of the Kievan Caves

Anthony was the founder and father of monasticism in Russia. He was born in the small town of Chernigov and, at an early age, left his home and went to Athos, the Holy Mountain, where he was tonsured a monk and lived a life of asceticism in the Monastery Esfigmenou. In obedience to a heavenly appearance, the abbot sent Anthony to Russia to establish monasticism. Anthony chose a cave near Kiev. When those who were desirous of a monastic life gathered around him, he then appointed Theodosius as abbot and he remained in the cave as a Silentary. By the blessing of God, the monastery increased and became the parent-monastery of Russian monasticism. Anthony endured much evil both from men and demons but he conquered all by his humbleness. He possessed the great gift of discerning thoughts and the future and healed the sick. He presented himself to the Lord in the year 1073 A.D. at the age of ninety, leaving his spiritual nursery to bring beneficial fruits to the Orthodox people of Russia throughout the ages.

The Translation of the Honorable Vesture of Our Lord Jesus Christ

At the time of the suffering of our Lord Jesus for mankind, there was to be found among the ranks of the Roman army in Jerusalem a Georgian named Elioz from the town of Mtskheta. His mother had heard of Christ and, in her heart, believed in Him. Seeing her son off to the army in Palestine, she counseled him not to do anything against Christ. When the Lord was nailed to the Cross, the sound of the hammer on Golgotha reached the ears of Elioz's mother in the town of Mtskheta. Hearing this sound, she cried out: "Woe is me because I did not die before this time. Death would have rescued me from this dreadful sound!" Saying this, she fell dead. Elioz, at that time, was beneath the Cross and with the other soldiers cast lots for the tunic (robe) of Christ. He won the vesture and brought it to Mtskheta and gave it as a gift to his sister Sidonia. She, having heard about the death of the Lord and that her brother was a participant of the shedding of innocent blood, fell dead holding the tunic of the Lord firmly in her hands and no one was able to tear it away but were compelled to bury the tunic with her. A cedar tree sprouted from her grave from which poured forth a sweet-smelling healing myrrh. In time, the cedar tree fell and the place was forgotten. Following her prayer, St. Nina, found this place with the help of a pillar of fire. The baptized Emperor Mirian erected a church there dedicating it to the Holy Apostles. In the year 1625 A.D., the Shah Abbas took this tunic and sent it to Moscow as a gift to Prince Michael Feodorovitch and Patriarch Philaret. This tunic was placed in the Cathedral Church of the Dormition (Assumption) of the Blessed Virgin in Moscow.

Elder Ephraim of Philotheou

Wherever the prayer is active, there is Christ with the Father and the Holy Spirit, the Holy Trinity, one in essence and indivisible. Wherever there is Christ, the Light of the world, there is the eternal light of the other world; there is peace and joy; there are the angels and the saints; there is the splendor of the Kingdom.

---

сподели ја оваа објава

Оставете Ваш коментар

Внеси коментар
Ве молиме внесениот коментар нека се однесува на објавата. Коментарите со лични вербални напади нема да бидат објавени. Не користите коментари за рекламирање на вашата страна. Истите ќе бидат избришани. Само кликнете на *Refresh* копчето од вашиот прелистувач за нов безбедносен код.
Име:
E-mail
BBCode:
Коментар:
Код:*
	Сакам да бидам известен/а по email за коментарите на оваа објава