ЉУБОПИТНОСТА, НАД СЕ
Торинското платно
Подготвени сме на некое инстант-решение за христијански живот, на пример, да ја видиме плаштаницата, а не на постојан и долготраен и литургиски подвиг во Црквата Божја, па забораваме дека Господ Бог ни порачал дека не секој што го изговара Неговото име ќе се спаси
„Покајте се, зашто се приближи
царството Божјо“ (Мр. 1,15)

Некаде на почетокот од деведесеттите години на минатиот век видов на телевизија документарна програма во која се зборуваше за автентичноста на „некое“ платно на кое се отсликал ликот Христов, и колку ме држи паметењето, произлезе дека станува збор за некое подметнување по 12 век. Но, во тоа време искрено и не бев многу информиран верник, па тоа ми останало како податок кој го сметав за неважен, но сепак интересен да се види. Години подоцна повторно налетав на некои информации за ова платно и сфатив дека всушност станува збор за плаштаницата во која бил обвиткан Христос при Неговото положување во гробот и дека оваа толку спомнувана плаштаница се чува во некој храм во Торино. Последниве неколку месеци повторно ова е топ-тема низ Италија, а после нејзиното изложување и можноста да се види барем од десетина метри, станува многу актуелна тема и во целиот христијански свет.

И така деновиве темата е актуелна, а јас пак благодарение на вулканскиот облак останав заглавен во северниот дел на Италија, па со група наши верници што живеат и работат во Италија, бидејќи станавме „жртва“ на се' понагласената кампања на римокатоличката црква (која патем разви многу дебатни емисии и издаде еден куп книги во кои се тврди дека ова е дефинитивно автентичната плаштаница) но и поради нашата љубопитност, решивме да го видиме и тоа „чудо“. Културно се најавивме, ни закажаа термин и така почна нашето поклонение. Си застанавме во ред и откако нога за нога за нецели два часа стигнавме пред платното, врамено и осветлено одзади за да би се потенцирале деталите, не удостоија со кратко застанување пред него со една поголема група народ кој беше од секаде насобран, ни изрецитираа една молитва на италијански и љубезно ни го покажаа излезот за да се направи простор за следните поклоници. А поклоници колку ти душа сака и од кај ти сака, па видовме и руска група предводена од млад ревносен свештеник, копти, римокатолички свештеници, монаси, монахињи и река народ секако, а со тоа и какви се' не странски јазици околу нас. Како и да е, некои од нас, поклониците, си ја утврдија верата, некои не се уверија во автентичноста, некои се утврдија уште повеќе во скептицизмот, некои си ја задоволија љубопитноста, некои си вброија уште една значајна дестинација, некои си најдоа тема за дискусија, некои се воодушевија на организацијата, некои очајуваа очекувајќи можеби да видат и чудо, некои се изначудија... Нејсе, во оние што се изначудија бев и јас. А си се изначудив најнапред на самиот себе, а потоа и на сите други, како тоа ние како луѓе сме подготвени да направиме се' за да ја задоволиме нашата љубопитност. Подготвени сме на некое инстант-решение за христијански живот, на пример, да ја видиме плаштаницата, а не на постојан и долготраен и литургиски подвиг во Црквата Божја, па забораваме дека Господ Бог ни порачал дека не секој што го изговара Неговото име ќе се спаси, па согласно на тие Негови спасителни зборови, и не секој што ја видел плаштаницата во Торино на тој начин ќе си го здобие спасението. Па оттука, така ќе се влечеме речиси два часа во колона без оглед на времето метеоролошко, без можност ни да потчучнеш, а не пак да седнеш, а ќе се жалиме дека богослужбите во храмот биле предолги ако траат повеќе од еден саат, па и тоа, дека нема клупи за седење во нашите храмови. Ќе тргнеме од крај на светот за да дојдеме до тука, а ќе се оправдуваме дека не одиме во храмот бидејќи истиот ни бил далеку од дома, дури и само неколку километри во поголемите градови. Ќе испотрошиме поприлично за да стигнеме до тука, а ќе протестираме дека многу чини свеќата што ќе ја купиме во храмот. Ќе го наполниме овој торински храм стопати дневно додека трае изложбата, а храмовите низ светот ќе зјаат празни дури и за Велигден. Ќе „зјапаме“ во платното за да пронајдеме капка крв што останала од Христос, а ќе ја пропуштаме можноста да се причестиме и да се соединиме реално со Неговите Тело и Крв на Литургијата. Ќе ги видиме на плаштаницата отсликаните рани Христови и ќе го жалиме Бог Кој страдал за нас, ќе сочувствуваме со Него согласно со името на оваа, слободно ќе речам, изложба на Страдањата Исусови-страдања човечки, дадена од страна на организаторот, а ќе се лишиме од радоста на Воскресението кое се слави токму во овој поствелигденски период се' до Вознесението Христово -Спасовден, а продолжува во секој неделен ден во текот на годината. Зашто ако беше плаштаницата поважна од Воскресението Христово, тогаш зошто жените мироносици не ја земале со себе кога се вратиле од гробот, туку била во гробот и кога дошле апостолите во него.( Лк 24,12; Јн 20, 5-7). Та, Христос не дојде на земјата само да страда за нас, туку дојде нешто многу поважно да направи за нас, да воскресне од мртвите и со тоа да ни даде и нам можност за воскресение и да не врати во рајот и да ни дарува живот вечен. Забораваме ли дека поради една ваква слична наша човечка љубопитност на нашите прародители, како со плаштаницава, ги загубивме рајот, близината и единството со Бог.

Морав да го споделам ова искуство со вас, но ми недостигаше порака. И размислувајќи за пораката, веќе наредниот ден на Литургијата го прочитав Евангелието за жените мироносици. Ми се задржа вниманието на еден важен момент, на многу суштинската заповед што им ја дава ангелот на жените мироносици, а која е чиста спротивност од она што сите ние, христијаните, сме го направиле со поклонението на плаштаницата (или пак со некои други поклоненија) во изминатите денови или, пак, ќе го правиме до крајот на изложбата, па била плаштеницата автентична или не, заповедта гласи: Одете и соопштете им на апостолите дека Христос Воскресна (Мк. 16,17), а не гласи: дојдете и поклонете се на гробните повои што се тука во гробот. Така и јас би ви препорачал: Одете и насекаде по светот објавувајте дека Христос Воскресна од мртвите, а не, одете на поклонение во Торино (како на нешто неопходно за духовниот живот).

На крајот на краиштата, на страшниот Христов Суд нема да бидеме прашани дали сме ја виделе плаштаницата од Торино (или дали сме биле на поклонение во Ерусалим, или дали сме земале од благодатниот оган) дали сме верувале во нејзината автентичност, туку ќе бидеме прашани дали верувавме во Неговото Воскресение и дали го објавувавме со вера на ближните наши.

Христос Воскресна!
Митрополит европски Пимен
Извор: Дневник 08-09 мај 2010 година

---

сподели ја оваа објава

Коментари (21)

3. Пратено од m, на 09-05-2010 14:57 jessss   voskresenie ze apostolov r'cite   fala vladiko svet

7. Пратено од o.g, на 11-05-2010 16:32 well done, Vladyko

10. Пратено од Оваа адреса на е-пошта е зашититена од спем-ботови, потребно е да го вклучите Javascript-от за да ја погледнете , на 14-05-2010 17:56 Spasi Gospodi!oce Pimen, po vaseto kazuvanje, potpolno se slozuvam!  Nie bevme na poklonenie na Торинското платно na 08 maj 2010!   Najnapred bese Bozenstvenata Liturgija, so ispovest i Sveta Tajna Pricest vo Ruskata Pravoslavna crkva vo Torino, potoa se najdovme so masovovno Pravoslaven narod, koj sme se upatile kon Crkvata kade e smestena Torinskoto platno na Poklonenie, koga sme pristignale pred Plastanicata, so golema oddusevenost so edna Molitva koja traese samo 3 minuti, so Otecot vladimir od Ukraina.  Posle toa, masovno narod imase preku 1500 lugje koi bea pretezno Rusi, ostanavme na Vecernja Molitva - Moleben pred Hristoviot Pokrov, traese od 20.00h-23.00h odprilika so 40 Svestenici se odsluzi Vecernjata Molitva i so Bozji Blagoslov taa ista vecer si zaminavme so Avtobusi prema svojot dom!Nie sme so zablagodarnie na Gospoda da taa cest da doziveeme, fala mu na Gospoda, i Gospod Bog neka ni e na pomos, cuva i zastiti celiot svet!

12. Пратено од a.., на 15-05-2010 14:29 Myke,a da zamolese nekoj da ti ja protumaci besedata?? Na pr.mozese odma da mu se obratis na vladikata da ti razjasni toa sto ne ti e jsno jer ocigledno si ja utnal poentata na besedata

13. Пратено од Myke, на 15-05-2010 16:47 Можеби!  Пздрв

14. Пратено од a.., на 15-05-2010 19:47 Pozdrav i na tebe